Gisteren, denk ik, tijdens mijn nachtelijk wandeling was ik op zoek naar verfrissing. Het valt niet mee als je al de ganse avond aan het wachten bent op je baasjes. Ik verleg me om de zoveel tijd, zodra ik mezelf kan horen ademen. Maar nu had ik zo'n droge keel dat ik maar rond bleef slenteren. Noch Miorelei noch Mjemmeref hadden me extra water gegeven.
Ik slenterde dan maar naar de badkamer, daar ligt er meestal wel ergens water. M'n enthousiasme steeg wat toen ik me herinnerde dat het ook de koelste kamer is.
Ik perste mijn hoofdje door de deuropening en mijn lijfje volgde me naar binnen. Doordat een vaag windje mijn snorharen streelde, kropen al m'n haren recht. In mijn ooghoek zag ik een raar schepsel de handdoeken opkruipen.
Stokstijf.
Ik plaatste mijn voorpoot een stap verder, en verplaatste mijn lichaam snel subtiel. Het nieuwe beest had me nog niet opgemerkt. Ik herhaalde het proces een paar maal en was toen onder de handdoeken gekomen. Het beest vluchtte naar boven maar ik liet mijn poot flitsen. Oh! Ik miste! Zo'n snel beest! En het liep naar boven, buiten het bereik van mijn snelle pootjes.
Plots hoorde ik de sleutel in het slot draaien. Mijn baasjes kwamen terug thuis. Snel moest ik het beest te pakken krijgen, misschien kreeg ik wel een beloning.
Ik sprong en sloeg het beest op de grond. Snel was ik erbij en begon er speels m'n pootje op te leggen. Maar het beest verloor zijn eigen pootjes! Oei oei... en het bewoog ook al niet meer. Was het beest nu verdwenen? Snel nog eens snuffelen aan de handdoeken. Nog eens aan de pootjes. Het is weg? Dood? Beloning?

Het antwoord op de vraag..  'Wat is lorelei nu weer aan het doen?' was: ...stikken.
Ik kocht me 'n paar lappen stof en stak ze onder de naaimachine.. Het (voorlopige) resultaat zag er toen maar vreemd uit; trapeziums die ooit een schoudertas zouden moeten worden.. Het werd er ene.. maar 'n veel te grote (de laptop ?n de kat kunnen er zonder problemen in) - dus ik maakte een nieuwe, verbeterde versie.. in stof die deze keer niet zo elastisch was..  met meer aangepaste zakjes binnen en buiten.. En voorzag het geheel van een lorelei-logo - en draag haar/hem/het met blijheid..

  En de eerste, te grote tas.. ligt al klaar om letterlijk onder het mes, en daarna onder de naaimachine te gaan.. Verbouwingswerken. Want er is iemand jaloers ;)

It's a strange world, je bent omringd door duizenden anderen terwijl niemand in je directe omgeving bestaat.
Niet de grote drukte maar het gebrek aan inlevingsvermogen of het samenklitten van de mensen vind ik het meest ergerlijk verschijnsel op de Gentse feesten. Hoewel dat deze opmerking zo algemeen van aard is dat het meer dan waarschijnlijk ook op andere grote druktes toepasbaar is (ik heb gewoon te weinig drukte ervaring).
Ik keek uit het raam op het vierde verdiep en zag enkele feestgangers een klein doodlopend straatje kruisen. Het verjaardagsfeestje van ??n van de vele kleine buurmeisjes is er aan de gang. In plaats van naar de kinderen te zwaaien of een feestelijke groet te brengen (of ze te negeren), zwanzen de mannen een paar slecht geplaatste woorden die leiden tot een grootse lachbui. Niet voor de kinderen.
Het valt me op dat heel wat mensen in de feesten het slecht opnemen als ik of iemand anders zich met een (grappig bedoelde) opmerking in hun groep mengt. Ik snap het principe van de comfortzone, zeker bij vrienden, maar toch, zo kwaad zie ik er nu ook weer niet uit :) (ah, unlike people, animals and bugs looove femeref). Het zal wel aan mij liggen dat ik er de verkeerde groepjes uitkies. Of aan mijn gebrek aan inlevingsvermogen in de sfeer van hun kliek..
Maar gelukkig ben ik ziek en kan ik vandaag wat in de koelte leven van een verduistert huis. And now it's dark.

