Ver wonen we niet echt van de nieuwe ikea in Gent. En dus, samen met de Ikea Family card, rijden we er tijdens 't weekend wel eens naar toe.

Gisteren ook. Omdat we nog 4 expedits wilden kopen. We kochten er twee weken geleden al 4, toen die in promotie stonden. Op een affiche zien we dat de actie verlegd wordt "tot 7 maart". Aan een balie vraag ik of ze toevallig niet "tot en met" bedoelen. We hadden geluk. Onze portemonnee  ook, want daar steken nu 4 bonnen, elk ter waarde van 59,90 euro in.

Maar een zaterdag, om 15 uur, zien ze me niet meer in ikea. Wat 'n wachtrijen aan de kassa! Wat een gedoe met die reuzeliften (vooral als er ene kapot blijkt te zijn).

 

 

Een cdspindel, 3 dozen capri-sonne en een spaarlamp. Meer is overbodig. 

Een lange tijd geleden hadden we al tickets gekocht voor het optreden van Spinvis (solo) in de Vooruit in Gent. Toen waren we zelfs nog niet
verhuisd. De kaarten waren veilig ondergebracht op Nederlandse bodem, (Miekebeezt zou met ons meegaan.) zo zouden we ze toch niet kwijt
geraken tussen alle spullen. (Maar niks valt te perfect te plannen; Mieke kwam ze in onze brievenbus kwam steken omdat ze te ziek was om mee
te gaan.)

In m'n hoofd was het altijd op 20 februari, maar 2 februari was de juiste datum. Gelukkig was Femeref er om me er telkens op te wijzen dat ik
verkeerd was. Maar wat we beiden niet wisten, was dat we zowel op 2 als op 20 februari naar Spinvis zouden gaan kijken.

Het optreden in Gent vonden we zo goed dat we het nog eens wilden over doen. Speeldata zoeken op internet, keuze maken qua datum en
locatie,... kaarten bestellen, en -hup- we hadden onze tweede afspraak met meneer De Jong. 18 dagen later, in de concertstudio van Kortrijk.

De domzaal in de Gentse Vooruit heeft een capaciteit van 200 man, en dat er slechte stoeltjes waren, dat wisten we sinds het filmfestival in
2004 (link). In de uitverkochte zaal ook Luc De Vos. Ik vroeg me af wat hij ervan dacht.
Deze keer vergaten we de slechte stoeltjes en luisterden met open mond en knikkend hoofd naar Spinvis.
Was te zien: 3 rechtopstaande beeldschermen en een vloer vol (rommel). Hij duwde met z'n voeten op knopjes. Nam korte geluidsfragmentjes op,
liet die in 'n loopje spelen... speelde zelf gitaar, keyboard,... en zong. Op de beeldschermen waren levensgrote mensen te zien waarvan hun
torso's uit het niks leken te komen. Simultaan speelden ze muziek, of zongen ze mee, of Simon Vinkenoog knuffelde lustig en (tijdens 'n
andere song) haalde diep adem en sprak "Je bent nooit alleen.". Prachtig, zo vonden wij het. Ondanks (of dankzij?) de abrupte eindes.
In Kortrijk verliep alles heel wat 'smoother' qua eindes en ik lette niet meer zo hard als de eerste keer op de beeldschermen.
In Gent kregen we een bisnummer (hij speelde een nummer net voor de pauze waarbij de techniek het plots liet afweten), in Kortrijk niet -
daar noemde hij ons 'erg lief'.

En zo neuriede ik februari door, vol weemoed en fantasie, vol prachtige songs.
Ik zou gerust nog eens willen gaan kijken. Noem me voortaan maar 'n Spinvisfan.

Ons eerste vuur ooit! 

Zaterdag herinnerde ik me dat FOSDEM bezig was dit weekend. De laatste maal dat ik naar de website keek, was er nog geen programma beschikbaar, dus had ik in al die verstreken tijd geen verwachtingen gekregen. Zaterdag werd mijn nieuwegierigheid wel geprikkeld door alle MySQL lecures op zondag.

