Het probleem De uitdaging aan ebay is je pakket bij je thuis krijgen. Voor kleine voorwerpen is dat natuurlijk helemaal geen probleem. Maar een laptop versturen vind ik toch de grenzen van de post testen. Er zit niets anders op dan je pakje zelf op te halen.

Na een snelle blik op de wereldkaart wist ik dat Marche-en-Famenne toch wel een eindje van Gent lag. Met de auto gaan, is wel een optie, maar gezien de spotprijs voor een GO-pass begon ik met een zoektocht naar een snelle verbinding naar dat andere land dat wallonie heet. De nmbs-site liet me weten dat ik in Aye (deelgemeente van M-e-F) kon raken in 2u30m. Maar de kleine lettertjes onderaan de site lieten me ook weten dat die trein niet dagelijks rijdt. Natuurlijk werd dat gemeld met alle vriendelijkheid van de nmbs en kon ik niet vinden op welke dagen hij dan wel reed. De alternatieve route zonder onwillekeurige ritten, via Luik, duurde dan weer 3u45m. Niet echt fantastisch als je na je werk nog eens heen en terug moet.

Een loketbediende kon me zeggen dat een Go-pass voor 26+ een railpass heet, dol enthousiast was hij. Alsof hij op een quizvrag antwoordde na het horen van mijn uitleg. Zo kon hij mij ook melden dat de trein weldegelijk iedere weekdag rijdt, en dat er werken zijn tussen Otignies en Grembloux die voor wat vertraging kunnen zorgen, maar niets waarover ik me zorgen hoefde te maken. Met een goed hart vertrok ik donderdag dan, omstreeks 10u 's morgens.

De tocht begon al stresserend, want ik heb me nog tussen de sluitende deuren van de eerste trein richting Brussel moeten persen. Na 40 minuten stond ik in Brussel-Noord, en moest ik maar wachten op hetzelfde perron voor de trein naar Luxemburg. Maar ik stond er nog maar pas en een vriendelijk mevrouw meldde ons via de luidspreker dat er wegens een ongeluk tussen Ottignies en Gembloux de trein niet was vertraagd, maar compleet was afgeschaft. Excuseer? De trein... zou niet komen!

De treinconductrice die haar shift moest beginnen op deze trein, toevalligwijs stond ik al die tijd reeds naast haar,  belde ogenblikkelijk mensen op om meer informatie te verkrijgen. Na een 10tal minuten werd duidelijk dat twee treinwerkers waren gegrepen door een trein (of zoals zij het zo kleurrijk kon zeggen: "Ils sont écrasés!"). Dan maar een loketbediende gaan uithoren.

Maar zij kon me ook niet veel verder helpen. De intussen aangezwollen massa van wachtende mensen had een slachtoffer gevonden in de telefonerende conductrice. Maar nergens kon ze een antwoord vinden. Al was het maar om te weten of de trein vandaag alsnog zou rijden. Ze verzekerde ons dat die trein wel weer zou rijden voor het spituur. Maar dat was ruim 5uur wachten! ... Maar er zat dus niets anders op dan wat te wachten.

Het was intussen toch al 12u30 geworden en mijn maag begon een zachte protestmars om voedsel. Ik besloot een warm panini broodje te eten. Toen dat eindelijk klaar was om 12u45 ging ik terug naar het perron, om onderaan de trap naar het perron te horen hoe het signaal werd gegeven dat een trein zou vertrekken. En ja hoor, mijn trein stond er en wederom moest ik mij doorheen een sluitende deur persen. Ergens begon het me ook te dagen dat dit eigenlijk geen fantasische dag was en als ik moest geloven in karma dat al dit slechts ter compensatie was voor al het goede dat nog moest komen.  Het is bijna zoals bier drinken met de bedoeling dronken te worden.

Na een uurtje stapte ik af in Ciney, waar ik blijkbaar direct aansluiting  had naar Aye. Ik vroeg de conducteur bij de enige overgebleven trein of "Ce train va a Aye?". Door mijn ongelukkig woordkeuze moest ik mijn vraag natuurlijk herformuleren. Het was intussen reeds 14u.

Na een halfuurtje treinen doorheen de ardennen kwam ik aan te Aye waar ik me toch eventjes moest oriënteren. In tegenstelling tot Gent, stonden er hier geen aanwijzingen naar waar ik me moest begeven. Snel snel haastte ik me naar de enige twee mensen die met mij ook van de trein stapten. Maar geen van beiden kon me zeggen waar 'la rue grande' was, mijn startpunt voor mijn 8km lange wandeltocht richting de verkoper van de laptop. Gelukkig vond ik een kaart aan de andere kant van het station.

Maar bij een betere inspectie bleek dit een wandelkaart te zijn zonder melding van straatnamen. Dan maar de rode route volgen.  Net toen ik mijn eerste stap had gezet, stopte een automobilist naast mij. Ik dacht: "Oh neen, ik zie hier 10minuten niemand en nu zal iemand mij de weg vragen". Maar het eerste dat de man naar me riep was: "Tu ne cherches par hasard pas un ordinateur?". "Dominic?" vroeg ik in mijn beste frans. En ja hoor, de man had gewoon gegokt dat ik toen ongeveer zou aankomen, want blijkbaar hadden ze aangekondigd op TV dat de treinen weer reden.

Na een kort bezoek aan zijn woonst en een inspectie van de laptop, voerde hij me zelfs terug naar Marloie, 8km verder, maar waar er meer treinen stoppen dan in Aye. Er was rechtstreekse trein naar Brussel zelfs. Dit ging vlotjes en als ik alle vorige tekenen van de dag mocht geloven, moest er nu toch nog iets verkeerd lopen, tocht?

Aangekomen in Marloie vertrok mijn volgende trein pas over 45minuten, dus ik besloot om wat te drinken in het enige cafe in de buurt, nl. 'La Gare'.Tegen alle verwachtingen in was het een mooi en ruim cafe. En bij een pintje en een safje moest de man aan de tafel naast mij natuurlijk zijn mobiel DVD toestel tonen. Ah, ik kon het slechter getroffen hebben.

Om 15u45 hervatte ik mijn tocht huiswaarts. In tegenstelling tot wat de loketbediende me probeerde wijs te maken stapte ik af in Brussel-Noord om de simpele reden dat eens je aangekomen bent in Brussel-Zuid tijdens het spituur, je geen zitplaats meer zal hebben. Ergens rond Namen stapten een groep jongeren op. Luidruchtig met hun mp3 spelers en bijna allemaal met een PSP in de hand. En ergens rond Brussel-Luxemburg begon een reusachtige neger boel te zoeken met een marokaanse jongen. Blijkbaar had de ene 'une carte de memoire' van de andere gestolen. Een ipod vloog in mijn zitje en weldra volgde de neger ook. Iemands moeder kwam tussenbeide en intussen reden we Brussel-Schuman binnen.

Ik moest uit deze toch wel penibele situatie raken. Ik grabbelde al mijn moed bijeen en zei dat er daar, wijzend naar een paats weg van mij, iets op de grond lag. Snel snel pakte ik mijn spullen en ging reeds gaan wachten bij de uitgang. Weldra reden we Brussel-Noord binnen. En... van hieraf verliep de tocht moeiteloos. Ik was in Gent met mijn nieuwe werkende laptop.