Of 'k deze blauwe pot nivea nu kreeg, al dan niet samen kochten, of hij voor mij bestemd was, of voor femeref, of voor beiden.. doet er weinig toe. Of het me deugd deed, zo na 'n verkoudheid aan m'n neus.. en aan m'n gezicht tegen de ijzige wind 'smorgens.. Ja. Jammer genoeg is het niet voor herhaling vatbaar. Toen ik een maandagmorgen opstond, en m'n gezicht vol uitslag zag, dacht ik niet direct aan de blauwe pot nivea.. eerder dat 'k iets verkeerd gegeten zou hebben gegeten.. Nadat m'n eetpartners van de dag ervoor me verzekerd hadden dat ze er tip top in orde uitzagen.. ging ik toch maar ff bij de dokter informeren. Een allergie, vermoedelijk.. Niet door iets te eten.. maar door iets op m'n gezicht te smeren, want ja, je kon eigenlijk goed de plaatsen zien waar het witte goedje aangesmeerd werd.
Dat weten we ook weer. Nivea, goed voor iedereen, voor alles.. en voor lorelei.. als ze er eens 'n dagje of 2 slecht wil uitzien.

the road to god knows where + live at the paradisio

Valentijn, de verachterlijk dag der commercialiteit. De dag voor die voor de domme of onwetende mensen hetzelfde betekent als iedere zondag naar de kerk gaan met de hoop op redding op het eind van je leven (je kan namelijk nooit weten dat het werkt).
Iedere commersant is blij dat hij een thema krijgt om zijn winkel mee te decoreren en al die domme mensen zijn blij dat ze die dag geen thema van de dag meer hoeven te kiezen. De dag ligt zelfs zo strategisch dat hij mooi valt waar ieder toch is beugekeken op de etalages van het vorige feest. Het is een veteraan zijn nachtmerrie en een slager zijn droom. Alles ziet rood en overal waar je komt zijn heb je hartjes in het vizier. Zelfs op restaurant ontsnap je er niet aan. Zondag had ik de indruk dat mijn vlees zich speciaal voor de gelegenheid niet had laten doorbakken, het bloed stroomde rijkelijk uit de verse snede die ik er in maakte.

Ik beschouw de dag als gelijk welk andere dag. Allemaal uit frustratie die ontsproten is uit al die meeloperij die de dag teweegbrengt. Misschien snap ik heel wat diepgaandheid niet, ook niet op deze dag. Zelfs al hoor ik mensen hun gedichten passioneel voordragen of kijk ik een romantische film (met romantisch dan eerder een goede betuiging van liefde zoals dat gebeurt in The Constant Gardener, The End of the Affair of The English Patient (waar toevalligerwijs telkens Ralph Fiennes meedoet)). Zelfs al zie ik mensen hun wederhelft meedoen voor een dineer (met alle stereotiepen aanwezig). Het frustreert me telkens mateloos. Gelukkig reageer ik niet op mijn frustratie, anders had ik voor ieder die het hoorde wel een verklaring nodig.
Liefde of speciale aandacht hoeft niet onder de vorm van kaartjes, kaarsjes, cadeaus, juwelen, voedsel of dergelijke te gebeuren. Ik snap wel dat we worden opgevoegd en dat grote delen van een opvoeding voor het kind als storend wordt beschouwd. Maar dit blijft voor mij het hoe dan ook blijven acteren voor wederhelft. Net alsof ik mijn genegenheid kan laten climaxen op die ene dag, allemaal in het rood, en dat'k enkel nog maar hartjes praat. Het is onbegrijpelijk dat mensen hun leven laten leiden door wat hen wordt voorgeschoteld.

Maar, ik zou niet femeref heten als'k niet voor een contradictie zou zorgen.
Voor mijn valentijn kreeg ik van lorelei een gepast geschenk. Films waar het kleur rood overvloedig aanwezig is en waar er naar hartelust harten worden getoond. De Hellraiser box die bol staat van bloederige scenes en uitgesneden harten (Indiana Jones and the Temple of Doom zou eventueel ook nog welkom zijn op die dag).
Voor lorelei haalde ik een potje nivea dat al goed gebruikt werd om een snotvallingneus mee te repareren.

Ik geloof dat het m'n eerste echte brooddoos is. Mooi in't blauw, en gekregen in ruil voor m'n verloren bewaardoos.

De zondagavonden, sinds 'k beginnen werken ben, zien er zo ongeveer allemaal het zelfde uit. Naar het einde van de dag toe, nader ik naar de sofa. Ik zet me er neer, onder een blauw fleechen(?) dekentje van ikea. De tv staat op. Bij wie niet, h?.. maar wat moeten we anders, niet. :-)
Vroeger, toen ik geen distributie had, maar wel 'n video recorder en tv, toen keek ik naar bepaalde uitzendingen die iemand voor me opnam. Vaak zat daar 'flikken' tussen. Het zondagavondgevoel van anderen had ik toen tijdens de week - of ergens op 'n namiddag waar 'k geen les had.
Maar goed. Zondagavonden kijk ik dus tv. Flikken. En een halfuur ervoor naar de preselecties van eurosong. Na Flikken ga ik evenwel direct ende onmiddellijk slapen. Zo zie ik de 'uitslag' niet meer, maar wat doet het er ook toe. Ten eerste lees ik het wel in de krant 's anderendaags op de trein; en ten tweede; wat doet het er toe.
Afgelopen zondag was dat net hetzelfde - tot het laatste deel.. Want onze buurvrouw besloot er anders over.. Net toen 'k in slaap ging dommelen.. begon zij te zingen. Kate Ryan.. (haha) met 'je 't adore'..
En de krant gaf haar gelijk 's anderendaags - ze won die aflevering. (Nah, niet m'n buurvrouw - al verklapte ze het me zo wel)

(trouwens mag Kate Ryan voor mijn part best naar 't eurosong gaan, z'is mijn keuze (voor eurosong wel te verstaan))

Yeah! fijn verhaal (alhoewel, wàt is er nu met die eerste code's?)

