.. al dan niet toevallig een mac zou kopen, hang ik er toch een andere muis aan. Kwestie van een rechtermuisknop en 'n scrolwieltje te hebben vooral.



De elegante witte macmuis oogt misschien mooi, maar niet echt m'n ding. Vraag me af hoeveel kilometer ik zo afleg, terwijl m'n trackball-wheel mooi blijft staan.

(bron foto's ausbildung.zollikofer.ch en logitech.com)

Wat is me dit nu weer? Doorheen de film zit je op het puntje van je stoel, te wachten tot wat er zou moeten gebeuren (de pointe, het moraliserende einde?) en dat zich uiteindelijk niet voltrekt. Maar gelukkig is dat dan ook één van de weinig elementen die de film naar beneden trekt. (En het zal wel aan mij liggen dat films zo onwerkelijk afstandelijk lijken, zonder progressie en zonder dat het verhaal er eigenlijk iets toe doet. Weinig wordt er vermeld over hoe de Lord of War nu aan zijn imperium raakte, en vooral, hoe complex zo'n zaken toch moeten zijn. Je krijgt de indruk dat, behalve de doodsbedreiging die het vak meebrengt, er weinig risico's zijn en dat de man een gewone zakenman is. Wat natuurlijk wel kan, en wat hij ook bewijst middenin de film, maar wat niet uitlegt waarom hij het net in de wapens doet. Ja, natuurlijk, er is geen administratieve rompslomp! Dat maakt het goed om je hebben en je houden te verlaten en om zonder enige vorm van heimwee de wereld af te reizen en je mensenkennis op tot op de grens van de grens te testen. Want ook dat is een onopgelost misterie uit de film. Hoe in hemelsnaam komt de man aan zijn eindeloos correct voorspellende mensenkennis. Iets wat ieder in staat zou stellen om de deals van hun leven veilig te stellen. Alles gebeurt maar.)

En net zoals mijn inleiding er weinig toe doet, maar toch opvallend is, zo is het ook in de film. De beste beelden verschijnen in de eerste 5 minuten, waar je wordt meegevoerd als een kogel in een kist, doorheen het productieproces om uiteindelijk een afrikaans hoofd te laten uiteenspatten. Dat was een rush die je derest van de film niet meer meemaakt.
Het is ergerlijk dat je van het ene feit naar het andere wordt gebracht, de val van de Sovjet Unie tot het omkopen van een Saoudi om enkele camions vol met 'paraplu's' (het model als de parafix) door te laten. Maar geen enkel lijkt echt belangrijk.
Dat Nicolas Cage de film rechthoudt, is een feit. De ware woede en de adrenaline die de man doorheen je aderen kan laten vloeien, enkel maar door 'ns zo'n gebaar te maken en 'ns op die manier te schreeuwen. Dat is ok, maar dat vind'k onvoldoende om deze cinema film nogmaals te huren.
En natuurlijk moet'k nog een klein punt van onrealisme benadrukken dat doorheen de film wordt gegeven door Mr Cage. Niet dat de man er iets kan aandoen, maar net zoals in 8mm reageert hij niet zoals de meeste mensen zouden reageren in die situatie. De scrupuliteit van iemand die al jaren in de wapenhandel zit, samen met wat hij zogezegd zou moeten weten over mensen en dan nog eens zijnde in een afrikaans land (waar de wetten van de natuur meer gelden dan andere wetten) met een verwachtingsvol publiek, dan nog kan hij zijn concurrent niet van het leven beroven.

Maar uiteindelijk heeft de film gelijk. Het leven is complexer dan enkel ordehandhaving.

 

Wat is dat toch met de horror van tegenwoordig? Vleeshaken in mensenvlees en rubberen slijmbesten zullen uit de mode zijn.

