De Ancien Belgique kreeg gisteren het bezoek van Arno. Het was voor mij zo'n 4 jaar geleden dat 'k nog eens in Brussel kwam, geloof ik. M'n trein reed rond het piekuur Brussel Centraal binnen.. Het was dan ook ellebogenwerk om me uit de trein te murmen, tussen een hoop mensen die wilden opstappen.
Zij wilden zo snel mogelijk weg uit Brussel. Ik was er net. En gaf m'n ogen de kost. Mensen, mensen en nog eens mensen.
Tussen het station en de grote markt.. nog mensen.. en bedelaars. Brussel is veranderd. Ik spreek vanaf nu over het Brussel van vroeger, en het Brussel van nu. Daar zat ik, op de grote markt van het Brussel van nu, een broodje te eten en mensen te aanschouwen. In het Brussel van nu, zijn het niet enkel meer Japanners met 'n digtale camera..
De AB opende z'n deuren iets na zeven. In een slakkengang (deze keer gelukkig met minder gedrum - minder ellebogenwerk) schoof het volk naar binnen. De stoere mannen van de security wilden m'n schoudertas bekijken. Ze ruilden m'n camera met 'n roze briefje.
De receptie verliep in een bovenlokaaltje, ik geloof dat ze het 'de club' noemen. Er was 1 kruk per 10 mensen. Rode spots schenen willekeurig op het gezicht van de mensen. Gelukkig was het net nog geen halloween..
Arno dan.
Arno leek dronken (maar lijkt hij dat altijd niet?) Arno leek trouwens het hele concert dronken. De kwaliteit van z'n bindteksten liet te wensen over.. Flauwe moppen.. Hij probeerde 3talig te zijn. Frans, Nederlands en Duits.. Ah.. Gelukkig zong hij ook nog wat.. Naar mijn mening zong hij te veel songs. Voor de die-hard fans was het wellicht fantastisch.. Ik zag er ??n.. een die-hard.. op de eerste rij.. uiterst rechts.. Hij zwaaide en zwierde met z'n armen.. (Was ik blij dat ik niet naast of achter 'm zat) Arno zong en zong en zong.. hij bewoog en bewoog.. z'n armen spastisch in het rond.. Toen hij neerzat op z'n stoel.. leek hij wel een spast in een rolstoel..
Persoonlijk vond 'k z'n harde nummers het best. Ik zou ze nooit beluisteren thuis.. maar live zijn ze best te smaken. Op z'n nieuwe cd staan ook twee covers. Eentje van de rolling stones en eentje van .. ABBA (Knowing me, knowing you, ahaaa)..
Arno moet je ooit es gezien hebben.. (en als het kan, doe het dan gratis en voor niks..) maar laat wel je digitale camera thuis als je naar de AB trekt..
En haal ook het etiketje van je nieuwe broek..





*een quote, uit de bindtekst

Voorbijwandelend zag ik ze liggen, de bloedrode herfstbladeren. Te mooi om te laten liggen, maar te vergankelijk om in je zak te stoppen. Ik blijf staan en kijk. Neem m'n camera uit m'n tas, en neem wat foto's. Een man op middelbare leeftijd bekijkt me vanuit z'n ooghoek, en versnelt z'n pas. Het lijkt niet veilig, iemand die foto's neemt van bladeren op de stoep. Ik twijfel er nog even aan, maar verspil dan toch maar geen foto (al is het een digitale) aan de man met de witte (stel je voor) lange jas.

Nog geen tien minuten later passeer ik terug dezelfde stoep, maar zonder bladeren. Een bezemwagen nam ze mee - ik zie het nog net de straat uitrijden.

Vergankelijk dus.

Eindelijk zijn ze er! De nieuwe kasten! En dat in ruil voor de labiele pckast en de nep-antieken tv-kast. Meer kasten hadden we niet. Maar nu dus wel. Nu hebben we een heuse 'dressoir' (3 laden, 2 deurtjes) en 4 apartstaande kasten.

