M'n baasjes zijn aan het koken geslagen.. In de twee grootste potten die ze hebben, gooien ze schelpen in kokend water. "Wat 'n gek idee." dacht ik nog.. "Schelpen koken, wie doet er dat nu?"
Ik dacht eraan, dat ik zo af en toe restjes krijg.. van wat ze maken.. Eitjes, hesp, gemarineerde lamsfiletjes, wat kip, macaroni.. noem maar op.. Maar nu had ik maar weinig zin om harde zwarte schelpen te eten.. Dus ik hoopte van harte dat ze alles zelf zouden opsmullen..
Maar even later, toen m'n baasjes aan het eten waren.. zag ik dat er iets ín de schelpen zat.. en m'n baasjes aten enkel dat op.. en lieten de schelpen over.. "oef"
Mjemmeref zag hoe ik zat te kijken.. en hij bood me een brokje aan..

Het zag er raar uit.. glibberig, klein, gelig.. en het rook.. het rook.. afgrijselijk!
Ik stak m'n poot eens uit.. Ik rook eens van wat dichter.. Bah,.. nee, vandaag sla ik het aanbod af.. en wacht tot morgen.. en drink ondertussen wat melk.. en eet wat droge kattebrokjes..

Deze week heb ik ruim terrein ingehaald op Miorelei. Ik kan me vrijelijk vleien op de schoot van Mjemmeref en er eindeloos worden verwend. Ik kan me uitstrekken en nogmaals rekken, m'n nageltjes ondiep in zijn huid plaatsen en me ontspannen. Mjemmeref zegt me dat ik teveel kwijl, maar ik snap niet wat daar verkeerd aan is. M'n gedachten dwalen af..
Naast m?n normale activiteiten voel ik me soms 'raar'. Geen idee wat het precies is, ik ken niet zoveel van de wereld. Maar normaal als ik wat lig te soezen of te slapen of te luieren of te waken, dan is alles ok. Dan ben ik ok. Is alles duidelijk en ik weet precies hoe ik op alles moet reageren. Maar nu kruipt er iets ongemakkelijks tussen al mijn activiteiten. Ik kruip wat dieper weg op Mjemmeref en lik zijn vacht eventjes. Hm.. het ruikt nog vaag naar Miorelei..
Bah.. ik verplaats me en ga naar m'n baasjes hun slaapplaats. Na wat rondsnuffelen vind ik Miorelei?s vachten. *trappel* *trappel* *ruik* *draai* *neervlei*.
Misschien.. misschien mis ik Miorelei..

Minute Maid, Trudo, Appelsientje, Loza,.. of persappelsienen?
De keuze is snel gemaakt.. Vooral als je ze zelf niet moet persen natuurlijk.. Maar 'n halfuurtje langer kan uitslapen.. En daarbij nog 'n tas koffie en besmeerde boterhammetjes krijgt..

Dankje Femeref;) *hoest*
*hoest* *hoest* *hoest*

Hoevaak zei ik het al? "Ik heb dringend 'n nieuw paar schoenen nodig. Misschien zelfs twee paar.." En hoevaak hoorde ik dan al "Heb je er nog niet genoeg.. Je kast zit overvol.. Vrouwen toch! Ik draag jaar in jaar uit hetzelfde paar!" of "Ok, ok.. Als je er per s? wilt, gooi dan per paar schoenen die je koopt, twee paar oude weg.."

Schoenen zijn gewoon leuk.. En het recentste paar is al 8 maand oud! En ok, veel van de schoenen die ik heb, draag ik gewoon niet meer. Maar toch.. Je weet nooit.. Ze zijn nog niet versleten.. En wie weet krijg 'k volgende week zin om die terug ff te dragen.. In afwisseling met 'n paar nieuwe natuurlijk! :) Nieuw is altijd leuk.;)

Nu ja.. Dat komt ervan..

Nu heb ik nieuwe schoenen. 'k Moest ze zelfs niet kopen. Ik kreeg ze gewoon. Bah Bah. Veel te lage, veel te strakke, veel te warme werkschoenen,.. uitgedeeld op m'n vakantiejob. En we mogen ze meenemen naar huis.. en de laatste dag terug inleveren. (Ze hadden toch niet gedacht dat ik die wou houden?)

Veiligheidschoenen. (Nu ja. Tegen beton schoppen of iemand op je voeten laten staan heeft soms ook z'n charmes)

Vandaag is speciaal fluistert Miorelei me in het oor. Vandaag zijn er twee mensen jarig.. Het meisje met het lange blonde haar

Laten we 'n paar dingen vieren, vandaag..

- Schoudertas n?3!



- Blog n?100!
- Femeref 23!!
- Half-Life 4x cdrom (voor het afsluiten van de 22)
- Schoudertas n?3 (maar dat zei ik al) (voor de 23 van Femeref)
- Schuimwijn 20cl (x 2.. of 3)

- 1ste vakantiejobdag voor mij.. (hooray)

met in de buurt..



het ontvoeringsplein..

Er was een tijd - het lijkt al heel erg lang geleden - dat ik op een balkon vertoefde. Het moet wel de afgelopen vakantie zijn.. De tweede keer dat ik mocht overnachten bij het meisje met het lange blonde haar..
Mjemmeref en Miorelei tonen me de foto's.. Vakantiefoto's.. Zie hoe gelukkig ik er was.. De zon op m'n vacht.. De zee aan m'n voeten.. Het heimelijk treuren om Mjemmeref en Miorelei.. De vogeltjes bespieden.. De plantjes besnuffelen.. De omgeving verkennen.. Geknuffeld worden.. Verzorgd worden.. Het willen blijven.. Het goed hebben..

