zou je asjeblief m'n kaartje willen versturen?

Uitgeslapen. Niet overslapen, zoals 'n collega vanmorgen.. Maar wel vroeg in m'n bed gekropen gisteravond en als 'n blok in slaap gevallen. Het was nodig.. niet omdat 'k superveel gewerkt had, integendeel, omdat we woensdag 'n eindejaarsdinertje hadden. Er werd wat heen en weer getetterd.. Nog net iets te veel om me makkelijk te kunnen mengen . Nieuw zijn en het frans nog niet gewend zijn.. is best niet zo heel eenvoudig.
Het treinreizen gaat me goed af. 'k Rij niet zo heel graag in auto, zeker niet naar Brussel en zeker niet in de winter. Treinwagon 1 nemen, is 'n goeie keuze, en bij die keuze zal ik het ook in het vervolg houden. 'k Kijk wel niet uit naar evenementen als het bouw- of autosalon.. een extra trein zou nu ook al wel van pas komen.


Het kerstroosje, die 'k zoals 'n hoop mensen kreeg in de inkomhal van Gent St. Pieters.

Al twee dagen is de krant er niet. Misschien is er iets verkeerd gelopen met de betaling.. Het doet me zin krijgen in 'n boek. Ik ga beslist naar de bib.. dit euh.. kerstweekend.. En 'k moet ook nog eens offici?el verhuizen.. En misschien ook nog wel eens zelf ingeschreven zijn bij 'n ziekenfonds. En euh.. een familiale verzekering nemen? Voor als ik nog eens iemand sla - maar dan harder - op het werk?
Beginnen werken is toch maar weer eens wat anders..

*en ook 'n beetje Dag Vier :)

Vrije tijd inleveren voor centen. Dag twee, en al zo'n gedachte. Nee, nee, zo erg is het nog niet gesteld met me. Toch is het een waarheid als 'n koe.

Ik verplaats me - met bus, trein en metro. Ondanks 'k het behoorlijk gewend ben - door vorig jaar school te lopen in Mechelen - toch ben ik er nog niet handig/clever in. Ik vertrok te vroeg, waardoor ik te lang aan de bushalte moest wachten - de bus kwam met vertraging aan, en daardoor kwam dat ik een 'latere', maar wel dubbeldekkertrein nam. In de metrohal stond er al 'n metro, maar doordat ik iets te lang twijfelde of het de 1a of 1b was, was de juiste weg, en mocht 'k wachten, de verkeerde laten passeren, om dan toch nog op de goeie te stappen. Niet goed dus, dat kan morgen beter.
Het terugkeren was beter. Kwart voor vijf vertrekken van 't werk. Acht voor de metrotunnel in verdwijnen. Vijf uur tien de trein richting Brugge op. Aan veertig aankomen in Gent, een abonnement voor de komende maanden kopen. Tien voor de bus op en 'n beetje na zessen thuis aankomen. Met 't abonnement kopen inclusief, scheelde het toch een halfuur vergeleken met vanmorgen. Chapeau voor mezelf.

Op het werk zelf moet het echte werk nog komen, heb 'k de indruk. Momenteel breng ik hier en daar wat verbeteringen aan, waarbij 'k ondertussen terug aan de mac-omgeving wen. Ik mis m'n trackman wheel. O.a.

Morgen is het 'n feestje - over de middag gaan we uiteten - doen ze altijd op't einde van 't jaar. Ik hoop maar dat m'n nies-en hoestbuien wat achterwege blijven - en 'k niet ziek word. Slapen helpt, hoop 'k. Nieuwe gewoontes kweken - het lukt me beslist wel!

Een eerste werkdag is niet zoals 'n eerste schooldag. Jij - en jij alleen bent nieuw op een eerste dag. En dat betekent namen leren onthouden, je eigen -in het frans raar klinkende- naam te zeggen, goeiedagjes, bonjourtjes, handjes en kusjes geven aan tientallen nieuwe gezichten. M'n dichtste collega's had ik al eventjes ontmoet op de sollicitatie. Bij hen moest 'k een "klein testje" doen op 'n macintosh (die toen trouwens vast liep, maar 'non, non, pas du tout ta faute')
De eerste dag stond niet echt - en maar goed - in het teken van 'de nieuwe stagaire' (al werd 'k uiteraard aan iedereen zo voorgesteld) - maar in het teken van L. die zaterdag jarig was. Hij had eten gemaakt. (onvoorstelbaar - echt) Casserole - 3 grote vuurvaste potten met vlees en bonen in rode saus - en boerestokbrood. (onvoorstelbaar, echt) Lekker, overheerlijk gewoon. En 'n ultra lange - gezellige middagpauze dus. Met wijn - wijn waardoor er getetterd werd - snel frans getetter - ik kon niet echt altijd 100% volgen. Door de snelheid van het spreken, en door de inhoud - de achtergrond van al de - we zaten met 13 aan de tafel - mensen.