Het kleur: blauw.
De hoogte: 1.5m

Het klinkt niet normaal, en het is het ook niet.. Beeld je eventueel een frigo in.. ja, daarmee kan ik ze nog het best vergelijken. De lage hoogte maakt hen trouwens uiterst geschikt om zaken op te zetten. Pronkstukken:) De allernieuwste aankoop, een raket - lavalamp - wit - en - blauw - op - zwarte - voet heeft z'n plekje gevonden. (Nu nog femerefs rommel.)

Het was vrijdag en na een lange schoolweek vol onverwachtse stress haastten we ons naar de cinema. Met het voorstel om naar Confituur te gaan kijken. Zeker geen probleem dus, mits m'n persoonlijke relatie met Lieven Debrauwer er één is van lopen en omvergelopen worden (meer hierover in een volgende entry over de opening van het filmfestival).
Maar toen we onderweg waren bedacht ik me dat de premiere van Alien vs Predator ook dezelfde avond was. Waarschijnlijk zou die wel niet doorgaan in Gent, maar toch, je kon nooit weten of ze hem al speelden. Ik hoopte er stilletjes op. Maar terwijl ik me herinnerde dat avp op de halloweennight zou worden uitgezonden, kroop de twijfel in m'n gedachten. En eens in Kinepolis zag ik (na goed duwen, onbeschoft 'klojo' articuleren en 'pardon' te roepen) dat hij pas op 3 november zou verschijnen. Geen nood, want ik zag de andere Alien en Predator films nog niet opnieuw sinds een lange tijd. En misschien vervalt het jeugdsentiment wel in afgrijnzen als ik ze deze week opnieuw bekijk.
Hoe dan ook, we raakten zonder probleem binnen in de met moeite gevulde zaal. Het nadeel van een vrijdagavond is dat die net na een schoolweek komt, en m'n gedachten waren nog volop bij AWK. Een hatelijk gegeven want ik weiger om me volop te laten gaan in al wat school aangaat totdat iemand me overtuigt dat het allemaal levensnoodzakelijk is. M'n mood was, ik vind er weinig woorden voor omdat m'n gedachten voortdurend wegdraaien, dwalend.



Maar nu mijn mening over Confituur: hij is goed. Niet fantastisch, niet ongelooflijk, maar hij straalt wel de typische sfeer uit die ik anders maar bij m'n grootmoeder kan krijgen. En op ??n of andere manier is het wel correct dat ieder oudje een 'persoonlijkheid' is. Ze zitten zo vast in hun dagelijks routines, in hun bestaan, dat het een ganse belevenis wordt om eruit te treden. Dat het een ganse omwenteling is, een wilstoer, om te beslissen.
Wat ik ondermeer fantastisch vond aan de film is dat Tuur helemaal niet overdreven wordt uitgewerkt. Hij is de oorzaak van het plot en komt enkel maar naar voor als de oorzaak. Hij straalt de oorzaak uit en daar moeten niet meer woorden aan vuil worden gemaakt.
Het is ook ongelooflijk hoe de details worden benadrukt. Niet zoveer de kleine zaken, maar het inzoomen op het mentaliteitsverschil. De overduidelijkheid van die kleine zaken die nu maar al te vaak wordt afgedaan als een trivialiteit, hier gelukkig op de voorgrond, want het is ook belangrijk. Een mooie complete schets zonder het de traagheid van een bejaarde mee te geven.
Anderzijds vond ik de film intriest. Ik was bijna vergeten hoe extra bekrompen de mensen in een klein dorp zijn. Totaal in tegenstelling met de verbondenheid die zo'n kleine groep heeft. Hoe leugens worden verwrongen tot een waarheid en hoe men zich dan achter extreme emoties kan verbergen. Iets wat ik als kind ook deed en iets dat ik ook herken in veel pubers van tegenwoordig. Zolang we maar onze mening kunnen doordringen, zonder enigszins een benul te hebben van gevolgen, wat de gevolgen ook zijn en zonder ook maar een geweten te hebben zelfs al kennen we de gevolgen. Tot we er echt niet meer onderuit kunnen en dan zijn tranen en berouw onze enige wapens om terug aanvaard te worden, om vergeving af te dwingen. Wat ben ik blij dat ik me daarop niet meer hoef te beroepen.
En hoewel de film muzikaal weinig voorstelde, cre?erde het middendeel een muzikale climax. Fantastisch!
'k Moet wel toegeven dat de film voor het merendeel van het publiek waarschijnlijk 'een gewone' film was, maar m'n bagage overtuigt mij toch van het tegendeel. Een ware koesterfilm om nooit oud te worden.

