Gekregen imdb

fem' 8 'lei 7.9

8

"I'm documenting this", zegt Hud, terwijl ze op het dak van een omgevallen gebouw in centrum Manhattan proberen te klauteren.

Het verhaal begint bij het ruwe onderbreken van een afscheidsfeestje door een aardbeving. Als de TV wordt aangezet, blijkt een olietanker gekapseisd te zijn in de baai. Maar nadat er naschokken komen en de tanker voor de camera ontploft, loopt iedereen de straat op. Net op tijd om uit de weg te springen voor vallend puin, en niet het minste puin als uiteindelijk het hoofd van het vrijheidsbeeld door de straten tolt.

Intussen blijft Hud doen wat er van hem gevraagd werd, hij legt het feestje vast op film. Hoe chaotisch het ook wordt of hoe erg er ook wordt gelopen, gevallen, gesleept of gepanikeerd. Hij blijft .. praten. Domme maar samenvattende commentaren, de grappige noot doorheen de film: "Okay, just to be clear here, our options are: die here, die in the tunnels, or die in the streets. That pretty much it?"

Het verhaal zelf wordt gedreven door Robert Hawkins (als dat je niet erg doet denken aan Jerichos Robert Dawkins) die perse zijn pretty woman wil redden. Het lijkt allemaal onlogisch en heel gewaagd, maar dat levert natuurlijk een heel spannende documentaire op. Een en al spannende verwarring van nooit rechte beelden en gespeel met alle functies van een camera ("Does this have night vision? *click* Run, RUN RUN RUN"), en dat terwijl de tape van de laatste dag van Robert en zijn pretty woman doorheen de film wordt overtapet.

En ja hoor, dit is een monsterfilm, want Marlena zegt: "It's eating people."