Vanmorgen (vroeg) keek 'k m'n ogen uit. De trein naar Brussel die ik voor de mijne zag vertrekken, zat STAMPvol - ook in eerste klas. Ik vond 'n plekje - aan het raam, tegen rijrichting in - op mijn trein - bladerde wat in de krant, (hoera voor het kleine formaat!) en luisterde wat radio 1. Jammer genoeg ging't vooral over de sportman/vrouw/persoonlijkheid van het jaar.
Maar goed, goed.. ik keek m'n ogen uit - maar niet echt in Gent station. Wel in Brussel. Wat 'n massa volk! Ik geloof dat ik echt rond me heb gekeken, met grote ogen vol verbazing. De weg naar de metro.. hetzelfde.. het peron van de metro.. hetzelfde. Volk, volk, volk, volk,.. En ik geloof dat ik de enige was met 'n glimlach op m'n gezicht..

Voornemen II ; ik blijf me verbazen - anders word ik opgeslokt door de massa, zullen m'n ogen mensen afmaken, en ik als 'n gek beginnen vloeken als er iemand in m'n weg staat op de metro.

Oh, en voor ik het vergeet. Ik heb een collega geslagen. Het was *pets* wel niet express - en hij is ok.

Het zit zo.. m'n agenda - een nieuwe voor 2006 - ligt al de hele tijd te lachen naar me. Ik hou van een nieuwe agenda. Misschien is het iets in de aard van.. 'goeie voornemens', 'een nieuw begin'.. Misschien duurt een jaar eigenlijk veel te lang - als je't op agenda-gebied bekijkt. Maar dat is wellicht ook weer niet zo. Alles hangt ervanaf wat er in die agenda komt - en dus waarmee je dit of dit jaar bezig bent.. Sinds 'k een agenda gebruik was het altijd 'school'.. En dan komt die nieuwe agenda aan het eind van het jaar best leuk uit. (Nee, ik hou niet van schoolagenda's.. die beginnen in september en eindigen in juni (of is het augustus?)).

19 december, is de dag waarop m'n nieuwe agenda begint - en ik keek er al naar uit van 't moment dat 'k 'm kocht (voor 9 euro 53 cent in AVA). En het komt goed uit. Want vrijdag ben ik gaan solliciteren, en kreeg 'k 'savonds al telefoon dat 'k maandag (de 19de jawel) mag beginnen. Voor 3 maand, in Brussel. Eindelijk ga 'k eens wat ervaring op de werkvloer kunnen opdoen.. en m'n Frans wat bijschaven bijleren.

Oh, en qua 'goed voornemen'.. zal 'k vanaf heden proberen telkens bij te bloggen in onze filmrubriek - louter informatief - welke films we zagen. Gisteren was dat The Big White.

Deel I, II, II en IV van de lijstjes dateren van vorig jaar, en zijn hier (1), hier (2), hier (3) en hier (4) te vinden.


De tijdloze.

Als radio 1 luisteraar - schakel ik graag op kerstdag over naar Studio Brussel. De tijdloze "is en blijft toch iets aparts meneer".

Radio 1 heeft uiteraard ook z'n "tijdloze" met belgische muziek: 100 op 1 genaamd. En die wordt uitgezonden op zaterdag 24 december 2005 van 12u-20u. De tijdloze op kerstdag 25 december van 15 tot 24u. Mia van Gorki won vorig jaar zowel in de tijdloze als in 100 op 1 trouwens.

Ik geloof dat ik ramen en deuren gesloten hou - en vooral m'n gsm af zet - en simpelweg radio luisteren zal! Femeref heeft blok"verlof" waardoor we niet zo'n strikte familie-feest-verplichtingen hebben. Toch dit jaar niet.



En je kon stemmen- of kan, nog tot 0u deze nacht. Dus we zijn net op tijd met stemmen. En voor wie kozen we?

