Enkele jaren terug, toen lorelei nog maanden vakantie had, werd onze living omgetoverd tot een heus naaiatelier. Er werd gevloekt en gezweet, maar er werd vooral gewerkt. Het idee was om onze eigen schoudertassen te maken, "custom made", met zakjes waar we ze wilden en op de grootte die we wilden. Zakjes voor de gsm, de mp3 speler, de potloden en stylo's, boekjes en paraplu. We konden kiezen wat we waar plaatsten en de schoudertassen waren dan ook superieur aan alles waar we ooit mee rondgelopen hadden.
Maar .. zoals ieder kind, moet het opgroeien en leren leven met zijn gebreken. Als ouder kan je daar meestal niets aan doen (wel ja, tenzij je mensen verbiedt kinderen te krijgen (maar willen we hier nu echt wel over beginnen?)), als zakkenmaker kan je alles tenminste nog 'ns patchen.
De gebreken aan onze zakken konden ofwel zeer snel worden opgelost, of kwamen heel heel laat aan het licht. Defauts die we door onze onervarenheid niet konden voorzien. Het verslijten van de stof was er zo ??n. Of het verkleuren van de stof.
Na 3 jaar de zak overal te hebben meegesleurd, zag hij er een beetje mottig uit. Afgebleekt en tot mijn grote ontzetting, een enorm gat waar mijn been er altijd tegen wreef. Hoe in hemelsnaam zouden we dat herstellen. En waar zouden we dat verlof halen?