Ik weet het. Normaal gezien zou ik hier als eerste entry na Drankouter een volledig gedetailleerd, vatsig, uitpuilend van de sex, no drugs en folk verslag moeten geven van de feiten en de veronderstellingen, de memorabele momenten en de drankpraat. Maar vooral, een antwoord op de vraag of we dit jaar misschien wel op het festivalterrein geraakt zijn. Maar dat moet even wachten want ik heb andere zaken aan m'n hoofd.

Het verslag moet wachten voor volgende mededeling. Toen we derstraks het warenhuis verlieten en langs een deftige mannenkleerwinkel met veel kleding voordeel passeerden, kreeg ik het voorstel om me naar binnen te begeven en dus nieuwe kleren te kopen. Ik bedacht dat ik eigenlijk al 3 broeken en 10 tshirts bezat en pas een nieuwe (maar spotgoedkope) vest had gekocht. Geen nieuwe kleren voor mij. Blijkbaar moet ik wat vrouwelijker zijn en (naar mijn mening dan maandelijks) nieuwe kleren kopen (maar naar een vrouws mening dan dagelijks).

Het tweede deel van de mededeling bestaat erin dat we nieuwe zinnetjes te horen kregen hoe je 'artsen zonder grenzen', 'greenpeace','amnesty international', 'gaia', 'drugs ... ?',.. gemakkelijk kunt ontwijken. De oprechte mededeling 'ik ben werkloos' weerhoud al die mensen ervan om zich op te dringen ?n het komt bij hen niet op om net die werklozen (die er nu niet onderuit kunnen natuurlijk) aan te spreken om voor hen te komen vrijwilligen. Ah, maar dan helpt mijn geroepen 'NEIN!' als laatste oplossing. Hoewel ik bij de laatste aanklamping zo verbaasd was dat hij er met een gemakkelijk negeren en staren vanaf kwam. (De man kwam ons achterna gelopen in het zuidpark (southpark, hier in Gent!) en mompelde iets van 'artsen zonder verlof', maar het mocht niet baten).

Goh, wat een vermoeiende weken. Ik kan de gebeurtenissen met moeite nog allemaal opnoemen. Nu ben ik alleszins helemaal terug normaal. Toen m?n baasjes me vandaag vlees uit de pan gaven was het eindelijk lekker eten. Zo smakelijk dat ik nu weer spastisch vol energie zit. Ik kan weer vliegen en spurten!
De vorige dagen en nachten bleek mijn hongergevoel bij iedere tocht langs mijn eetbakjes toch niet zo sterk te zijn. Al mijn speeltjes leken zo veraf en de vloer voelde helemaal niet onzacht aan. Het maakte niet uit waar ik me uitstrekte, het enigste wat gebeurde was dat de zon verdween en nacht me slaperig maakte.
Geen krabpaal die me uitdaagde, geen muis die me lokte. Ik was zo futloos. Ik wil terug naar de tuin. De tuin, hm, vooral omdat ik me de tuin niet echt zo goed meer herinner.
Het mailtje van een tijd terug herinnerde me eraan dat ik op vakantie zou gaan. Dus dat was de tuin. Musjes vangen! Ja, terug mijn pootjes kunnen strekken naar dat uitdagend vliegebeest.
Gelukkig kan ik het allemaal noteren in mijn dagboek. En terug herinneren.
Maar nu eerst mijn pootjes gaan uitstrekken in de vingers van Mjemmeref.. Ik miste de massage zo erg.

Er gebeuren rare dingen... Miorelei en Mjemmeref halen hun verschillende vachten uit hun kast, en bergen ze op in een grote blauwe zak.. Ik snap het niet. In dit weer heb je maar 1 vacht nodig; een dunne.

Maar daarnet, zetten ze het kooitje naast de zak. Mmhz.. Ik heb geen extra vacht in te pakken.. Ik kan zo mee.... mee? Mee? Mee naar waar?!

O, juist ja.. Ik herinner met het mailtje van het meisje met het lange blonde haar! Ze brengen me terug naar m'n leuke pleegouders! Dan kan 'k terug in de tuin spelen! En naar de vissen in de vijver zitten kijken! En nog een musje vangen! Ja! Daar heb ik zin in!

Mjemmeref!
Miorlei!
Mjemmeref!
Miorelei!

Wanneer vertrekken we?

We namen de bus en lieten ons 20 minuten verder brengen.. In de blakende zon wandelden we een straat in; de Bijenstraat. De berm was dan ook rijkelijk gevuld met wilde bloemen. De zon op onze rug, volgden we onze schaduwen. Ze brachten ons terug 20 minuten verder.. Af en toe een auto, 90% ervan een rijschool-auto.. We wilden wel liften, maar wilden geen rijexamens storen..

Het examencentrum naderde. De koele ruimte, met -wow- een blikjesautomaat. Nagelbijtende meisjes, zenuwachtige jongens.. schoven aan in een rij.. Wij ook, maar wij waren niet bang. (Ik heb al 'n 3tal jaar m'n rijbewijs, dus geen reden tot 'n paniekaanval.) Femeref zag er even koel uit als altijd.. maar toch vermoedde ik dat z'n hartslag wat was gestegen bij het zien van de flatscreens met bijhorende koptelefoon.

Hij ging. Hij keek, las en luisterde. Hij tikte A, C, B, A, B, B, ...
Ik nipte aan m'n cola.

Je mag 'm proficiat wensen. De eerste stap in het rijexamen heeft hij doorstaan. Geslaagd voor z'n theorie-examen!