Femeref koos: - Radiohead - Creep - Melissa Etheridge - Like the way i do - Metallica - One - Elvis costello - I want you - The doors - The end

ik, Lorelei koos: - Nick Cave - The ship song - XTC - Dear God - The doors - the end - Tracy Bonham - Mother, mother - The pixies - Where is my mind

Ik kan zelden iets nieuws neerschrijven zonder al het voorgaande zorgvuldig te beschrijven. Als het ware zonder het proces te doornemen dat leidde tot deze entry, tot dit feit, lukt me niet. Het zou het vergeten zijn dat het proces ooit bestond en dat alle tussenliggende feiten ooit plaatsvonden. Ze worden dan pas weer 'ns herinnerd als er een correcte zich voordoet en ik weet het liever allemaal nog, altijd. Het schrijven op zich is een noodzaak omdat we anders vergeten wat er is geweest en hoe dat was. En bij deze.
Deze zomer zat ik dag in dag uit, heel veel lange dagen naeen, achter mijn boeken en in mijn cursussen. 'k Had heel wat herexamens en eigenlijk was de inzet de hoogste die'k ooit had meegemaakt. Het resultaat zou toch heel bepalend zijn voor mijn toekomstig leven. Toch al wat zich achter de beslissing van de proclamatie bevond. En dit klinkt dramatisch doch realistischer dan ik het wil laten klinken, maar daar laat ik het nu maar bij. Ik wil er niet teveel aandacht aan besteden omdat die gedachte ook zelden rondspookte in mijn hoofd.
De herexamens op zich waren niet zo gespreid zoals je hogeschoolexamens zou verwachten. Normaal liggen alle datums toch enkele dagen uiteen, met een maximum van 3 examens per week. Maar men houdt er tijdens de tweede zit natuurlijk geen rekening mee dat je ongeveer alles zou moeten herdoen en het niet spreiden alles nog zwaarder maakt. En ze hoeven dat ook niet te doen. Ik had bijgevolg dus iedere dag examen, met een maximum van 3 per dag (op de laatste dag dan nog wel). En ik ondervond dat het zitten in zo'n examen rush zijn voor en nadelen heeft.
M'n leren was uiterst effici?nt en ik had geen afleiding. Als ik normaal nog een 3 tal dagen heb voor een volgend examen, dan neem'k m'n tijd. Maar nu kwam'k thuis, at'k en begon te leren. Al die dagen waren nog monotomer dan voorheen, vandaar ook de rush, of misschien eerder de tunnelachtige glijbaan waarin ik me bevond. Tijdens de neerdaling heb je weinig tijd om te letten op details zoals vermoeidheid. Ik had dan ook niet door dat'k fouten maakte tot na mijn examens, waar'k besefte wat voor kemels ik soms op de mondelinge verdedigingen heb uitgesproken. Het verklaarde direct ook alle onverwachte glimlachjes van mijn aanhoorders die ik niet ogenblikkelijk kon plaatsen. Maar al bij al was het ganse proces heel voldoeninggevend. Vooral tijdens, maar zoals gewoonlijk niet meer na de examens.
In de korte week die volgde op het beeindigen van de tweede zit vertrokken ik en lorelei een beetje overal naartoe. We hadden tenslotte al een ganse zomer binnengezeten. Antwerpen om te kunnen shoppen, hoewel dat bij ons zich meestal beperkt tot genieten van de trip heen en terug en het keuren van de omgeving. Ieper om te kunnen 'rondtjsolen', hoewel de regen er op die dag toch anders over dacht en we ons dan maar beholpen met caf?s, enkele winkels en het napraten over wat we allemaal zouden kunnen gezien hebben.
De dag van de uitslag naderde en ik vond het best wel ok.
De dag was aangebroken en ik kwam veel te vroeg aan op school. Terwijl'k mij nestelde in de knusse zetels van het auditorium, tuurde ik rond in de zaal om klasgenoten te kunnen ontwaren. Maar na 5 minuten nog steeds niemand te hebben gezien, stond ik terug recht en sprak binnenkomend personeel aan. En blijkbaar zat'k wel in de correcte zaal, maar was ik veel te vroeg aanwezig. De deliberatie voor mijn richting was zelfs nog steeds bezig.
Ik wachtte geduldig en ontwaarde uiteindelijk toch ??n iemand van mijn klas. Samen doorstonden we de wachtpijnen. Tergend langzaam kwam de afkondiging dichterbij. Biologie, Biochemie, Biochemie-Kunstoffen, Chemie, Electriciteit, Electronica ontwerp, Electronica ICT, Informatica (met meer dan 30 (!!) geslaagden in tweede zit). Na iedere mededeling werd het rumoer van de geslaagden en het gemurmel van de niet geslaagden groter. De mannen met de micro maanden de massa aan om geduldig te blijven zitten tot iedereen de revue was gepasseerd.
De aankondiging voor het derde jaar begon. Voor Informatica was de lijst betrekkelijk kort, blijkbaar slechts een 4tal namen. En ja hoor, er waren drie mensen geslaagd. Ook ik. Nu was ik ??n van die rumoerige mensen, die toch even enthousiasme moest laten blijken.