Ik wou nog meer vertellen maar de structuur van de tekst en woorden verplicht me om het hierbij te laten.

om een revolutie in je bedrijf te veroorzaken.

1. Vraag je af wat je met je leven wilt
2. Vraag je af wat je echt belangrijk vindt
3. Breng al je werkkleding naar het Leger des Heils en draag wat echt bij je past
4. Praat met mensen (zelfs met mensen die je niet mag) over de punten 1. en 2.
5. Geef iets op wat je op je werk hard nodig hebt (vb. bureau, bedrijfsauto,...)
6. Vertrouw iedereen die je tegenkomt &hou je aan elke afspraak
7. Doe iets met een groep (maakt niet uit wat;vb. parachutespringen of op vakantie gaan..)
8. Herschrijf je beleidsplan om al het bovenstaande op 1 lijn te krijgen met je klanten
9. Trek een lijn op de vloer van je kantoor en nodig iedereen uit de 'Brave New World' te bedreden
10. Vertel iedereen waar je mee bezig bent en deel alles eerlijk met iedereen die over de lijn stapt

bron: Andy Law - Open voor verandering (De filosofie van een vernieuwend reclamebureau, het model voor de 21ste eeuw)

Dag zon, die het landschap doet verbleken.
Contouren worden wazig, en m'n ogen nijpen zich samen.
Foto's als deze bestaan niet.
Schilderijen ervan zouden flets genoemd worden.

Ik keek in de zon. M'n oog traande.
Ik liet het zo. Zo was het nog mooier.
Warmte achter glas. Winterwarmte.

Als je ooit een film of een concert moet zien in de domzaal van de vooruit, weiger dan vriendelijk. Het is je achterwerkpijn niet waard. Je wil je slechter wordende rug niet martelen. Echt niet. Dus weiger alstublieft. De zetels zijn met stof overtrokken klapstoelen die zo dicht op elkaar gemonteerd zijn dat je evenveel beenruimte hebt als in een 2pktje (achteraan wel te verstaan). Als je je benen dan toch eens wil bewegen (het is verplicht, benen moeten bewegen om een gezonde bloeddoorloop te cre?ren) dan klapt het lege stoeltje voor je neer. Maar mocht je dan toch die gratis tickets bemachtigd hebben voor die ene film, voor dat ene niet te missen concert neem dan gerust je oordopjes mee. De klank is ongelooflijk.. LUID.
Maar deze keer ben je op weg naar de kinepolis en omdat je vreest dat je geen plaats zal hebben in de zaal ben je er al ruim een goede 45min op voorhand. Je merkt op dat de zaal nog niet open is. Je checkt nog eens hoelang de film duurt en wanneer de vorige voorstelling begon. 1u27 en die begon om 19u30, de zaal zou toch al open moeten zijn. Na een half uur en nadat er achter je een halve zaal staat te drummen gaan de poorten eindelijk open. Een eenzame ticketscheurster wordt overrompeld en krijgt niet eens de tijd om te lezen of iedereen wel een geldig ticket heeft. Iedereen haast zich naar binnen. En raar maar waar, de meeste mensen kruipen ergens in het midden van de zaal en maken het bij gevolg dus mogelijk voor de mensen in de achterste regionen van de grote troep om achteraan plaats te nemen. In mijn ogen toch de betere plaatsen (lekker warm, ongelooflijk uitzicht, een goede klank, mogelijkheid om ieder in de zaal waar te nemen). Het uur waarop de film zou moeten beginnen nadert, kruipt voorbij en een half uur later start de flitsende filmfestival intro. Je kan eindelijk genieten.
Naarmate de het filmfestivals einde nadert valt het op dat er meer en meer mensen in de zaal aanwezig zijn. Vorig weekend zaten we nog in zalen die met moeite voor een derde waren gevuld (en we schreven de reden voor het bestaan van de wedstrijd dan ook toe aan deze lage opkomst). Tegenwoordig moeten we drummen voor we de zaal binnenkunnen om tot aan de zaal te raken, wachten, ons dan door de foule heen duwen naar de ingang, wachten tot ons ticketje gescheurd is, ons binnendrummen en plaats nemen in al overvolle achterste rijen. Tegenwoordig moeten we zelfs voorstellingen afzeggen omdat men het beginuur wijzigt. Het is genoeg geweest voor dit jaar. Laten we terug DVD?s bekijken.

