Op een mooie 26ste oktoberzondagdag in Nederland.. zagen we..

Op dit moment zit ik in zaal 8 van de kinepolis Gent. Het is kwart voor 10. Ik kon- als ik dat wou - uitslapen. Maar ik deed het niet. "Men" zou komen om de gasleidingen te vervangen/vernieuwen/wat dan ook.. "Om 7u30" stond er op het briefje die ze gisteren pas achterlieten aan onze voordeur. Dus stond 'k maar op om 6u30 (toch een halfuurtje langer kunnen slapen dan op een normale werkdag). De chauffages zou men nadien komen 'ontluchten' indien we thuis waren. Om 8u pas hoorde ik kabaal beneden. Een heuse vrachtwagen voor onze deur. 'k Vermoedde zo al dat tegen 9u30- wanneer 'k zou vertrekken - ze nog niet zouden klaar zijn met hun putje graven - en terug dichtgooien.
(terug in zaal8:) Ik zie M. binnenkomen (een oudleerkracht van me) Ik nam dan ook strategisch plaats (niet te ver in de zaal, want het geprojecteerde beeld was niet zo groot als het normale filmbeeld) boven de trap. M. lachte naar me, ik zwaaide. Nu ben ik hem alweer uit het oog verloren. 'k Vraag me af of ik straks nog z'n nieuwe klas tegenkom. C. volgt nu wat ik volgde en zou dus ook best wel eens kunnen komen opdagen, al deden wij dat indertijd niet, gezamenlijk naar de bioscoop trekken..
Straks krijgen we pauze en wat te drinken, dan kijk ik wel eens rond.
Er is veel jong volk, veel studenten me dunkt. Ik ben er als werkmens, maar voel me nog half student zo met m'n notablok op m'n schoot. Toen ik het laatste jaar in Mechelen les volgde, gingen we er wel eens met de klas naar toe. Toen was het wel in de Metropolis in Antwerpen.
En zie, nu zie ik C. toekomen, ook een oudleerkracht van me. Maar die kijkt niet mijn kant uit, dus ik hoef niet te zwaaien.
Hm, maar m'n verhaal van de 2 verschillende schoenen speelde zich af toen in Antwerpen. Niemand zag het, maar 'k was toch wat onzeker toen..
C. zit ondertussen naast M. En mijn rij zit ondertussen ook al vol. Het is druk, en de presentatie begint.
-
Ondertussen is het 11u30 en pauze. Ik zag geen M.-klas. Ze zijn hier dus op hun doie-eentje, en komende lessen kunnen ze met hun net geziene nieuwtjes uitpakken in klas.
De man (een nederlander) die de presentatie geeft,.. is nog maar 2 keer moeten herbeginnen met iets omdat 'n programma 'onverwacht afsloot'. Jammer maar helaas.
Eigenlijk is het best allemaal ingewikkeld wat ie uitlegt. Soms ook over extra plugins (betalende) en hun functies. Zoals automatisch dingen laten maken aan de hand van gegevens uit een database. Probleem daarbij is dat ik denk dat er op weinig plekken zo'n goede databases worden aangemaakt. Eigenlijk zou je het allemaal zelf moeten doen, maar dan ben je toch wel een eind bezig met een klein projectje. Soit. Het is mooi. Interessant ook. Normaal schakelen we binnen een paar maand (op het werk) over op quark7 (waar ze hier natuurlijk geen woord over reppen, het is adobe!) e, de creative suit 2 van adobe, waar dus ook indesign in zit. En indesign ziet er zoveel moderner uit dan quark 6 (die ik momenteel gebruik).
Vanmiddag zou het over webdesign gaan. Ze zullen ook daar wellicht weer met hun toverdoos staan zwaaien, en wie weet klapt die ook af en toe eens dicht.. Niks is perfect.
Twintig voor 12. Ik ga naar huis eten,.. een snelle dr.oetker pizza. De gasmannen zaten nog in de kelder. Het rook er 'n beetje naar gas. Ik durfde geen sigaret te roken en weet niet of het raam openzetten nu net hielp of niet.
Tien voor 2, deel twee begint.. deze keer met een Belg.. een jonge hippe 'i love flash' belg.. dat belooft 'n spectakel te worden.