Vorige week konden we genieten van The Skeleton Key, net uit in de videotheek en ooit eens anoniem aangeraden als een 'goede cinemafilm'. Maar de huidige horrorfilm moet het hoofdzakelijk hebben van donkere decors, scherpe flitsende beelden, nooit stilstaande camera's en 'scary' beelden, uit de tijd dat een camera nog niet in gebruik was, die bedoeld zijn als visioenen. En hoewel ik recentelijk enkel maar aziatische horror keek (Ju On en A Tale About Two Sisters), heb ik de indruk dat de huidige horror zich meer 'psychologische' horror toeëigent dan klassieke horror. Net zoals deze dus. Maar wat bedoelen de makers daarmee en vooral, wat bedoel ik daarmee?

Het nadeel aan heel wat Hollywoodfilms bestaat uit de ondertoon van de conversaties en de beelden. Niets mis mee, ware het niet dat die ondertoon ertoe dient om de film ofwel toegankelijk te maken of om te benadrukken dat het een bepaalde soort film is. Als het gaat om een horror, dan steek je waar het niet spannend is, verschietachtige beelden en creeer je conversaties die bol staan met verwijzingen naar het genre, de clue en de verwachting.
De Skeleton Key maakt hier gretig gebruik van en zou, indien uitgedaagd tot een discussie, zich verdedigen in hoe realistisch het allemaal niet is. Hoe ieder personage toch zo evolueert. Jammer dat men dan net het minst interessant personage tot hoofdpersonage bombardeert, enkel en alleen omdat de clue een ongelooflijk hoogtepunt zou kunnen krijgen.
Het begint al met de naam. Uiteindelijk weet ik nu dat een Skeleton Key een loper is, een sleutel die overal op past. Of een teken van vertrouwen als je die al krijgt tijdens je eerste werkdag. En dat laatste mocht misschien wat beter benadrukt worden, mits het het realisme, de overtuigingskracht én de manipulatiedrang van de personages beter tot zijn recht zou komen. Nu is het slechts een slecht uitgespeeld element.
Doorheen de film loeit er een verschrikkelijke storm. Ja, inderdaad, één mét grote donderslagen en felle bliksemschichten. Het feit dat het stormt, is voor sommige mensen al genoeg om de schijt te krijgen, laat staan dat het nog eens stormt in een oud plantagehuis in New Orleans.
Personages die opduiken wanneer je het niet verwacht samen met een plotse opwelling van muziek laten je regelmatig verschieten. Het is niet uitzonderlijk dat het hoodpersonage regelmatig en schreeuw laat bij het zien van een levensgroot Jezus beeld, dat subtiel naast de voordeur werd geplaatst.
Zelfs de toevallig tegengekomen personages benadrukken alle verwachtingen van de film, terwijl het me nu toch verdomd veel moeite lijkt om iemand te vinden die 'gelooft in voodoo'. Maar toch, het hoofdpersonage slaagt erin om niet enkel een arm gezin te vinden die haar bevindingen bevestigt maar ook haar beste vriendin leek er ooit mee in contact gekomen te zijn. En om alles nog beter te maken, wordt er toevalligerwijs een winkel gevonden, losgerukt van een winstdrang, volgestouwd met 'hoodoo' spullen. (Gelukkig is er net een doodsbange klant in de winkel die deze vervaarlijke maar vergeten praktijken benadrukt.)

Maar begrijp me nu niet verkeerd, de film is niet barslecht. Hij mag gerust gezien worden. De overgangen zijn goed, de beelden zijn scherp en mooi om naar te kijken. Het is zeker geen B-film. Maar gezien de ontknoping zou men er iets meer Usual Suspects van kunnen maken. Op een zodanige wijze dat zelfs de eeuwig manipulerende Anne Rice Vampieren zich in hun graf zouden omdraaien.

..opgevangen in het publiek, bij het aanschuiven om veel te dure drank, in de club van de AB - de 'serveert' uit de groepsnaam zou uit 't tennis afkomstig zijn. Een weetje waarvan je eigenlijk toch niet veel wijzer wordt.. maar goed, zo had 'k het nog niet bekeken. Geen culinaire achtergrond dus.
Er werd 'n cd en een dvd opgenomen van het concert.. Of ze veel knip en plakwerk zullen doen is nog maar de vraag. Brillemans gitaarspeler (ook zie foto) 'zeverde' de songs aaneen.. De blonde schone zong dan wel prachtig - had ook niks anders verwacht.

bron foto: http://www.ontaponline.com

Laatste trein, laatste bus, bed in - 6uur later opstaan, en terug naar Brussel. Geloof het of niet,.. ik ben moe vandaag en las wat in 't boek 'Slaap'. Hoe toepasselijk.