(om deel I van het verhaal te lezen, klik hier )

Vannacht ging m'n droom gewoon verder. Ik landde op de planeet en zag alle planeetbewoners samen staan. Misschien wachtten ze wel op m'n komst. Ik herkende de engel nog. Misschien bracht hij mij hierheen,.. wees hij me de weg.. Ik bewoog me richting de groep planeetbewoners.. Maar..



Ik moest opletten.. want het verkeer op de planeet leek al even druk.. als dat wat ik zie als ik op m'n krabpaal naar buiten kijk. Ik voelde me niet zo erg op m'n gemak. Nu ik terugdacht aan m'n krabpaal, miste ik wel de warmte, het soezen, het spinnen in de zon.. zelfs het kijken naar sneeuwvlokjes.. Anderzijds was ik zo erg nieuwsgierig naar de planeetbewoners.. dus ik stapte er voorzichtig naar toe.. Het lopen op 2 poten leek eigenlijk toch niet zo moeilijk.. Toch niet op deze planeet..



E?n van de planeetbewoners kwam naar me toe.. Het was.. oh, het was 'n andere kat.. Ze stelde me gerust.. het was allemaal maar een droom, en de planeetbewoners zijn erg lieve wezentjes, verzekerde ze me -terwijl ze haar pootje likte. Mrow.



Toen kwam er een ander wezentje op me af.. Ik meende het ook te herkennen.. Maar ik kende het als piepklein beestje, maar nu was het bijna even groot als mij.. In normale omstandigheden zou ik SsssRoww 'en! Ik zou springen, huppelen, rennen tot ik het te pakken kreeg.. Maar nu was het zo groot.. Ik had er 'n beetje schrik van..



Het vertelde me dat het 'lieveheersbeestje' genoemd werd en dat 'k geen schrik moest hebben van 'r.. want hier op deze planeet, was er maar 1 groot gevaar.. En daarvoor haalde ze er iemand anders bij..

Het leek me een gewone jongen.. Iemand zoals Mjemmeref.. maar dan met korter haar, 'n gekke muts en gekke kleren aan.. Hij toonde me z'n hoofd.. Er.. zat.. een.. gat.. in z'n hoofd! O jee! En hij was hol.. Arme jongen..
Toen plots kwamen 2 reuzen uit het niks tevoorschijn.. Ze waren wel 5 keer groter dan mij! Ze waren de planeetgoden, geloof ik.. Ze spraken niet,.. ze glimlachten gewoon..



Het wekkergeluid.. haalde me in 1 klap weg uit de droom. Mjemmeref moest naar school.. en ik dacht aan de planeetbewoners.. maar liep toch zoals elke morgen achter 'm aan.. Eten! Miaow! Eten! Honger!

Mjemmeref bleef staan. Hij keek naar de salontafel. "De sint!" riep hij naar Miorelei.. "De sint is langs geweest!". Miorelei kwam erbij staan, en met ons 3'tjes keken we.. naar een tafereel op de salontafel die me wel erg bekend voor kwam..



H?, maar wacht eens.. holle figuren.. figuren met 'n gat in hun hoofd.. d?t heb ik nog al eens meegemaakt.. Het gevaar waarover die jongen het had.. waren dan waarschijnlijk.. Mjemmeref en Miorelei.. zouden al deze planeetbewoners hetzelfde bizarre lot hebben?

Vannacht droomde ik.. h??l erg raar.. Ik was.. ik zag.. mezelf.. maar ik was.. een astronaut!!
Ik zweefde, ik vloog, door een hele donkere lucht. Ik begreep er niks van.. maar ik vond het leuk.. ik zat in een soort ruimtepak.. met iets op m'n rug. Maar het was niet zwaar..



Ik zag een ronde bol. Eigenlijk leek die wel een beetje op de lamp die Miorelei en Mjemmeref ooit kochtten.. Maar het was een planeet nu.. en ik zweefde er naar toe..



Tot ik plots iets met vleugels zag.. Het kon spreken! Het zei dat het een engel was.
En toen.. toen schrok ik wakker.. Mjemmeref had z'n wekker gezet. Wat jammer, 'k was zo benieuwd wat er volgen zou..



Vannavond ga ik vroeg slapen, misschien droom ik dan opnieuw, over de planeet en de engel. Oh, ik hoop het zo.