- ma 16 oktober : 20u : sphinx : twinkle twinkle little star
* imdb-link * filmfestival.be *

- woe 18 oktober : 20u : sphinx : madeinusa
* imdb-link * filmfestival.be *

- do 19 oktober : 20u30 : capitole : slumming
offici?le site * imdb-link * filmfestival.be *

- vrij 20 oktober : 20u : studio skoop : wristcutters: a love story
offici?le site * imdb-link * filmfestival.be *

- zat 21 oktober : 12u15 : kinepolis : zaal 3 : knallhart
offici?le site * imdb-link * filmfestival.be *

en: 14u30 : kinepolis : zaal 4 : ten canoes
offici?le site * imdb-link * filmfestival.be * trailer


en ondertussen niet vergeten te gaan werken, 6u46 de trein op richting hoofdstad..
Misschien bestel ik best een relaxatieweekend na 21 oktober. Of nee, wacht.. ik moet nog de rest van m'n slaapkamer behangen.. en zo.. Maar daarover denk 'k later wel eens na. Me eerst wat door films laten beroeren.

zon 15 oktober : 17u : studio skoop the chair (la silla)

Terug een trage film, maar naar mijn mening beter dan The Peter Pan Formula. Waarschijnlijk eentje om niet meer terug te zien.. en waarschijnlijk eentje die niemand ooit zal zien.. Het is daarom ook niet echt een aanrader.. Misschien, dacht ik, was het beter een kortfilm geweest. Want de film kon best ingekort worden.. het verhaal vertellen zou misschien 5 minuten innemen, niet meer. We volgen 2 mannen, die op de uitkijk staan. In een wijk. Eerder een industriezone dan 'n wijk. Ze houden iemand in de gaten die niks misdeed, 'nog niks'. De man beseft plots.. dat hij nooit echt gelukkig is. De vertelstem vertelt ons dat. Dezelfde vertelstem die ons ook plots zegt: 'en nu laat ik jullie met hem alleen'. Een stoel.. hij weet nog niet welke, en of ie wel bestaat, maar een stoel zou hem gelukkig maken. De perfecte stoel. De perfecte aankoop die al het vorige dat hij ooit bezat onbelangrijk zou maken. De stoel. Natuurlijk vindt hij de stoel.. in een garage, waar nog meer oude rommel verkocht wordt. Wat daarna volgt .. is triest. Het komt erop neer dat hij zich nog eens niet op zijn stoel heeft kunnen neerzetten.. De twee mannen op de uitkijk nemen hem geboeid mee. * imdb-link * filmfestival.be *