Lees eerst de uitleg van het filmfestival. Lees nu mijn uitleg: het is een gay pornofilm met continue (extreem) linkse uitspraken (en waar precies stond dit in de beschrijving van het filmfestival?)

Een mangafilm zoals je een mangafilm verwacht. En wat kan men er nu van verwachten? Zoals je al kon zien op de imdb site heeft een, en vooral deze, manga het vooral van de sterk bedoelde beelden en het flirten met dromen. In een maatschappij die voorbij de onze ligt, hier ergens in de onhaalbare toekomst, beheerst een Slechte Organisatie alle energie en alle distributie van energie om een stad te voeden en te beschermen die als laatste overblijft in een zee van puin, afval en verwoesting: de aarde zoals ze zou zijn in het jaar 2142. Gelukkig voedt de stad zich met de vervuiling, uit noodzaak, omdat alle andere aardse energiebronnen uitgeput zijn.

De Marr's zijn de mensen, het gepeupel volgens de stadmensen, die in de woestenij leven. Zoals blijkt uit de openingssc?ne van de film zijn ze zelfs het eten dat hen wordt gegeven niet waard. Het zijn arbeiders en punkers, rejects en outcasts, en worden dan ook zo voorgesteld. Aan hen zou de Aarde met blauwe lucht moeten toebehoren. Aldus de Held, die niets anders wil dan de blauwe lucht teruggeven. De lucht zoals hij ze liet tonen aan zijn eerste liefde. En zoals het iedere manga belieft draaien alle relaties van de film rond dat ene jeugdsentiment. Een typisch simpele uitwerking van acties en reacties, vergeven en doorzetting worden op je afgevuurd als subplot voor het uiterst simpele hoofdplot (S.O. moet kapot natuurlijk ;)). De Onrechtvaardigen en Bruten krijgen allemaal wat ze verdienen, de Slechte en de Goede zijn onnatuurlijk herkenbaar. De sterfscene met het beklemmende -de tijd staat stil- schreeuw van de Achtergeblevene. Zelfs de professor krijgt een anarchistisch uiterlijk mee net omdat hij de Verstotene is.
Maar behalve de versimpeling van de werkelijkheid, iets waar ik maar al te graag van droom, blijft het een fantastische prent. Je kan uren staren naar de openingssc?ne, waar je in een moto over een weg rijdt en je het (apocalyptische) landschap aanschouwt. En net die beelden deden me twijfelen of dit wel een tekenfilm was. Het was pas toen het eerste personage (en hoe kan het ook anders, een vrouw in nauw aansluitend pak) op het doek verscheen dat het overduidelijk een tekening was. Mochten de karakters evengoed zijn uitgewerkt als de achtergrond dan zou je best wel over een betere Final Fantasy kwaliteit kunnen spreken. Maar uiteindelijk is het niet storend. Alles is gemaakt om er bij weg te dromen, de grootsheid van de gebouwen, de uitgestrektheid van de landschappen, de boosaardigheid van de S.O. mensen, het ongelooflijke kunnen en geluk van de Held, ...
En doorheen de film bleef ik maar denken: "Nu weet ik terug waar ik m'n eerste basis voor rationaliteit haalde en nu besef ik waarom dit niet houdbaar bleef (en ook: all the children are insane, mede omdat er nu ergere zaken worden uitgezonden dan deze film, geen idee wat pok?mon uitricht maar het kan niet blijvend goed zijn)."