Je gelooft het nooit! Ikzelf had de hoop al opgegeven.. Geen cadeau'tjes meer voor mij, dacht ik. Het is al zo'n eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat kreeg. Zelfs op kerst, niks, op nieuwjaarsdag, niks.. Ik loop zelfs al een maandje zonder halsbandje rond. Nochtans zag ik er al eentje klaarliggen in de hoge kast - waar ze ook m'n brokjes verstoppen.. De extra 'miaauw' als ik eten krijg, blijken ze niet te snappen.
Miorelei is niet zo vaak meer thuis als vroeger. Femeref past nu wat op mij.. En als Miorelei thuis komt, hebben ze enkel maar oog meer voor elkaar..
Maar vandaag kwam daar verandering in. Ik hoorde hen thuiskomen, terwijl ik wat lag te soezen op hun bed. Ze leken me uitbundig en blij. En ze hadden plasticzakken bij ze.. Gevuld met.. o.. wel.. daar zou ik snel achterkomen! Eindelijk actie! *snuffel*


Maar ik moest zelfs niet overnieuwsgierig zijn.. Miorelei legde wat spulletjes op de grond.. Algauw had ik begrepen dat ze voor mij bestemd waren..




Ik had die soort spulletjes nog nooit gezien.. Een rechthoekig doosje, ronde schijfjes.. en 'n zakje met 'n strikje rond. Aha.. ik had Mjemmeref en Miorelei wel al zelf eens zo'n strikje zien openen.. Dat hangt wel vaker aan 'n.. aan 'n echt! cadeau!



Mjemmeref begreep dat ik zelf niet in staat was om 't strikje te openen. Miorelei lachtte maar wat, met m'n vergeefse pogingen om m'n echt pakje te openen.. Maar ik kan helemaal niet met 'n schaar overweg.. Mjemmeref wel.



O.. er zaten allemaal brokjes in.. zoiets had ik ongeveer al kunnen ruiken.. Maar bij de brokjes ook nog wat spulletjes.. die zo goed ruiken.. en o zo leuk zijn.



De brokjes zullen voor later op de avond zijn.. als ik wat honger krijg.. Nu eerst en vooral die muis achterna zitten!

De examens zijn alweer voorbij. Deze maal was de periode betrekkelijk kalm. Slechts een viertal vakken waren waardig genoeg om zich in de examen periode te laten testen. Niet altijd met evengroot succes. Maar ik zal jullie in een evengroot duister laten als mezelf en zwijgen over dit onderwerp.

Ik geef toe dat de rustperiode voor m'n eindwerk, als je de examentijd een rustperiode kan noemen natuurlijk, een goede invloed heeft. Geen periode van bezinning, maar voldoende om me op een afstand van gans het gebeuren te plaatsen. Zodanig dat ook de spanning en de drang om er dagelijks mee bezig te zijn weg is gevallen. Ik begin opnieuw, zowel letterlijk als figuurlijk, mits ik grote delen zal versimpelen en opnieuw zal ontwerpen. Nu hopelijk voor de laatste maal, om eindelijk software te verkrijgen die zonder gaten en ogen samenhangt.

School is nog maar pas herbegonnen of we krijgen terug hopen werk. Ergens zou'k meer tijd moeten hebben, mits ik maar een goede 12u meer les heb (lucky me). Maar zelfs met al die vrije tijd moet'k toch steeds 40 uren per week verderwerken aan dat eindwerk. Geen probleem, geen probleem.
Al dat extra werk van die 2 praktijk vakken blijven zich eindeloos opstapelen. Ik snap niet hoe heel wat mensen de deadline halen tijdens de schooluren, terwijl ik (en partner(s)) er soms een volledige extra dag voor moeten opofferen. Zo'n zaken zijn genoeg om jezelf als een minderwaardige student te doen beschouwen. Maar de geheimen van die snelstudenten komen snel aan het licht, eens blijkt dat ze ofwel alles thuis voorbereiden ofwel een eindwerk maken die raakvlakken heeft met de geziene stof, waardoor ze die grotendeels reeds kennen. Ik noem dat voor de trage studenten ronduit frustrerend. Maar we blijven op deze manier wel bezig. (We noemen praktijk vakken trouwens nog steeds labo's, hoewel ik er geen laboratorium aan te pas komt. Enkel een werkpost (een pc) en eventueel partners. De vakken hebben de welluidende namen 'Algoritmen en Gegevensstructuren: labo' en 'Internet en Intranet Technologie: labo'.)

Je kan je dus voorstellen dat schoolweken zoals deze die gaan komen en deze die reeds voorbij zijn, niet veel van elkaar verschillen. Ik verlang zo naar wat meer praktijk ipv telkens te moeten werken met nieuwe kennis, nieuwe technologi?n (deze week is dat C#, ADO.NET en ASP.NET) en het voortdurend wisselen tussen partners (een systeem dat pair-programming heet; een labo wordt met 2 gemaakt, maar iedere les heb je een andere partner).

En zo kunnen we eindeloos doorgaan, ranten heet dat, zonder dat we ergens een punt maken of een besluit vormen of een mooi omlijnde entry neerschrijven.