woe 11 oktober : 20u : kinepolis : zaal 1 : perfume, the story of a murderer
	Een score? Hm, moeilijk; 8,5 (op tien) lijkt te weinig, een 9 te veel. Jean Baptiste Grenouille nam je haast mee op z'n rug doorheen z'n leventje. Het viel allemaal te begrijpen. Zelfs de moorden. Het kon niet anders. Pracht van 'n verhaal dus (ik las het boek niet, ben er nu wel benieuwd naar), maar ook prachtige beelden.. Hoe de camera van op de grond een paard ziet naderen, omhoog gesleurd wordt, om daarna het paard te zien wegrennen.. Een klein wow-effect.. Perfect als openingsfilm. Het festival kan nu starten! Het belooft goed te worden.. offici?le site (nl) * imdb-link * filmfestival.be * trailer Femeref's review
do 12 oktober : 20u : sphinx : the peter pan formula
	Voor mij een kleine ontgoocheling. Niet dat ik met enige grootse verwachtingen (uitgezonderd de film van 13okt.) naar de film trek... Maar toch. De film vlotte niet zo, en dat deed me heen en weer schuiven op m'n slechte sphinx-zetel. De moeder van Hansoo, het hoofdpersonnage, belandt in het ziekenhuis na een zelfmoordpoging. Hij wordt uit het klaslokaal geroepen.. Hansoo stopt met z'n hobby -waar ie goed in was, heel goed- zwemmen. Om de rekeningen te kunnen betalen (wellicht de reden waarom mamalief het niet meer zag zitten), pleegt ie overvallen. En dat is het zowat.. Er gebeurt niks. Dat mag, maar ik hield er hier niet echt van. M'n score? Een 5 (op tien). offici?le site * imdb-link * filmfestival.be * trailer Femeref's review
vrij 13 oktober : 20u30 : capitole : the fountain
	In aanwezigheid van Darren Aronofsky, de regisseur van o.a. Requiem for a dream (imdb) en Pi (imdb) ?n gehuwd samen door het leven gaand met Rachel Weisz (imdb), me bekend uit The Constant Gardener (imdb). Rachel, die hier in The Fountain een hoofdrol speelde. Pi en Requiem for a dream, plaats ik vaak tussen een lijstje met favoriete films, dus waren m'n verwachtingen (wist ik d?t maar niet op voorhand!) ?norm groot. Maar de 'verwachtingen' werden ingelost.. Behalve dat ik wat dubbel tegenover Rachel Weisz sta. Na The constant gardener al, nu nog steeds. Is het de rol die ze speelt, of hoe ze die speelt, ik weet het niet. Maar ik zie geen emotie op 'r gezicht als ze bv. huilt. The fountain bevat prachtige beelden. De affiche is even aangenaam om naar te kijken. Oogsnoep als het ware.. M'n score? Een 8,5 (op tien). offici?le site * imdb-link * filmfestival.be * trailer
zat 14 oktober : 17u : kinepolis : zaal 8 : princess
	M'n score? Een 7 (nog steeds op tien). Princess is een animatiefilm met - uitgezonderd het "levend" knuffelbeest - een heel realistisch verhaal, die net zo goed verfilmd zou kunnen zijn. Naar het eind toe merkte ik de animatiestijl al niet meer op, terwijl die in het begin misschien wel wat stoorde ( / wennen was)? Terug in de kinepolis zitten is trouwens een verademing. De vooruit mijd ik sinds een paar jaar, na een tegenvallende film & een pijnlijke rug. Maar ook de sphinx en 't capitole kan soms tegenvallen. Vooral dan tijdens een filmfestival. Waar de zaal meestal goed vol zit, ?n waar je meestal al een serie zitten-in-een-cinema achter de rug hebt. In het capitole doe je trouwens de 'marie-louise' met de mensen voor je.. hun hoofd gaat naar rechts, het jouwe naar links.. en vice versa. De stoeltjes staan er net niet geschrankt genoeg. offici?le site * imdb-link * filmfestival.be Femeref's review
en: 20u : kinepolis : brick
	Twee hoofdpersonnages die me 'n belletje deden rinkelen. Maar slechts van heel ver. Ik moest na de film in in m'n geheugen. En ja.. het meisje (de actrice heet Emilie de Ravin (imdb)) speelt inderdaad mee in lost (die met de baby) en de jongen (de acteur heet Joseph Gorden-Levitt (imdb)).. o jee, ik ken die uit 'n serie op tv.. third Rock from the sun, blijkbaar. Een low-budgetfilm, daar leek het toch op. De beeldkwaliteit was niet altijd top.. Maar het verhaal was 'origineel' en ook op een originele manier verteld. Normaal heb je in 'n film met complottheorie?n en dergelijke altijd het gevoel dat het op het einde allemaal duidelijk is. Alles opgelost. Na eventjes denken, weet je hoe het verliep. Elk detail haast. Dat is hier niet het geval. En dat is ook het mooie aan het verhaal. Als (als) alles 'echt' zou zijn.. dan zou je ook niet elk detail kennen. Dan zou je ook met 'vermoedens die je aanneemt als zijnde waar' zitten. Een 7,5. offici?le site * imdb-link * filmfestival.be * trailer

Onbegrijpbaar. Onbegrijpbaar is wat Hansoo ons wil duidelijk maken. Een excuus om nog een normaal leven te leiden en beslissingen genomen omdat je van niets beter weet, gebruikmakend van een zekere laksheid in je omgeving.
Grensverleggend. Grensaftastend. Als hij poogt zijn beslissingen waar te maken met als enige nadeel dat hij ongeduldig is.
De slagzin van de film komt al heel snel: it is not his mother, it is the boy who is sick.



