Ik moet grif toegeven dat ik mijn lichaam nog nooit zo erg heb misbruikt als tijdens de voorbije herexamens. Vroeger zou ik zoiets nog kunnen afschrijven als het testen van de grenzen, maar nu was het eerder een extreme vorm van zelfmotivatie. Er ging nogal wat vanaf en eens ermee begonnen was het moeilijker ermee te stoppen, natuurlijk.
De eerste fout was iets dat'k enkel maar ken als een stadslegende, iets dat'k geen offici?le verklaring voor heb. Maar iets dat'k wel voor waar kan aannemen. Het gaat hier over caffe?ne- en suikerverslaving. Tijdens die beruchte herexamens dronk ik toch een goede 4 tassen koffie. En niet van het waterachtig spul dat je meestal op verkrijgt van filterkoffie, neen hoor. Ik hou van het sterke spul dat je laat koken in de morgend en de ganse dag laat gisten in de koffiekan. Om het erger te maken neem ik geen genoegen met een tas, maar zijn mijn tassen uit de kluiten gewassen "word-nu-toch-eens-wakker"-mokken.
En natuurlijk, zonder mijn 2 klontjes suiker per tas kan ik ook niet leven.
Maar in de namiddag had ik meestal iets sterkers nodig dan koffie. Dus opende ik bijna dagelijks een pepdrankje (van het goedkope Freeway spul). Deze overdaad resulteerde soms in een heftige koppijn tegen het eind van de dag, maar daar kon ik meeleven zolang ik maar alert genoeg bleef. Slapen verviel dan ook in waken en opstaan bestond algauw niet meer.
Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Om mijn lichaam bezig te houden tijdens al dat leren, rookte ik nogal wat sigaretten. Niet bijster veel, ik kan er hoe dan ook niet echt tegen. Maar het begon met 1 per dag en het liep al snel op tot 3. Gelukkig heb ik niet echt last van verslavingsverschijnselen van de sigaretten dus kan ik gemakkelijk stoppen. (Ik weet ook niet hoe het voelt om lichamelijk verslaafd te zijn en vermoed dat ik er teveel van verwacht. Dat ik echt een Drang zou moeten voelen, onweerstaanbaar en bijna kinderlijk.)
Maar de weerslag kwam er natuurlijk eens ik was afgestudeerd. De dagen nadien was ik wat futloos. Maar ik weet dat er na de examens, dat er na een periode van heel gefocust te zijn op een doel, ik meestal wel eventjes moet wennen aan een nieuw doel. Maar meestal is het erger, meestal moet ik echt op zoek gaan naar een nieuw doel en is dat zoeken zo ongelooflijk uitputtend. De keuze die ik dan heb, de keuzemogelijkheden en al het wikken en wegen van wat ik nu het beste zou kunnen doen, maken mij moe.
Dus dacht ik er niet aan dat ik een opkomende verkoudheid zou hebben. (Tijdens de examens, allemaal mondeling trouwens, zweet je ongelooflijk veel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik na het wegvallen van de zenuwen niet echt let op mijn afkoelend lichaam.) Ik vreesde dat'k echt een suiker- en caffe?neverslaving had 'opgelopen' en dat dit mijn ontwenning was. Maar toen'k na enkele dagen ook keelpijn begon te krijgen, voelde ik mij nog nooit zo opgelucht. Het was slechts een verkoudheid en zoiets had ik wel al eens overwonnen. Mijn koffie kon weer goed en lekker smaken.
De eerste fout was iets dat'k enkel maar ken als een stadslegende, iets dat'k geen offici?le verklaring voor heb. Maar iets dat'k wel voor waar kan aannemen. Het gaat hier over caffe?ne- en suikerverslaving. Tijdens die beruchte herexamens dronk ik toch een goede 4 tassen koffie. En niet van het waterachtig spul dat je meestal op verkrijgt van filterkoffie, neen hoor. Ik hou van het sterke spul dat je laat koken in de morgend en de ganse dag laat gisten in de koffiekan. Om het erger te maken neem ik geen genoegen met een tas, maar zijn mijn tassen uit de kluiten gewassen "word-nu-toch-eens-wakker"-mokken.
En natuurlijk, zonder mijn 2 klontjes suiker per tas kan ik ook niet leven.
Maar in de namiddag had ik meestal iets sterkers nodig dan koffie. Dus opende ik bijna dagelijks een pepdrankje (van het goedkope Freeway spul). Deze overdaad resulteerde soms in een heftige koppijn tegen het eind van de dag, maar daar kon ik meeleven zolang ik maar alert genoeg bleef. Slapen verviel dan ook in waken en opstaan bestond algauw niet meer.
Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Om mijn lichaam bezig te houden tijdens al dat leren, rookte ik nogal wat sigaretten. Niet bijster veel, ik kan er hoe dan ook niet echt tegen. Maar het begon met 1 per dag en het liep al snel op tot 3. Gelukkig heb ik niet echt last van verslavingsverschijnselen van de sigaretten dus kan ik gemakkelijk stoppen. (Ik weet ook niet hoe het voelt om lichamelijk verslaafd te zijn en vermoed dat ik er teveel van verwacht. Dat ik echt een Drang zou moeten voelen, onweerstaanbaar en bijna kinderlijk.)
Maar de weerslag kwam er natuurlijk eens ik was afgestudeerd. De dagen nadien was ik wat futloos. Maar ik weet dat er na de examens, dat er na een periode van heel gefocust te zijn op een doel, ik meestal wel eventjes moet wennen aan een nieuw doel. Maar meestal is het erger, meestal moet ik echt op zoek gaan naar een nieuw doel en is dat zoeken zo ongelooflijk uitputtend. De keuze die ik dan heb, de keuzemogelijkheden en al het wikken en wegen van wat ik nu het beste zou kunnen doen, maken mij moe.
Dus dacht ik er niet aan dat ik een opkomende verkoudheid zou hebben. (Tijdens de examens, allemaal mondeling trouwens, zweet je ongelooflijk veel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik na het wegvallen van de zenuwen niet echt let op mijn afkoelend lichaam.) Ik vreesde dat'k echt een suiker- en caffe?neverslaving had 'opgelopen' en dat dit mijn ontwenning was. Maar toen'k na enkele dagen ook keelpijn begon te krijgen, voelde ik mij nog nooit zo opgelucht. Het was slechts een verkoudheid en zoiets had ik wel al eens overwonnen. Mijn koffie kon weer goed en lekker smaken.
