Dit weekend kreeg ik mijn nieuwe computer. Miorelei en Mjemmeref waren gisteren langer dan normaal weg. Het was zelfs al donker toen ze terug thuis waren. Ik miaauwde dat ik al sinds deze morgen geen eten meer had gekregen en dat ze dat niet teveel mogen doen. Maar toen zag ik dat ze veel pakjes mee hadden.

'Mijn krabpaal!', riep ik, en begon spontaan de dozen aan te vallen. Maar Mjemmeref hield me tegen en zei dat dat geen mieuwe krabpaal was. Miorelei vertelde me dat dat mijn mieuwe blogcomputer was. Speciaal voor mijn pootjes. 'O', geeuwde ik.

Vandaag verdwenen Mjemmeref en Miorelei terug. Ik dacht nochtans dat ze vandaag niet voor mijn krabpaal moesten werken. Ik rekte mij goed uit en zag dat ze mijn computer op de tafel hadden laten openstaan. Daar moest ik van profiteren. Ik sprong van de stoel, rekte mij nog eens uit en landde op de tafel.

Ik zette mij goed maar een broodkruimeltje kriebelde mij zo erg dat ik mij spontaan moest wassen. Maar ik was nog niet goed wakker. In al mijn enthousiasme om mijn vacht prachtig te houden, stootte ik een glas omver. Op mijn nieuwe computer! Snel liep ik er van weg. Eerst mijn natte vacht proper maken.

Wat later probeerde ik mijn eerste nieuwe entry te maken. Maar.. ik vond het klavier niet. Snel snuffelde ik naar de vingersporen van mijn twee baasjes. Die zaten enkel maar op het handvat. Ik had mijn nieuwe computer toch niet kapot gemaakt? Had ik de toetsjes weggespoeld? Ik rook waar de toetsjes zouden geweest zijn, maar ik vond enkel maar de geur van .. verbrand brood!