.. van m'n baasjes!





Maar ze zijn toch al terug? Kattenpost duurt gewoon wat langer, nee? Ik ben er zeker van dat er gisteren nog geen kaartje op m'n krabpaal stond. Maar het zou er ook al een tijdje kunnen liggen ofzo.. ik weet het niet meer.. het duurde ook een tijdje tegendat ik hier terug mijn normale activiteit terug had, zo moe was ik van mijn vakantie. En binnenkort mag ik terug!
Soms vergeet ik zoveel. Vooral als de zon schijnt..

Hoewel ik tegenwoordig ook nog praat tegen een klein groen notaboekje en mezelf erop betrap kleine lieve woordjes te fluisteren tegen m'n eten.

.. en de nog komende dagen zijn het de Gentse Feesten. Geen probleem voor iemand die niet in Gent woont, maar voor de stadsinwoners is het een gemengde toestand. Ik kan het feesten wel vinden (natuurlijk) maar voel me niet echt op m'n gemak in het midden van de drukte. De dualiteit gaat verder dan enkel de vorige vergelijking. De feesten worden regelmatig onderbroken door helse regenbuien waarbij de opgestapelde mierenhoop snel ondergronds verdwijnt. En net als je dan comfortabel binnen zit te nippen van je vers bestelde cocktail, straalt de zon alle nattigheid zo van je af en vloek je per extra warm houdend kledingsstuk dat je meebracht.



Maar ik klaag zelden openbaar en ik maak dan ook zeker dat dit principe zelden aan de tand wordt gevoeld door me op voorhand grondig en correct te voorzien van al wat ik eventueel zou kunnen nodig hebben (niets teveel en niets te weinig).
Het nadeel van feesten is natuurlijk ook dat je in de mood moet zijn om te feesten. En dat varieert ook nogal wat. En gelukkig is het niet weersafhankelijk (maar eerder van een meer onbewustere reden).
Hoe dan ook, jullie misten Luc Devos op zaterdag aan de Oude Beestenmarkt. We waren er ruim op voorhand aangekomen en het plein werd niet lang nadat we binnen slopen afgesloten. Luc's programma was zeer aangepast aan de actuele omstandigheden. Hij speelde 'schaduw in de schemering', '(weg met de winter) Leve de Lente', Anja, Mia, 'Wie zal er voor de kinderen zorgen',...



Maandag was Flip Kowlier aan de beurt, maar we werden de toegang tot de Oude Beestenmarkt ontzegd. We gluurden tussen de afrastering en een reclamepaneel maar ik kon de vrouwelijke tegenpool (u weet het wel, zij die ook meezingt in 'bjeistje ip min uoft') niet ontwaren (ze zat waarschijnlijk verstopt achter het subtiel geplaatste verkeersbord).

Arghl. Ik downde een demo van een game. Nog steeds in twijfel of ik me een cd-rom zou aanschaffen.. van whatever.. iets speelbaars.
Ik twijfel niet langer. Arghl.

Hij heeft het wel vaker, die pc van me. Te warm, als je het mij vraagt. Maar het garantielintje houdt me tegen om een schroevendraaier te nemen en m'n kast grondig te inspecteren...

Geen spelletjes voor Lorelei.

Miorelei kroop rond 1u in 'r bed.. en stond pas om 12u op! Ik zat maar te wachten en te wachten tot wanneer ze zou opstaan,.. naar de keuken zou wandelen (terwijl ik haar mieuw'end zou volgen) en me eten zou geven.. Maar het bleef maar duren.. Ik probeerde eens op het bed te springen.. Maar ik deed het voorzichtig want ik wou Mjemmeref niet wakker maken.. Hij heeft zijn slaap nodig..

Het springen hielp niet.. dan maar wat mieuw'en in haar oor.. en haar kriebelen met m'n snorharen.. Het resultaat was niet wat ik gedacht en gehoopt had.. Ze draaide zich om.. en gaf me een duwtje zodat ik op de grond terecht kwam.. 'Hey Miorelei, ik heb wel honger eh!' dacht ik.

Dus ik sprong terug het bed op. Deze keer aan het voeteinde. Dat was slim van me! Haar voet! Het ideale speeltje! *krab* *bijt* *spring* *bijt* *spartel* *bijt*

En ja hoor, ze werd wakker.. wandelde naar de keuken.. en ik volgde haar fier -als nooit tevoren- en kreeg een gigantische portie eten! Leve Miorelei!

