Na het commentaar van Maarten op de naamkaartjespost, ging ik op zoek naar de waarheid achter de puntjes. Want stel dat'k doctereer, dan zit ik ofwel met een veredelde MS DOS opdracht als aanspreektitel ofwel met een geluidssignaal. En voor een mooie titel doen we het toch, niet? Eh ..

De eerste stop was bij de woordenlijst.org, maar die site maakt geen onderscheidt tussen beiden termen.

http://woordenlijst.org/zoek/?q=ing.&w=w
http://woordenlijst.org/zoek/?q=ir.&w=w

ing., (ingenieur), ongespecif.


Op wikipedia staat (voor Nederland):

Hebben alle afgestudeerden dezelfde graad, de titulaire afkortingen kunnen echter verschillend zijn en daarmee als zodanig herkenbaar: universitair geschoolde ingenieurs voeren de afkorting ir., maar Hogeschool-ingenieurs daarentegen de titel ing. Verklaring is dat deze verschillen historisch zo zijn ontstaan.

En voor België:

De titels 'Burgerlijk Ingenieur' en 'Bio-ingenieur' worden officieel afgekort tot ir. en 'Industrieel Ingenieur' tot ing.. Deze afkortingen zijn i.h.a. echter niet equivalent met de gelijkaardige Nederlandse afkortingen daar deze vaak een andere lading dekken.


Wel ja, maar hoe betrouwbaar is wikipedia? De ultieme macht is de vrt taaldienst! Een vriendin stuurde een mail en dit was dan het antwoord:

Geachte mevrouw,

'Ir.' is in Belgi? de afgekorte titel van een bio-ingenieur of burgerlijk ingenieur. Industrieel ingenieurs krijgen de afkorting 'ing.' Dat is een afspraak die zo gemaakt is tussen universiteiten en hogescholen om het studieonderscheid duidelijk te maken.

Vriendelijke groeten,

Sara Brouckaert
(i.o. Ruud Hendrickx)

Zo, dat weten we nu ook alweer. En dank u Marlies voor de moeite.

Ik moet grif toegeven dat ik mijn lichaam nog nooit zo erg heb misbruikt als tijdens de voorbije herexamens. Vroeger zou ik zoiets nog kunnen afschrijven als het testen van de grenzen, maar nu was het eerder een extreme vorm van zelfmotivatie. Er ging nogal wat vanaf en eens ermee begonnen was het moeilijker ermee te stoppen, natuurlijk.
De eerste fout was iets dat'k enkel maar ken als een stadslegende, iets dat'k geen offici?le verklaring voor heb. Maar iets dat'k wel voor waar kan aannemen. Het gaat hier over caffe?ne- en suikerverslaving. Tijdens die beruchte herexamens dronk ik toch een goede 4 tassen koffie. En niet van het waterachtig spul dat je meestal op verkrijgt van filterkoffie, neen hoor. Ik hou van het sterke spul dat je laat koken in de morgend en de ganse dag laat gisten in de koffiekan. Om het erger te maken neem ik geen genoegen met een tas, maar zijn mijn tassen uit de kluiten gewassen "word-nu-toch-eens-wakker"-mokken.
En natuurlijk, zonder mijn 2 klontjes suiker per tas kan ik ook niet leven.
Maar in de namiddag had ik meestal iets sterkers nodig dan koffie. Dus opende ik bijna dagelijks een pepdrankje (van het goedkope Freeway spul). Deze overdaad resulteerde soms in een heftige koppijn tegen het eind van de dag, maar daar kon ik meeleven zolang ik maar alert genoeg bleef. Slapen verviel dan ook in waken en opstaan bestond algauw niet meer.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Om mijn lichaam bezig te houden tijdens al dat leren, rookte ik nogal wat sigaretten. Niet bijster veel, ik kan er hoe dan ook niet echt tegen. Maar het begon met 1 per dag en het liep al snel op tot 3. Gelukkig heb ik niet echt last van verslavingsverschijnselen van de sigaretten dus kan ik gemakkelijk stoppen. (Ik weet ook niet hoe het voelt om lichamelijk verslaafd te zijn en vermoed dat ik er teveel van verwacht. Dat ik echt een Drang zou moeten voelen, onweerstaanbaar en bijna kinderlijk.)