Snel snel zocht ik op hoe ik er makkelijkst zou raken, stuurde allerijl nog een mail naar mijn collega's, over tuigde Y. om mee te gaan en zocht naar de makkelijkste manier van transportatie. Dat laatste bleek dan maar de trein te zijn. Gevolgd door 20 minuten stappen doorheen Etterbeek.

 

We waren net te laat voor de eerste talk. Mede omdat het voor mij niet duidelijk was dat het evenement gespreid was over meedere gebouwen. Maar geen probleem, de dode momenten werden opgevuld door de aanwezige wifi (omdat iedereen intussen afkickverschijnselen vertoont als ie tien minuten offline is).

Maar, en ik durf het bijna niet toegeven, de hoofdreden om hiernaartoe te trekken was om op tshirt hunt te gaan. Ik had niet verwacht dat er zoveel standjes zouden zijn, maar ik was dolgelukkig toen ik fsfe zag staan. Ik toonde ze mijn DIY GNU en kocht een sweater. (Een die ik deze keer niet moet bijkleuren.) Andere vondsten waren de gratis tshirt van kablink (terwijl ik enkel maar om openSUSE stickers vroeg) en enkele firefox pins. (Ik weigerde de thunderbird pins mee te doen, hoewel die er en masse lagen, omdat ik simpelweg pine gebruik.) En na een halve minuut uitleg over hoe ik een polsbandje kan bevestigen aan een camera, kreeg ik ook dat polsbandje mee. Al bij al ben ik blij dat ik deze keer geen portkosten moest betalen.

Zelfs plassen was nerdish getint:

 

 

 

Het nadeel van een zo kleine laptop als Kaylee is dat er niet veel nodig is om hem terug groter te maken, waardoor hij absoluut niet meer past in mijn messenger bag. Ik zocht naar een makkelijke sleeve, iets dat zoals bij de meeste MacBooks de uiteindelijke grootte niet veel 'erger' maakt. In de fnac vond ik er wel een paar voor 12" laptops, maar die bleken allemaal enkele centimeteres toe te voegen aan de dimensies van Kaylee.

Om het erger te maken, zette ik als bijkomende voorwaarde dat de sleeve zowel met attached dock als zonder dock moest kunnen worden gebruikt. Dit wil zeggen dat de sleeve moet kunnen verdubbelen in de hoogte.

Zoals gewoonlijk (omdat we nu eenmaal doe-het-zelvers zijn) vonden we een oplossing: het samennaaien van een Cora Kemperman zak (buitenkant) en een radio1 zak (gladdere binnenkant) met ertussen een 1mm dikke laag PVC. De zijkanten werden een 2cm brede stoffen elastiek, waardoor hij net niet klemde met een thinkpad, en net wel met een thinkpad met dock.

 

En het uiteindelijke resultaat, iets dat nog steeds niet meer plaats inneemt dan de originele onbeschermde laptop:

 

Begin januari, na al bijna een maand verlof (met sporadische werkdagen), was ik mijn laptop klavier meer dan gewend. Ik heb nog steeds een Dell Latitude D820 en die hebben zo'n handige trackpoint tussende letters GHB.

Eens terug op mijn werk, herinnerde de voortdurende wissel van mijn rechterhand tussen klavier en trackball mij eraan hoezeer ik die handeling haatte. Ik googlde wat achter klavieren met trackpoints ingebouwd, maar echt goedkoop zijn die niet. Dus dacht ik om een klavier uit een kapotte of oude laptop te rippen, en daarop te werken. Dus zocht ik wat achter oude Dell of Thinkpads.

Bijkomstig moet ik ook vertellen dat ik met bitterweinig hardware content ben.Meestal log ik in op een andere server (mails) of surf ik simpelweg wat. Een DVD af en toe, maar ik speel geen games (op Wolfenstein: Enemy Territory na, en daar heb je nu ook geenstate of the art computer voor nodig.) De meeste programma's zijn textbased (pine, irssi, centerim, vim, bash, tcsh, mysql, ...) of hebben een webinterface (mysql, wiki, ...) of kan ik remote gebruiken (muziek, mail). Ik heb dus liever een kleine portable dan een 15"-er.