 

Dag viertje!
 
De mama en de papa van het meisje met het lange blonde haar missen je al een beetje! Zeker de papa, met wie je vriendjes was. Maar de laatste dagen was je ook heel lief tegen de mama, gelukkig maar...Als je het niet ziet zitten om de eerste week van augustus in een veranda door te brengen - of mjemerefs ouders dat om

De oproep heeft geholpen.. Terwijl Mjemmeref en Miorelei een weekje op stap gingen, mocht ik op een heerlijke plaats vertoeven. Een huis, m

De lang vergeten verslaving. Ik zat maanden aan mijn computerscherm gekluisterd in 1996 want iemand bezorgde me een kopie van Descent.



De 3D shoot'em up was alles wat ik naar zocht (op dat moment, en zeker alles als afleiding). Misschien een jaar later lag Descent 2 in de winkelrekken. Een spel met ??n verschrikkelijk nadeel: je kon het slechts installeren vanaf je D:.
Ik klaagde niet, maar was zo verslaafd aan het spel dat wanneer Descent 3 in 1999 uitkwam ik weigerde het spel te kopen uit vrees voor een derde verslaving. Maar uiteindelijk worden alle spelen gerecycleerd en in 2004 is het voor slechts 10? te koop in de Fnac. En dat terwijl ik eigenlijk op zoek was naar een betere shoot'em up of racespel (need for speed bestaat niet meer ofzo? ik waag me niet aan al die rally spelen, en heb geen idee wat nu eigenlijk apetijtelijk is).
Ik zocht ook nog een goedkopere versie van Homeworld, maar zag het spel nog nooit in actie en heb geen idee of het wel de moeite is. Homeworld 2 voor 35? vind ik te duur :/.
Gelukkig vond ik wel een andere klassieker. Het spel dat eerst in het orange uitkwam, daarna in het blauw, uiteindelijk in het groen en dat nu zijn gratis uitbreidingen verbetert en op de markt gooit. Enig idee? ;)

Een fnac-bezoek, het is niet nieuw. Ik wandelde mee naar de game-afdeling (wat ik misschien beter niet deed).. en ik zag er.. een hoes die me aansprak..



Ik kocht het niet;) Ik twijfelde, want ik kende het niet.. Thuisgekomen zocht ik wat.. en vond ik wel mooie screenshots.. en 'k ben wel benieuwd wat het zou geven..

Lorelei koopt een pc-game.. Dat zou iets nieuws zijn..
Maar ik twijfel.. Want het is waarschijnlijk gedoemd om -na een week of 2- in de kast te belanden..

Zou ik? Of zou ik niet?

.. weer aan het doen?



Zelfs de kat denkt dat er iets raars mee gemoeid is.

Net zoals wij, ging ook de kat een weekje op reis. Niet mee met ons, wel in 'n opvanggezin.. (met tuin!) Klaarblijkelijk miste ze ons toch 'n beetje, want we kregen een kaartje, met 'n kattepootje op..



Nu is ze terug. Misschien mist ze nog de vijver, de visjes, de vogeltjes (ja, naar het schijnt at ze 'n -met uitsterven bedreigde- stadsmus op).. Maar ze zal het wel gauw vergeten.. Haar krabpaal stond op haar te wachten, haar speelgoedmuis hangt terug op de juiste plaats.. en haar eetbakjes werden gretig gevuld vanmorgen..

wb lieve vier ;)

Eigenlijk waren we al op weg naar huis toen we onbewust de richting van m'n vroegere werk uitgingen. Het laatste wat ik me ervan herinner is dat ze er aan het werk waren en dat de vitrine afgetimmerd was. Maar toen we deze maal langzaam de bocht naar het vroegere VTB gebouw rondden, zagen we ogenblikkelijk dat er bewegend beeld in houten wand was ingebouwd. M'n ogen flitsten snel over de aangeprezen namen, want naar een TV kan je meestal langer staren dan je eigenlijk wil. En dit trok m'n aandacht: Flatlife (Jonas Geirnaert, 2004).



Voor zij die net zoals mij de VTM uitzending misten, kan je Flatlife bekijken op de Kalandeberg (nr 7, maar je merkt het gebouw wel op) te Gent. Jammer dat het vermoeiend is en het geluid luider mag.