Vorige vrijdag was ik vermoeid. De dag ervoor was een late intense avond geworden en de ochtend die erop volgde kwam veel te vroeg. Maar mijn theorielessen lokten me naar school. De 3 uren labo in de namiddag ontnamen me mijn concentratieenergie en de volgende film begon pas om 22u30. In de domzaal van de vooruit dan nog. Ik wil maar zeggen: het ligt waarschijnlijk wel aan mij dat ik -voor de eerste maal ooit- bijna in slaap viel in een cinema.
Want alle elementen om er kwieks en aanwezig bij te lopen staken tegen. Honderden treden moet je beklimmen vooraleer je de domzaal kan betreden. Honderden treden om dan in ongemakkelijke, harde en dicht tegen elkaar geplaatste stoelen plaats te nemen. Maar we leggen er ons bij neer en wachten geduldig tot de zaal donker wordt en de muziek onze werkelijkheid laat wegebben.
Nu zat ik wel vol grote verwachtingen. Een prent over eenzaamheid, vanuit het zakenvrouwperspectief en 'r tegenpool, het clochardperspectief (en ik werd grandioos teleurgesteld - maar over die mening zou je beter niet lezen).
Chain was conceptueel een fotofilm. Iedere 5 ? 15 seconden kregen we een ander stilstaand filmbeeld voorgeschoteld. De muziek knalde de zaal in en de beat van de fuif ergens anders in het gebouw dreunde de film in mooie gelijke stukken. Het duurt een tijd vooraleer je verstaat wat de mensen aan het vertellen zijn. Zowel hun accent, de snelheid en de inhoud waren traag. Het accent van de zakenvrouw was die van 'r vertaler-met-intonatie-computertje en kwam in den beginne grappig over maar was niet meer om aan te horen halverwege de film. Niemand had veel te vertellen. Niets gebeurde er. Het landschap is de nietszeggendheid en de leegheid van supermarkten, parkings, motel- en hotelkamers, amusementsparken, autosnelwegen,... De tegenstelling tussen beiden is enorm. Terwijl de Japanse zakenvrouw nog gelooft in 'r bedrijf -en jawel- iedere dag de bedrijfsstatement leest en het soms uit eenzaamheid zingt, zwerft de andere vrouw van ene naar de andere markt en wisselt van betekenisloze jobs zoals wij wisselen van kousen. Uiteindelijk is de film heel positief deprimerend, ons laten beseffen van de nutteloosheid en de vergankelijkheid van ons doen en laten. Onze vergeten toekomstgerichtheid ontstaan uit onze afgestelde, destructieve, conforme levensstijl. Het is een aanklacht zonder het flitsende van de moderne film.
Je mag hem zien, maar je kan geen entertainment eisen.

En alsof ons geluk niet op kan, kregen zowel lorelei als ik dezelfde mail:

Proficiat! Je hebt twee tickets gewonnen voor de film Wonderful Days,
vanavond om 22u30 in Kinepolis zaal 3.

.. terwijl we pas tegen elkaar hadden gezegd dat we beter voor vandaag een film hadden gereserveerd.

