Ik kan zelden iets nieuws neerschrijven zonder al het voorgaande zorgvuldig te beschrijven. Als het ware zonder het proces te doornemen dat leidde tot deze entry, tot dit feit, lukt me niet. Het zou het vergeten zijn dat het proces ooit bestond en dat alle tussenliggende feiten ooit plaatsvonden. Ze worden dan pas weer 'ns herinnerd als er een correcte zich voordoet en ik weet het liever allemaal nog, altijd. Het schrijven op zich is een noodzaak omdat we anders vergeten wat er is geweest en hoe dat was. En bij deze.
Deze zomer zat ik dag in dag uit, heel veel lange dagen naeen, achter mijn boeken en in mijn cursussen. 'k Had heel wat herexamens en eigenlijk was de inzet de hoogste die'k ooit had meegemaakt. Het resultaat zou toch heel bepalend zijn voor mijn toekomstig leven. Toch al wat zich achter de beslissing van de proclamatie bevond. En dit klinkt dramatisch doch realistischer dan ik het wil laten klinken, maar daar laat ik het nu maar bij. Ik wil er niet teveel aandacht aan besteden omdat die gedachte ook zelden rondspookte in mijn hoofd.
De herexamens op zich waren niet zo gespreid zoals je hogeschoolexamens zou verwachten. Normaal liggen alle datums toch enkele dagen uiteen, met een maximum van 3 examens per week. Maar men houdt er tijdens de tweede zit natuurlijk geen rekening mee dat je ongeveer alles zou moeten herdoen en het niet spreiden alles nog zwaarder maakt. En ze hoeven dat ook niet te doen. Ik had bijgevolg dus iedere dag examen, met een maximum van 3 per dag (op de laatste dag dan nog wel). En ik ondervond dat het zitten in zo'n examen rush zijn voor en nadelen heeft.
M'n leren was uiterst effici?nt en ik had geen afleiding. Als ik normaal nog een 3 tal dagen heb voor een volgend examen, dan neem'k m'n tijd. Maar nu kwam'k thuis, at'k en begon te leren. Al die dagen waren nog monotomer dan voorheen, vandaar ook de rush, of misschien eerder de tunnelachtige glijbaan waarin ik me bevond. Tijdens de neerdaling heb je weinig tijd om te letten op details zoals vermoeidheid. Ik had dan ook niet door dat'k fouten maakte tot na mijn examens, waar'k besefte wat voor kemels ik soms op de mondelinge verdedigingen heb uitgesproken. Het verklaarde direct ook alle onverwachte glimlachjes van mijn aanhoorders die ik niet ogenblikkelijk kon plaatsen. Maar al bij al was het ganse proces heel voldoeninggevend. Vooral tijdens, maar zoals gewoonlijk niet meer na de examens.
In de korte week die volgde op het beeindigen van de tweede zit vertrokken ik en lorelei een beetje overal naartoe. We hadden tenslotte al een ganse zomer binnengezeten. Antwerpen om te kunnen shoppen, hoewel dat bij ons zich meestal beperkt tot genieten van de trip heen en terug en het keuren van de omgeving. Ieper om te kunnen 'rondtjsolen', hoewel de regen er op die dag toch anders over dacht en we ons dan maar beholpen met caf?s, enkele winkels en het napraten over wat we allemaal zouden kunnen gezien hebben.
De dag van de uitslag naderde en ik vond het best wel ok.
De dag was aangebroken en ik kwam veel te vroeg aan op school. Terwijl'k mij nestelde in de knusse zetels van het auditorium, tuurde ik rond in de zaal om klasgenoten te kunnen ontwaren. Maar na 5 minuten nog steeds niemand te hebben gezien, stond ik terug recht en sprak binnenkomend personeel aan. En blijkbaar zat'k wel in de correcte zaal, maar was ik veel te vroeg aanwezig. De deliberatie voor mijn richting was zelfs nog steeds bezig.
Ik wachtte geduldig en ontwaarde uiteindelijk toch ??n iemand van mijn klas. Samen doorstonden we de wachtpijnen. Tergend langzaam kwam de afkondiging dichterbij. Biologie, Biochemie, Biochemie-Kunstoffen, Chemie, Electriciteit, Electronica ontwerp, Electronica ICT, Informatica (met meer dan 30 (!!) geslaagden in tweede zit). Na iedere mededeling werd het rumoer van de geslaagden en het gemurmel van de niet geslaagden groter. De mannen met de micro maanden de massa aan om geduldig te blijven zitten tot iedereen de revue was gepasseerd.