Weinig volk op het werk. Veel mensen zijn in verlof. Dat merk 'k ook op de trein & metro - deze week was er al terug wat meer volk dan vorige week - maar vanaf nu maandag zal 'k het verschil wel nog meer merken.



Vrijdagavond nam ik een trein vroeger. Leuk, dacht'k.. een kwartiertje vroeger thuis, da's altijd fijn. Tot we plots bleven stilstaan voor zo'n 10 minuten.. Dat werd dus 5 minuutjes eerder thuis. Maar zo heb ik toch m'n boek kunnen uitlezen. Ik las een boek van '24' (de serie jawel, met jack bauer jawel) - Operatie Hell Gate. Het was lectuur, en eigenlijk niet meer dan dat. Uiteraard is het niet simpel om na een paar tv-seizoenen dan plots een boek te lezen over gebeurtenissen die zich ervoor afspeelden. En de schrijfstijl? Hohja.. vertaald - duidelijk merkbaar - paar keer identieke zinnen gevonden.. en zinnen als "Heet jij van achteren O'Connar?" Maar goed, uitgelezen dus. De andere 2 boeken zullen we maar mooi in de winkel laten liggen.
En dat na een fijne driekoningendag. Op het werk aten we (ik zou bijna 'uiteraard' typen) 3koningentaart en dronken we wat gluhwein. Een collega was de gelukkige met de boon in zijn stukje taart en kreeg 't kroontje opgezet.

Zaterdag - zowat de enige dag met ietwat tijd om inkopen te doen. Het viel nog mee qua drukte, in de voormiddag. Zo iets na de middag was het wachten, wachten, wachten. Het idee om een gsmwinkel binnen te stappen was het slechtste idee ooit. Een gsm kopen voor iemand anders, zelf je oude (allereerste) gsm willen inruilen om 20e korting te krijgen,.. het is me nogal wat. Eerst wachten uiteraard. Het zijn solden en dit is de veldstraat Gent. Dan uiteindelijk - eens het jouw beurt is vragen ze je identiteitskaart (??!?) om de garantie te kunnen geven. (Ik snap er niks van.)
En dan leg je daar je allereerste gsm - met 'n heel klein beetje melancholie op de toonbank. De verkoper kijkt. De verkoper twijfelt. De verkoper vraagt of ie nog werkt. De verkoper probeert 'm. Het lukt 'm niet. De verkoper zegt 'nee'. Ik zeg ook 'nee, dan moet ik die nieuwe ook niet hebben.' (Thuis - uiteraard - werkt ie wel. Gewoon ff geduld hebben was de boodschap.) Pft. Pft. Pft.
Waarom gooien ze de ingeruilde gsm van 2 klanten voor mij 2 meter verder in 'n bak vol oude gsm's, en willen ze mijn o zo allereerste gsm (een alcatel one touch easy in't blauw) niet? En waarom vragen ze iedereens identiteitskaart bij het aankopen van 'n nieuwe gsm? De garantie? Huh? Ik volg niet.
Maar best dat de volgende winkel, fnac was. Het is nog steeds wat wennen met de nieuwe inrichting. Je kan haast niet anders dan naar de laptops kijken bij het binnenkomen. De soldenbakken op -1 met dvd's was niet je dat; dvd's voor nog steeds 7e95. Op het boekenverdiep vond'k meer m'n ding. Lectuur voor op de trein:

-Annelies Verbeke - Slaap - 5e99 - lorelei
-Stephen King - De colorado kid - 3e - lorelei
-Ellis Bret Easton - American Psycho (nl) - 10e - lorelei
-John Le Carr? - The constant gardener - 12e50 - femeref