Ik kreeg zonet.. een mailtje.. een mailtje omdat er iemand wat achter liet op m'n site.. Oh! Oh! Net zoals Miorelei krijg ik zo graag post.. Maar dat gebeurt maar zelden.. Maar als het gebeurt.. dan ben ik zo in de wolken..



Alles is goed met me.. Ondanks 'k weinig typte. Ik herinner me vooral veel slaap.. veel warmte.. De zon.. ballonnetjes ook.. Leuke ballonnetjes waarvan ik zeker nog eens wat foto's moet tonen.. Ik beloof het -plechtig.
Ik ben al verstandiger geworden en laat me niet meer in kasten opsluiten.. Of op z'n minst begin ik wat vroeger te mieauwen..zodat m'n baasjes het kunnen horen.. Mjemmeref en Miorelei veranderden hun meubels weer maar eens.. ik begin stilaan te wennen dat ik 'snachts ergens anders Mjemmerefs warmte moet opzoeken.

Het werd vandaag vroeg donker.. ik heb er slaap van gekregen. Maar eerst geef ik mezelf een grondige likbeurt.

Miekebeezt, ik heb geen idee wat voor beest je bent.. Maar 'k geloof wel dat ik je ook mag.. al heb ik het vaak ook niet zo voor 2voeters..

17u Lonesome Jim
19u30 The three burials of Melquades Estrada.

*ff een overdosis films voor vandaag*

Geen nieuwe film - wel eentje geklasseerd onder de rubriek "Geheugen van de film".

Gelukkig ondertiteld, want er wordt véél gepraat, snel gepraat, gemompeld,.. Het verhaal op zich is eenvoudig. Johnny is een - zo wordt beschreven - gekwelde jongman. Een filosoof, een cynicus, een sarcast - zoals je wil. Hij vlucht uit Manchester, naar Londen, waar zijn ex-vriendin huist. Hij doolt daar door straten, komt individuen tegen, praat, filosofeert.. Heeft het over de apocalyps, discussiert over de toekomst, versiert vrouwen.. Ik las ergens dat er nogal geimproviseerd werd door de acteurs op de set.. en als je 't mij vraagt, deden ze dat best ok. Al is het teveel om in 1 keer in je op te nemen - daarvoor moet 'k 'm zeker nog eens zien. Naked won, in 1993 de prijs van de beste regisseur en acteur in Cannes - terecht.

Een korte quote:
"Louise: So what happened, were you bored in Manchester?
Johnny: Was I bored? No, I wasn't fuckin' bored. I'm never bored. That's the trouble with everybody - you're all so bored. You've had nature explained to you and you're bored with it, you've had the living body explained to you and you're bored with it, you've had the universe explained to you and you're bored with it, so now you want cheap thrills and, like, plenty of them, and it doesn't matter how tawdry or vacuous they are as long as it's new as long as it's new as long as it flashes and fuckin' bleeps in forty fuckin' different colors. So whatever else you can say about me, I'm not fuckin' bored."

Het is een aanrader, zo staat te lezen in het focus-knack-boekje, van Roel Van Bambost. Hij kondigde dan ook Miss Montigny aan, in de zaal van de kinepolis. Acteurs, en regisseur (Miel Van Hoogenbemt) zouden na afloop ook nog kort geïnterviewd worden.

Miss Montigny - de titel, verwijzend naar het franstalig dorpje, vlakbij Charleroi, maar ook de 'ie' vervangen door een 'y', omdat het niet enkel - en eigenlijk helemaal niet over dat dorpje gaat - maar over iets universelers. Ouder-kind relatie, daar draait het vooral rond. Ook de relatie tussen de ouders onderling, maar vooral hoe zij hun dromen, hun zelden gerealiseerde dromen projecteren op hun dochterlief. Dochterlief in dit geval is Sandrine (vertolkt door Sophie Quiton)- schoonheidsspecialiste en schrijft zich -denkend aan de positieve promotie die dat zou teweeg kunnen brengen als ze haar eigen schoonheidssalon zou openen -in bij de miss verkiezing. Haar moeder steunt haar - ietwat overdreven. Haar vader (vertolkt door Johan Leysen) is eerder aan de stille kant - en werkloos.. Het verhaal weerspiegelt (misschien minder dan bij Crash Test Dummies of l'Enfant) terug marginaliteit, of op z'n minst toont het een beeld van een gezin die de eindjes net aan elkaar weet te knopen.. Ik weet het toch niet.. of het altijd en altijd dàt onderwerp moet zijn. Voor mij hoeft het niet en mag het eens wat anders zijn..

Het is weer zover. Wellicht de leukste periode van het jaar. De zomer is voorbij, het warme weer maakt plaats voor de eerste blaadjes die van de bomen beginnen vallen. En.. uiteraard, het is filmfestival in Gent. De 32ste ooit - slechts mijn 3de, maar niet m'n laatste.

De openingsavond in de vooruit, waar er gratis 'The devil and Daniel Johnston' te zien was, viel in het water. Ondanks we kaarten hadden - was het zo goed als volzet. Kaarten werden niet gecontroleerd, dus iedereen kon zomaar binnen.. en wij.. wij hadden niet echt zin om een stijve nek aan onze onmogelijk slechte plaats over te houden. Maar dra kreeg 'k goed nieuws in m'n mailbox. Een duoticket voor vandaag, donderdag, Miss Montigny.

Voor gisteren, hadden we kaarten gekocht. 14u30, plaats van afspraak De Sphinx. Film in kwestie : Crash Test Dummies.
Net na de film, kan je een scheurtje in je ticketje maken, op een nummertje van 0 t.e.m. 5, als graad voor hoe goed je 'm vond. Een 4 kreeg ie van mij. Rond 16u uit de cinema komen, van de korenmarkt te voet naar huis wandelen - is een aparte ervaring, waar vooral het zonlicht mee te maken heeft.

Een 4, verdiend of onverdiend, nu, achteraf twijfel ik eraan. Omdat er bijzonder weinig is blijven hangen. De film spookt niet door mijn hoofd, doch heb ik ervan genoten. Er waren subtiele details, muziek waarvan 'k genoot. Ook het verhaal mag er best wezen, al heb ik misschien op dit ogenblik (laatste film die ik zag was l'enfant) te veel marginaliteit verfilmd gezien.



Volgende vertoningen op het filmfestival zijn, do 13 oktober, 22u30 en zo 16 oktober, 14u in de Sphinx.
bron foto