De aankondiging voor het derde jaar begon. Voor Informatica was de lijst betrekkelijk kort, blijkbaar slechts een 4tal namen. En ja hoor, er waren drie mensen geslaagd. Ook ik. Nu was ik ??n van die rumoerige mensen, die toch even enthousiasme moest laten blijken.
Deze zomer zat ik dag in dag uit, heel veel lange dagen naeen, achter mijn boeken en in mijn cursussen. 'k Had heel wat herexamens en eigenlijk was de inzet de hoogste die'k ooit had meegemaakt. Het resultaat zou toch heel bepalend zijn voor mijn toekomstig leven. Toch al wat zich achter de beslissing van de proclamatie bevond. En dit klinkt dramatisch doch realistischer dan ik het wil laten klinken, maar daar laat ik het nu maar bij. Ik wil er niet teveel aandacht aan besteden omdat die gedachte ook zelden rondspookte in mijn hoofd.
De herexamens op zich waren niet zo gespreid zoals je hogeschoolexamens zou verwachten. Normaal liggen alle datums toch enkele dagen uiteen, met een maximum van 3 examens per week. Maar men houdt er tijdens de tweede zit natuurlijk geen rekening mee dat je ongeveer alles zou moeten herdoen en het niet spreiden alles nog zwaarder maakt. En ze hoeven dat ook niet te doen. Ik had bijgevolg dus iedere dag examen, met een maximum van 3 per dag (op de laatste dag dan nog wel). En ik ondervond dat het zitten in zo'n examen rush zijn voor en nadelen heeft.
M'n leren was uiterst effici?nt en ik had geen afleiding. Als ik normaal nog een 3 tal dagen heb voor een volgend examen, dan neem'k m'n tijd. Maar nu kwam'k thuis, at'k en begon te leren. Al die dagen waren nog monotomer dan voorheen, vandaar ook de rush, of misschien eerder de tunnelachtige glijbaan waarin ik me bevond. Tijdens de neerdaling heb je weinig tijd om te letten op details zoals vermoeidheid. Ik had dan ook niet door dat'k fouten maakte tot na mijn examens, waar'k besefte wat voor kemels ik soms op de mondelinge verdedigingen heb uitgesproken. Het verklaarde direct ook alle onverwachte glimlachjes van mijn aanhoorders die ik niet ogenblikkelijk kon plaatsen. Maar al bij al was het ganse proces heel voldoeninggevend. Vooral tijdens, maar zoals gewoonlijk niet meer na de examens.
In de korte week die volgde op het beeindigen van de tweede zit vertrokken ik en lorelei een beetje overal naartoe. We hadden tenslotte al een ganse zomer binnengezeten. Antwerpen om te kunnen shoppen, hoewel dat bij ons zich meestal beperkt tot genieten van de trip heen en terug en het keuren van de omgeving. Ieper om te kunnen 'rondtjsolen', hoewel de regen er op die dag toch anders over dacht en we ons dan maar beholpen met caf?s, enkele winkels en het napraten over wat we allemaal zouden kunnen gezien hebben.
De dag van de uitslag naderde en ik vond het best wel ok.
De dag was aangebroken en ik kwam veel te vroeg aan op school. Terwijl'k mij nestelde in de knusse zetels van het auditorium, tuurde ik rond in de zaal om klasgenoten te kunnen ontwaren. Maar na 5 minuten nog steeds niemand te hebben gezien, stond ik terug recht en sprak binnenkomend personeel aan. En blijkbaar zat'k wel in de correcte zaal, maar was ik veel te vroeg aanwezig. De deliberatie voor mijn richting was zelfs nog steeds bezig.
Ik wachtte geduldig en ontwaarde uiteindelijk toch ??n iemand van mijn klas. Samen doorstonden we de wachtpijnen. Tergend langzaam kwam de afkondiging dichterbij. Biologie, Biochemie, Biochemie-Kunstoffen, Chemie, Electriciteit, Electronica ontwerp, Electronica ICT, Informatica (met meer dan 30 (!!) geslaagden in tweede zit). Na iedere mededeling werd het rumoer van de geslaagden en het gemurmel van de niet geslaagden groter. De mannen met de micro maanden de massa aan om geduldig te blijven zitten tot iedereen de revue was gepasseerd.
De aankondiging voor het derde jaar begon. Voor Informatica was de lijst betrekkelijk kort, blijkbaar slechts een 4tal namen. En ja hoor, er waren drie mensen geslaagd. Ook ik. Nu was ik ??n van die rumoerige mensen, die toch even enthousiasme moest laten blijken.
