Valentijn, de verachterlijk dag der commercialiteit. De dag voor die voor de domme of onwetende mensen hetzelfde betekent als iedere zondag naar de kerk gaan met de hoop op redding op het eind van je leven (je kan namelijk nooit weten dat het werkt).
Iedere commersant is blij dat hij een thema krijgt om zijn winkel mee te decoreren en al die domme mensen zijn blij dat ze die dag geen thema van de dag meer hoeven te kiezen. De dag ligt zelfs zo strategisch dat hij mooi valt waar ieder toch is beugekeken op de etalages van het vorige feest. Het is een veteraan zijn nachtmerrie en een slager zijn droom. Alles ziet rood en overal waar je komt zijn heb je hartjes in het vizier. Zelfs op restaurant ontsnap je er niet aan. Zondag had ik de indruk dat mijn vlees zich speciaal voor de gelegenheid niet had laten doorbakken, het bloed stroomde rijkelijk uit de verse snede die ik er in maakte.

Ik beschouw de dag als gelijk welk andere dag. Allemaal uit frustratie die ontsproten is uit al die meeloperij die de dag teweegbrengt. Misschien snap ik heel wat diepgaandheid niet, ook niet op deze dag. Zelfs al hoor ik mensen hun gedichten passioneel voordragen of kijk ik een romantische film (met romantisch dan eerder een goede betuiging van liefde zoals dat gebeurt in The Constant Gardener, The End of the Affair of The English Patient (waar toevalligerwijs telkens Ralph Fiennes meedoet)). Zelfs al zie ik mensen hun wederhelft meedoen voor een dineer (met alle stereotiepen aanwezig). Het frustreert me telkens mateloos. Gelukkig reageer ik niet op mijn frustratie, anders had ik voor ieder die het hoorde wel een verklaring nodig.
Liefde of speciale aandacht hoeft niet onder de vorm van kaartjes, kaarsjes, cadeaus, juwelen, voedsel of dergelijke te gebeuren. Ik snap wel dat we worden opgevoegd en dat grote delen van een opvoeding voor het kind als storend wordt beschouwd. Maar dit blijft voor mij het hoe dan ook blijven acteren voor wederhelft. Net alsof ik mijn genegenheid kan laten climaxen op die ene dag, allemaal in het rood, en dat'k enkel nog maar hartjes praat. Het is onbegrijpelijk dat mensen hun leven laten leiden door wat hen wordt voorgeschoteld.

Maar, ik zou niet femeref heten als'k niet voor een contradictie zou zorgen.
Voor mijn valentijn kreeg ik van lorelei een gepast geschenk. Films waar het kleur rood overvloedig aanwezig is en waar er naar hartelust harten worden getoond. De Hellraiser box die bol staat van bloederige scenes en uitgesneden harten (Indiana Jones and the Temple of Doom zou eventueel ook nog welkom zijn op die dag).
Voor lorelei haalde ik een potje nivea dat al goed gebruikt werd om een snotvallingneus mee te repareren.