|
Gezien in de Kinepolis imdb |
fem' 7.6 'lei 6.8 |
7.2
|
We zijn helemaal opgegroeid met The X Files. Ik heb er zelfs nu nog een mooie t-shirt van.
Ik weet nog dat de series ergens in 1994 op TV was, ik vermoed wijlen Ka2. En alles en iedereen was er zot van. Of zo leek het toch voor deze 12 jarige. Mark Snow stond in de Radio2 Top30 (als 12 jarige is dat de top der tops natuurlijk) samen met de Spice Girls (een nummer met One in, geen zin om het op te zoeken), de Expo winkels verkochten en-masse kaartjes en merchandise van de serie en ik vond het super dat Gillian Anderson geen braaf meisje was. De serie, zoals vele andere series, bevestigde dat zelfs al werk je in de kelder dan kan je nog steeds een genie zijn die heel alert, koppig, rechtvaardig, betweterig is met als bonus dat je weet hoe het voelt om stereotiep behandeld te worden. Je hoeft niet onder te doen omdat iedereen iets anders denkt. Beter zelfs, net omdat je in de kelder werkt, kan je wat meer doen wat je wil. Je bepaalt je eigen uren, je hebt muren waaraan je leuke posters kunt hangen en je kan potloden tegen het plafond smijten.
Het is dus maar logisch dat ik deze tweede film moest gaan zien.
(Een tussennoot: de film kwam uit eind juli na een voor mij lange reeks aankondigen dat de film er zou komen. Ik zag trailers en las speculaties over een mogelijke relatie tussen Mulder en Scully. Maar niets bereidde mij voor op het feit dat de film na 4 weken vertoning reeds in de kleinste zaal van de kinepolis was terug te vinden. Ik ben er van overtuigd dat de film tegen eind augustus niet meer zal worden vertoond.)
En de film is fantastisch! Als je de vorige ferm overdreven vond, dan is dit de meest realistische lange X-files aflevering ooit. Inderdaad, voor eens geen aliens.
Tijdens de eerste 20 minuten krijg je de ene na de andere hint naar de goede oude series te zien. Mulder leeft ergens in afzondering en is nog steeds gezocht door de FBI. Zijn bureau is nog steeds aan hem persoonlijk gewijd met de poster I Want To Believe heel centraal. Overal krantenknipsels en opvallend in de achtergrond een foto van zijn ontvoerde zus. De camera zwenkt zelfs heel onsubtiel uit naar het plafond waar er, idd.. Zelfs de eerste woorden van Mulder zijn een ware speech over instinct versus precognitie. Het is allemaal stereotiep en deed me lachen.
Ook derest van de film is een goede X-files aflevering. Een vleugje onbewezen paranormaliteit, Scully die uiteindelijk toch wil geloven maar niet tegenstaande ze jaren een niet praktiserende dokter was, toch hoofdchirurg is voor een onorthodoxe ingreep. Mulder die net door al zijn alertheid de simpele feiten aan elkaar knoopt, door zijn koppigheid een 13voudige moord uit de ijskast haalt, rechtvaardig de dood op een FBI agente wreekt en betweterigheid mooi doorgeeft aan Scully. En gelukkiglijk laat Mulder zich nog steeds niet misleiden door wat je hoort te denken over al wat slecht is en blijft hij met grote verwonderlijkheid voortstrijden waar weinig anderen hem voorgingen. Dat betekent ook dat je pedofiele priesters niet als pedofiele priesters moet behandelen.
En ergens had ik de kritiek gelezen of gehoord dat de film zich teveel zou focussen op de relatie tussen de twee hoofdpersonages, maar gelukkig is dat onterecht. Je wordt wel beloond, want waar we nu al sinds 1993 op zitten te wachten, wordt eindelijk in beeld gebracht zonder dat er een bijensteek tussenkomt.