Het verwondert me telkens hoe een zaal lacht met de kleine taboes. Een gestolen onderbroek, je kan al vermoeden wat er gaat volgen. Maar als de masturbatiescene er dan uiteindelijk komt, was ik blij dat die niet geschuwd was. De rest van de zaal kon een kleine lach niet inhouden, hoewel die snel werd onderdrukt door een zucht, want de scene duurde en toonde veel.

Het is ook intrigerend te zoeken naar het waarom in de film. Nergens maakt Hansoo ook maar enigszins duidelijk dat hij door iets is gedreven is, behalve af en toe voor de aandacht van zijn buurvrouw. Hij is natuurlijk afhankelijk van externe factoren en moet dan ook de hoge rekeningen die zijn in coma liggende moeder achterliet zien te betalen. Maar je raakt gelukkig altijd aan geld (als je een nylonkous en een baseballbat hebt). Er komt ook een zoektocht naar zijn vader, maar waarvoor heeft hij die nu nog nodig?
Zijn buurvrouw dan maar. Die brengt hem op zijn minst nog een handjob.

Maar wat maakt de film nu goed? Daar kan ik gelukkig weinig woorden aan vuilmaken. Hopelijk hebben Japanse films wat meer invloed op hedendaagse films, want beeldspraak geeft een ongelooflijke meerwaarde aan een film.

The Peter Pan Formula

We willen het allemaal. Een kind dat rechtvaardig is en met een koevoet iemands ballen kapot slaat. Daar komt de film ongeveer op neer.


bron

Zoals gewoonlijk wist ik bitterweinig over de film. De mottige tekeningen in het begin van de film lieten mij wat teleurgesteld voelen. Ik vreesde dat'k op die manier niet in het verhaal zou raken, dat de emoties op mij zouden afkaatsen. Maar algauw werd de eeuwenoude truuk uit de rommelkast gehaald. Langzaam maar zeker vloeide er bloed over het scherm. Brood en spelen voor de kijker.
De langzame opbouw is geslaagd, en het onbegrip dat'k voelde in het begin, de afstand die er was tussen het verhaal en mezelf, brengt enkel maar een snellere breuk tussen het ongeloof en de gebrachte wraakactie. Net op het moment dat het derde personage, een pluchen konijn, tot leven komt.

De film is geslaagd en zelfs de tekeningen worden zo goed dat ik ieder aanraad om hun wallpapers te downen op hun site.

Princess

wanneer m'n baasjes uit werken zijn..
Alles behalve me vervelen. Wat slapen (uiteraard), wat eten (natuurlijk), soezen en m'n dromen van m'n supergrote krabpaal (daarvoor gaan ze toch werken).. En ondertussen stel ik het met m'n oude, kleine, maar o zo fantastische krabpaal..

Ja hoor, het lukte ons ook dit jaar. Ik mag weer fier met mijn overvolle arm zwaaien, want dit jaar werden onze armen feestelijk gedecoreerd met een bandje dat ons toegang bood tot de officiele opening van het filmfestival vlaanderen.
En het plezier op zo'n opening is altijd tweeledig: een openingsfilm en gratis champagne. Als net-werkende is champagne me natuurlijk dierbaar, ik drink er weinig. Hoewel men enigszins zou verwachten dat na een zwaar afstuderen de champagne rijkelijk zou hebben gevloeid. Wel, het moet nog vloeien. Het enige wat'k al deed was er al uitdelen.

Maar daar gaat deze post helemaal niet over, hoewel champagne natuurlijk heel wat extra dimensie toevoegt aan je leven. Het maakt mij bijvoorbeeld spraakzaam.

