Miorelei is nog nooit zo blij geweest dat ik thuis ben. Dat zei ze me daarnet. Maar ik ben ook blij, blij om terug thuis te zijn. Ik weet niet precies hoe lang ik weg ben geweest. In elk geval te lang! Ik moet alles opnieuw besnuffelen. Ik ruik dingen die ik me vaagweg nog herinner en ook tal van nieuwe geurtjes die  ik nergens thuis kan brengen.

Daarnet kwam Miorelei me dus ophalen. Daar waar zij en Mjemmeref me hadden achtergelaten. Daar waar ik een supergrote krabpaal had, een leuke kattebak, en mijn gloedeigen flinder! Voor even had ik nieuwe baasjes. Maar ik was niet de enige kat daar. Mijn buurjongetje heette Kastar. Hij was klein en ros en een beetje donzig. We misten onze eigen baasjes wel een beetje. De nieuwe vervang-baasjes moesten namenlijk hun aandacht verdelen over ons allemaal! En hoe kleiner je was,.. hoe meer aandacht je kreeg! Niet eerlijk!

Maar daarnet dus... Daarnet duwde één van de vervangbaasjes me in het bakje. Maar ik verzette me en kon ontsnappen! Ze kreeg me opnieuw te pakken en *hup* alle verzet was tevergeefs, ik zat terug in het bakje. En Miorelei droeg me. Ik zette m'n keel open. Ik miaauwde erop los. Het hielp niet. Miorelei wandelde door de regen en stapte op de tram. Ik miaauwde luider en luider. "Laat me dan toch uit m'n bakje! Ik wil naar huis, Miorelei, waar breng je me nu weer heen?!"

Toen we uiteindelijk thuis kwamen rook alles zo fris. Geen andere kattegeurtjes! En ik kreeg mijn eigen lekkere korreltjes! en m'n eigen krabpaal! "O" miaauwde ik nog wat verder "wat is het toch super om terug thuis te zijn!"

Maar waar is Mjemmeref?