Misschien ben ik totaal niet mee met het concept van een filmfestival maar toen ik de zaal binnenstapte om the machinist te bewonderen had ik een b-film of low-budget film verwacht. Niets van dit al. Al van de eerste seconde was het beeld ongelooflijk. Sterk visueel spectakel, characterbenadrukkend. Vanaf die eerste seconde waar het onscherpe beeld de verwarring en de schok van een zonet gepleegde moord benadrukken weet je dat het een grootste film zal worden. Ik hoopte al dat ik een mooie 5 zou kunnen aanduiden op mijn filmticket, de hoogste score.
Eerst herkende ik hem niet, maar het gezicht van de hoofdacteur kwam me zo ongelooflijk bekend voor. De blik, vooral zijn blik. Maar zijn uitgemergelde lichaam had ik nergens gezien. Ergens had ik het vooroordeel dat The Machinist te maken had met iets duits. Al was het maar dat het een Duitse film was (achteraf bleek het een Spaanse te zijn). Dus dacht ik bij mezelf:"Waar in Duitsland hebben ze zo'n skelet gevonden?" Uiteindelijk bleek het Christian Bale te zijn, beter bekend van zijn ongelooflijke rol in American Psycho en zijn rol als het jongentje in Empire of the Rising Sun. Vanaf het moment dat ik Bale herkende in de uitgemergelde Trevor Reznik werd het me duidelijk dat dit als een film van formaat was bedoeld. Wat later kwam Michael Ironside en de mooie Jennifer Jason Leigh (u herinnert ze zich wel als Alegra Geller met het opvallende kapsel in eXistenZ!) op het witte doek tevoorschijn en namen mijn verwachtingen een ietwat grotere proportie aan. Gelukkig ben ik traag van besef en bleef ik met m'n oorspronkelijke mood en context naar de film kijken. Die context was dat het een film was over het langzaam zichzelf verliezen, het wegdraaien in contextloss worden. Je eigen wereld binnenstappen en compleet verdwalen omdat je je vier muren niet telkens opnieuw herkend.
Uiteindelijk blijkt het plot van de film filterdun te zijn en wat snel naar voren gebracht. Je herkent snel de langzaam gegeven elementen en je kan het ploteinde voorspellen in minder dan een halfuur. Maar zelfs al weet je dit feit op voorhand dan mag ik je voorspellen dat je de film niet saai maar onverwachts aandachtopeisend zal vinden.
Naar het einde toe worden de verbanden voortdurend en langzaam ??n voor ??n mooi teruggehaald. De elementen krijgen eindelijk de correcte context. Maar dit doet er totaal niet toe. De film is industrieel duister, niet koel en doet ergens wat American Beauty achtig aan. Het is een sfeerfilm, een meesleepfilm vol verwarring en onbekende zaken die op het puntje van je tong liggen. Ik wou nog zeggen beklemmend maar uiteindelijk bedoel ik dat hij lang in je hoofd blijft hangen. Misschien kan ik mezelf ook eens voor een auto smijten omdat ik informatie nodig heb...

"Nee, er bestaat helemaal geen funny bone, of elektriciteitsbotje in je elleboog!" las ik in een pseudo-wetenschappelijk tijdschrift. (Op de trein heb je nu eenmaal soms zin in zo'n lectuur, jawel)
De tinteling die je soms voelt, over heel je arm (tot in je pink en ringvinger) wanneer je je elleboog stoot,.. wordt veroorzaakt door een ulnazenuw. Die zenuw loopt door een uitsparing van je ellpijp, tot aan de pink en ringvinger.

Waarom die zenuw zo ver loopt, en waarom we die toutcourt hebben, werd er niet gezegd..


bron: eenquestmagazine, gedateerd sept2004

Hoh. Een week en een half gaan voorbij zonder dat ik ergens tijd vind om iets te posten over m'n eerste schooldagen. Schande. Ja toch? (zo druk en pas begonnen, wat zal dit betekenen in de komende weken?)

Maar nu, wat structuur: Dag 1.
'k Was best wel wat nerveus. Nieuwe school, mensen die er waarschijnlijk al minstens 2 jaar rondliepen zouden m'n nieuwe klasgenoten worden, een onzeker lessenrooster maar vooral zou ik zonder enig probleem kunnen meevolgen? Ik stapte namelijk over van Hogeschool West-Vlaanderen naar Hogeschool Gent. Deze mensen hadden waarschijnlijk andere kandidatuursjaren achter de rug. Enzelfs al waren de verschillen slechts details, het zou een achterstand voor mezelf betekenen.
De eigenlijke dag begon goed. Enkele lessen theorie gevolgd door een gezapig labo Netwerk beheer. Maar het labo Unix begon pas en ik zat al in de knoei. De docent praatte ongelooflijk snel in aan soort AN met een Gents accent. Ik had niets verstaan van zijn eerste opdracht. En pas de week nadien kwam ik erachter dat die opdracht serieus meeviel (een opdrachtenlijst i.v.m. emacs moest slechts half worden ingevuld, niet compleet zoals ik eerst vreesde). Een pauze en een les later vernam ik in de theorie van Netwerk beheer dat dit al de tweede cursus was. Excuseer? Ik had toch geen voorkennis nodig? Maar dit probleem werd even snel opgelost als het zich voordeed toen ik een extra cursus kon aankopen.
Uiteindelijk sloot de dag af met een inleiding Object Geori?nteerd Programmeren, maar daar heb ik gelukkig al een basis van.
U ziet, mijn dagen zien er saaier uit dan deze van Lorelei, gelukkig komt er nog een dag 2 en volgt derest van de week in de volgende entry.