Je zou zeggen dat we tegenwoordig toch genoeg spullen kunnen kopen. Dat er zelfs een overaanbod is voor al wat we willen. Het is bijna zelfs zo dat we zo verwend zijn dat we gepersonaliseerd kunnen aankopen.

Maar niets is zo fout. Alles lijkt afhankelijk te zijn van de huidige modetrend. Van de hoerebotjes tot de plooirokjes. Van de haarsplit zo ver mogelijk langs de zijkant en de Herringbone Twill petjes die nu overal terug opduiken.

Maar uiteindelijk kan je alles wel krijgen. Of op zijn minst een effort doen om het zelf te maken. Maar dit impliceert dat je weet wat je wil, of ergens een idee hebt waar je naartoe wil. (Hoewel dit niet perse hoeft natuurlijk. Is het niet algemeen bekend dat schrijven op zich weer doet schrijven?)

We hadden nog enkele winkels niet gedaan. Winkels die eigenlijk best bekend stonden voor hun schoudertassen. De Street in de Lange Munt lijkt zich tegenwoordig eerder te focussen opeen ander publiek. Gelukkig hebben we nog de Street II (en geen idee hoe de winkel echt heet, maar de uitbater is dezelfde man die vroeger ook de Street zelf openhield). Hier staat altijd en volledig rek van opgekochte tassen met kleine defauts. Emily the Strange tassen, Jack the Pumpkin king tassen, etc.. En daar zag ik dan een Counter Strike tas. Helemaal onderaan het rek en weggeduwd tussen de Che tassen. Na al dat getwijfel en geshop, was het terug wegwandelen om er eventjes over na te denken bijna een gewoonte geworden. Ik herinnerde mij de Base Camp Messenger Bag die niet meer verkrijgbaar was in het zwart en ik nam de beslissing.

Eindelijk kwma ik terug tot mijn positieven. Want kijken en dromen hoe een tas zou kunnen zijn, is niet hetzelfde als het uitproberen van een tas. Uiteindelijk ben ik niet de persoon die 100% weet wat hij wil. Anders zou het leven een ondraaglijke aaneenschakeling van teleurstellingen zijn (en zou ik toch nog meer een doe-het-zelver zijn, niet?). Ik pas mij wel aan aan de tas.