Maar de weerslag kwam er natuurlijk eens ik was afgestudeerd. De dagen nadien was ik wat futloos. Maar ik weet dat er na de examens, dat er na een periode van heel gefocust te zijn op een doel, ik meestal wel eventjes moet wennen aan een nieuw doel. Maar meestal is het erger, meestal moet ik echt op zoek gaan naar een nieuw doel en is dat zoeken zo ongelooflijk uitputtend. De keuze die ik dan heb, de keuzemogelijkheden en al het wikken en wegen van wat ik nu het beste zou kunnen doen, maken mij moe.
Dus dacht ik er niet aan dat ik een opkomende verkoudheid zou hebben. (Tijdens de examens, allemaal mondeling trouwens, zweet je ongelooflijk veel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik na het wegvallen van de zenuwen niet echt let op mijn afkoelend lichaam.) Ik vreesde dat'k echt een suiker- en caffe?neverslaving had 'opgelopen' en dat dit mijn ontwenning was. Maar toen'k na enkele dagen ook keelpijn begon te krijgen, voelde ik mij nog nooit zo opgelucht. Het was slechts een verkoudheid en zoiets had ik wel al eens overwonnen. Mijn koffie kon weer goed en lekker smaken.

* was het liedje dat 'k hoorde in m'n eerste rit met m'n eerste auto.
Ik heb een auto en moet er nog ff aan wennen.

Vrijdag was het dan zover. De conclusie van twee jaar studeren. Eigenlijk best wel een zenuwslopende ervaring, of zo zou je toch verwachten. Maar het is zo verwonderlijk dat het het bijna niet meer is dat we op zo'n momenten een ongelooflijke bezinning doen. Hoewel'k dat gewoon bewustwording noem. En op die manier stap ik al een ganse zomer, waarschijnlijk zelfs al langer doorheen dit leven.
Want ik kom van ver, wat ook weer meestal het geval is, anders zouden we er nu niet op terugblikken. Maar na mij een jaar te haasten en mij te verwonderen wat voor werk ik zelfs in een haast gedaan krijg, hoewel'k mij dan weer half frustreer aan het niveau. Dat op zich niet slecht is, maar het viel me op dat om net wat beter te doen of zijn, je er inderdaad bijna exponentieel veel meer aandacht naar voren voor moet brengen.

Maar dit jaar was druk. Een eindwerk maken als summum van je kunnen is toch geen samenvatting van al wat je leerde in die vier jaar. Want tenslotte, als je eraan begint ben je nog maar pas uit het derde jaar gestapt. Je kan je niet eens volledig op je eindwerk concentreren door de aanwezigheid van het vierde jaar. Al dat afleidend werk, die test en die oefeningensessies die er nog tussenkomen en met hetzelfde gemak moeten afgewerkt worden. Ik vond het niet evident, maar leerde er wel mee leven. (Achteraf lijkt alles trouwens toch stukken makkelijker dan het leek, of omgekeerd, geen idee meer. Je spendeert geen aandacht aan herinneringen.)
Maar het eindwerk was een ongelooflijk leerrijke ervaring. Hoewel ik vermoed dat het afleggen van die weg mij gewoon teveel zelfvertrouwen geeft waardoor ik die uitspraak kan doen. Ik weet meer, maar het is altijd moeilijk om terug te keren naar het moment dat je dat allemaal niet wist. Ik voel me hoe dan ook meer vertrouwd met de omgevingen waarin ik heb gewerkt. En gelukkig was de weg niet zonder enig vorm van obstakel.