Toen de eee's uitkwamen las ik er veel over, maar ik vond ze te  underpowered om er me een aan te schaffen (maar ik spreek nu van mei 2008).

Hoe dan ook, ik zocht naar de goedkoopste laptop met trackpoint die ik als portable teletype zou kunnen gebruiken. 35e was het goedkoopste model, maar hij was wel keioud (een uit 1999 Dell Inspiron 3000) en zwaar (2.8kg). Maar wat later vond ik enkele Thinkpad X40 laptops. De prijs was aangenaam (200e), en ze leken weinig gebruikssporen te vertonen. Het klavier blonk niet eens van gebruik. Hij is klein (iet kleiner van een A4, 12" scherm), weegt niet veel (1.28kg) en een aangename autonomie (ik haal vlot 4.5u).

En, wel, de laptop fantastisch! Hij is wat oud, maar niet zo erg dat hij niet meer voldoet aan hedendaagse standaarden.Er zit een Intel Mobile in, een halve gig RAM, en 40GB harde schijf (wat aan de trage kant aan 4200rpm). Maar ook wireless 802.11bg, SD card reader, en enkele USB poorten. Als bonus kreeg ik het docking station er gratis bij (met de CD-RW/DVD-ROM. Het dockingstation kan aan de laptop worden vastgemaakt.)

Zoals iedere goedgemutste geek benoem ik mijn computers. Ik had al een Scully (Pentium III, omdat ik toen simpelweg veel X-files keek), een Willard (omdat deze laptop een missie had (en mij succesvol door mijn studies loodste), Birkoff (omdat het een duo core is en er twee Birkoffs zijn) en de nieuwe Thinkpad X40 werd Kaylee gedoopt (omdat Kaylee de ingenieur is aan boord van de Firefly, dat een oud en onderschat ruimteschip is).

 

Intussen staat Archlinux er succesvol op, werkt de suspend en hibernate en kan ik surfen. En .. omdat dit geen nieuwe laptop is die je zo lang mogelijk onbeschadigd wil laten, spraypaintte ik er een gnu/linux op:

 

En hoewel Kaylee op de foto er reusachtig uitziet, past ze mooi in mijn messenger bag.

Hier zou eigenlijk wat kunnen staan over ons verblijf in een viersterrenhotel en over het nuttigen van een zesgangendiner dit weekend. En ondanks we in Buitenland waren (foto volgt), bleven we in België (het wordt duidelijk met de foto). Tot zondagnamiddag, toen staken we toch nog eens de Belgisch-Nederlandse grens over, om aldaar een site te ontdekken die belgen.nl heet.

Een greepje uit hun aanbod Vlaams vs. Nederlands:

 

Een gewaarschuwd Belg is er twee waard :)

 

Mjemmeref en Miorelei kregen een cadeautje. Een pakje met allemaal rechthoekjes in, waarmee ze zinnetjes vormden op het tapijt. Ook ik schreef - wat zij noemen 'een gedicht'. 

Mijn gedicht leest u hier. Het is getiteld 'mijn dans'.

De betekenis - want gedichtjes hebben blijkbaar ook wel een betekenis ofzo - ligt voor de hand zegt Miorelei.

De foto is niet zo goed,... maar dat komt omdat het donker was.

 

VOOR en NA

Na een feest en rustpauze ging m'n aandacht terug naar ons nieuwe huis. Er moet nog het een en ander gebeuren. Dus ik ging maar aan de slag met de pot verf die femeref voor me meebracht. Een paarse muur was niet zo ons ding, dus werd die mooi blauw. Nog even drogen en de plinten er terug aan nagelen, en de eerste muur is perfect. Nu nog x aantal andere..  

geen idee meer waar of wanneer ik dit vond online, maar de screenshot stond nog verdwaald op m'n bureaublad