De openingsfilm was Parfume. Eerste indruk: "wow" en "stukken beter (gekozen) dan Omagh" (Ja, ik denk ook in ronde haakjes.) Ik vreesde ergens iets voor de film. Men maakte nogal wat reclame en kondigde overal aan dat hij goed zou zijn. Maar zaken zoals 60millioen euro en gebaseerd op een meesterlijk boek maken nu niet echt veel indruk op mij. Ik ben te lang student geweest waardoor de waarde van geld mij dreigt te ontgaan alsook de waarde van andermans samenvattingen.
Ik ben gelukkiglijk zo slim om alles over de film te negeren tot het moment van de opening zelf was aangebroken. De verrassing was compleet.
Maar naar wat'k had gezien vreesde ik iets in het genre van From Hell, een eindeloze zoektocht naar een reeds gekende moordenaar, met het middeleeuwse equivalent van wilde achtervolgingsscenes. Dat allemaal ingekleurd met het overdadige bloed en ingewanden van de slachtoffers. Die vrees was ongegrond.

Het verhaal speelt zich af in een tijd waar je nog 1 persoon kan zijn, zonder dat je een gave moet hebben om te leren leren of last hebt van multidisciplinariteit (of simpeler gezegd: je kan niet anders dan doen wat je kent en dat is dan ook het enige wat je zal kunnen en kennen). Het is net geen kastesysteem, maar je werd meestal geboren in hetzelfde concept als dat dat je had als sterft. En dat alles, al de goorheid, al de niet-aanvaarding en de norse aanvaarding van mekanders lot, al de negatie van eenieders miserie, een eindeloze spiraal van ongeluk waarvan ik ongelooflijk vind dat we er nu effectief aan uit zijn geraakt. Al wat de 18de eeuw was voor een plebs, al dat wordt fenomenaal weergegeven. De willekeur van de dood en het gebrek aan waarde voor een mensenleven. Als je de film ziet, dan besef je hoe mak, tam en luxueus we zijn geworden.

Maar naast al deze feiten houdt de film je ook vast, tot op het eind. De evolutie en simpliciteit van het hoofdpersonage (ik kan me niet voorstellen dat er nu nog zo'n simpele gedreven mensen bestaan) was een te verwachten element, samen met de moorden. Maar daar blijft het niet bij en daar was ik gelukkig om. Jammergenoeg is de conclusie van het verhaal niet iets dat je zomaar kan weggeven.


bron

Als laatste wil ik meegegeven dat als iemands levensdoel is bereikt, die persoon voor enkele simpele keuzes staat. Die keuzes bieden zich meestal onbezust aan en de ondervinder ervan knoeit meestal hopeloos. Maar hier, hier was de beslissing 1 vol wil, eenvoud en bijna dierlijk correct. Neen, het was instinctief de correcte reactie, hoewel de uitvoering van de beslissing uiteindelijk meerdere dagen in beslag nam.
Een aanrader. Een ongelooflijke aanrader.

Ik probeer al een volledige week om te bloggen over mijn eerste werkweek, maar intussen is de tweede werkweek al bijna afgelopen. En dit zijn dan nog rustige weken. Doelloze weken waar'k al mijn verloren tijd probeer te vullen met al mijn opgestapelde literatuur. Wel, met al mijn opgestapelde vakliteratuur.

Het valt me op hoe snel ik alles als normaal beschouw. De busreis naar het werk, zonder frustratie want ik kan meestal ononderbroken van het appartement tot aan het werk raken, met een enkele bus. (Intussen ondervind ik het nadeel van een qwerty-klavier. Waar zijn de accenten?) Er zijn werken onderweg, aan de overpoort. De F. Scribelaan (tussen het museum en het S.M.A.K.) is afgesloten en de bussen moeten een alternatieve route nemen door de ledeganck, waarbij het enige grote probleem de oversteek van de citadellaan is. File allom, en alle bussen naar het station hebben altijd een goede 15minuten vertraging. Ik poogde deze week zelfs een bus vroeger te nemen, maar het kwartier vroeger vertrekken resulteerde uiteindelijk in slechts 5minuten tijdswinst.

Ik vraag me af of het gebrek aan frustratie oppervlakkigheid betekent. Oppervlakkigheid als in gedachtenloosheid. En gedachtenloosheid als in aanvaarding van de omgeving. Alsof er geen verbetering mogelijk is.