Het eerst obstakel was dat ik vorig jaar herexamens had waardoor het niet mogelijk was reeds een groot deel van de thesis af te werken voordat het schooljaar begon (zoals de meesten wel konden doen). Maar dit gaf me dan wel weer het (v)oordeel dat ik sneller moest werken en gebruik moest maken van iedere vrije 5 minuten die ik kon gebruiken. Lezen, lezen, leren en implementeren. Maar ik koos een moeilijker weg door te werken met een thesispartner. Hierdoor is meer synchronisatie nodig, meer samenspraak maar waar hoogstwaarschijnlijk een beter ontwerp uit voortvloeit. Tenzij je een slechte partner kiest voor die taken.
Het was het laatste jaar dat mijn promotor aanwezig zou zijn op hogent. Maar dat wist ik niet voor ik de thesis aanvaarde. Als student heb je natuurlijk geen idee wat 'feedback' precies inhoud en doe je maar wat. Je hoopt op feedback van je promotor als je zelf ook feedback geeft. Je mailt je logboek door waar heel in het kort je vooruitgang staat af te lezen. En aangezien je nooit echt specifieke vragen hebt, zet je je thesiswebsite in je msnnick in de hoop dat je promotor op de link zal klikken. Maar jah. Alles tevergeefs. Meer dan maandelijks een afspraak met snel wat goedkeurende woorden en een duw in de volgende goede richting kregen we niet.
Maar dat zijn niet zo'n grote obstakels. Want uiteindelijk zijn obstakels al die afschuwelijke zaken langs de rand van de weg als je je ogen niet op je doel houdt. Het enige grote obstakel was het eindwerk zelf, natuurlijk. Tegen wil en dank, en vechtend tegen de tijd probeerde ik alles te laten werken. De deadline kwam snel dichterbij en uiteindelijk werd er besloten om de thesis in de tweede zit te doen. Want de eigenlijke thesistekst schrijf je best niet in 10 dagen zonder enige vorm van controle. Maar wat bleek uiteindelijk? Ik had ook nogal wat herexamens en de thesissoftware was nog niet getest op het eigenlijke development platform. Dat zou de moeite worden. En in al die tijd, waar was mijn promotor naartoe? Simpelweg verdwenen. Ik mailde hem maar ik vertikte het om hem te bellen. Bellen zou betekenen dat'k weldegelijk contact zou hebben gekregen zonder dat er bewijs was van wat er werd gezegd. En dan klaag ik liever bij de ombudsdienst met een gebrek aan contact dan met een vaag telefoontje waarin alles en niets zou kunnen besproken zijn.
Hoe dan ook, de zomer vorderde (ja hoor, we zitten al in de zomer) en mijn thesissoftware raakte af. De documentatie werd geschreven en toen de thesis grotendels af was, begon ik mij zorgen te maken over ?n mijn vermiste promotor ?n over mijn intussen ook vermist geraakte thesispartner. Ook die mailde ik zonder ophouden, maar geen antwoord. We moesten op zijn minst toch een synchronisatie hebben voor wie wat besprak en wie wanneer zou komen tijdens de mondelinge thesisverdediging. Eind juli, stuurde ik mijn afgewerkte thesis naar mijn promotor, hopend op feedback. Want uiteindelijk kan je een thesis toch niet zonder samenspraak afgeven. Maar het bate niet. Ik kreeg geen antwoord. Om het allemaal nog wat ironischer te maken, kwam mijn promotor opdagen op school dezelfde dag dat'k ik mijn eerste examen had. Nog een kleine week voor de offici?le deadline. Maar i.p.v. dat hij mij komt opzoeken voor/na/tijdens het examen, klaagt hij bij andere docenten dat hij de thesis nog moest lezen. Ligt het nu aan mij, of klinkt dit alsof er geen "common sense" aanwezig is?
Dus 2 dagen later, weeral een examen, bel ik mijn thesispartner op (dank u studentensecretariaat voor het telefoonnummer) en krijg ik te horen dat hij gestopt is met de thesis. Wel ja, veel erger kan het toch niet? Vermiste promotor en een whatever-thesispartner. Het voordeel is wel dat ik nu eerst kan tijdens de mondelinge verdediging. Aangezien ik de enige zal zijn die er blijkbaar aanwezig zal zijn.

De examens gaan goed, ik stotter wat tijdens mijn presentatie, mijn slides werken niet fantastisch op de powerpoint van school maar ik krijg de mogelijkheid om een uitleg te doen over mijn promotor. Goed zo, maar niet voldoende als straf, me dunkt.

Maar eind goed, al goed. Ik kan Ir. of Ing. op mijn naamkaartje zetten. Want daarvoor doen we het, niet?