Enof het mooi was!

Ik kreeg een flinder van MiekeBeest! Ze nam vandaag Mjemmeref en Miorelei mee. Maar voor de eerste keer voelde ik me minder alleen. Flieder Flinder zorgde voor mij. En ik voor 'm.

Ik zocht schoenen. Omdat het nodig was. (Echt.) Mijn oude zijn versleten (rits voor de tweede keer kapot), dus een paar nieuwe drongen zich op. En dat zou op zaterdag gebeuren. Dus trokken we de Veldstraat in, om uiteraard eerst de Fnac te bezoeken (het was op z'n minst 2 weken geleden) en daarna door te trekken naar Sacha. Toen ik 16 was, vond 'k Sacha d? superwinkel. (Ik kocht er eens kickers op hakken - heb ze nog steeds.) Nu ben ik wat afgestapt van hakken. Ik draag er soms nog, maar niet langer de 'omterhoogste'. In Sacha waren.. een stuk of 5 verkoopsters. Ik vroeg aan de ene 'n paar schoenen maat 41.. gaf ze terug aan 'n andere. Vroeg 'n ander paar aan nog iemand anders.. en.. Ik kon ze niet meer uiteenhouden, de verkoopsters. De schoenen pastten niet. En ik had geen zin om in die drukte daar nog warmer en warmer en warmer te krijgen. Misschien is er in Giraldo iets minder keuze van schoenen (maar nog genoeg), het is er iets rustiger (en slechts 1 verkoopster). Ik heb graag veel schoenen (wie niet, behalve femeref?) maar ze kopen.. of in het algemeen shoppen, mag erg snel achter de rug zijn. Dus ik koos 2 paar, pastte en zei: 'ok, deze hier neem ik'. De verkoopster noemde me 'makkelijk'. Ik haalde m'n klantenkaart boven en ze noemde me 'de perfecte klant'. Dit alles terwijl ze liever thuis was geweest, of op z'n minst een uur langer in haar bed was blijven liggen. Nugoed, de perfecte klant vertrok richting huis. Gooide haar oude schoenen bij het vuil. En vergat de hele shop-ervaring.





*
Giraldo link, niet Geraldo
zoals Femeref wel placht te zeggen.

De weken vliegen voorbij en ik moet vaak denken aan een interview met Bart Peeters over roofbouw op je lichaam. Ik lig soms wakker over de vraag of mentaal jezelf ver drijven, waarmee ik bedoel dat je zo snel mogelijk een zo goed mogelijke oplossing voor een probleem zoekt ongeacht je vermoeidheid of je mood, in zekere zin roofbouw is op je lichaam. Je ziet het aan mensen als ze veel en lang werken. Net zoals de verkoopste van de Geraldo schoenwinkel hier niet ver vandaan. Ze ziet er in 3 jaar tijd nog steeds hetzelfde uit, maar efficienter, vlotter, geautomatiseerd maar vooral 10 jaar ouder, met een voortdurende trek van vermoeidheid rond 'r ogen.
Ik had vroeger een groot respect voor zo'n mensen. Nu heb ik zo mijn twijfels, maar die nemen bitterweinig weg van de bewondering.
Nog steeds vraag ik mij af of je volledig onderdompelen in een bepaalde wereld, geen ongelooflijke beperking is. Intussen kan ik er al deels een antwoord op geven dat jammergenoeg niets bedraagt tot een onverdeeld antwoord. Want door het rushen op zich blijf ik in een rush en doe ik ook veel meer. Spontaan, bijna zonder nadenken maar toch met veel gedachten. De spontaniteit is ook tweeledig, want de acties die ik doe, doe ik onoverwogen maar doordacht. Hoewel de doordachtheid er eerder komt als een reactie tegen een zekere luiheid. Ik ontzie me weinig en ik stel mij daarvragen bij.



Ik zie en voel ook meer schoonheid wat erop wijst dat'k er niet apatisch door kom. Maar ook dat gebeurt onder een zekere controle, vooral omdat ik me bewust ben de gevoels- en emotieverandering. Vroeger kon ik me niet voorstellen wat mensen bedoelden met 'ik kijk graag naar een zonsondergang' (ik dacht toen: jij dwaze emo) maar nu kan ik me er wel in vinden, hoewel het mij zou verwonderen dat we hetzelfde denken (ik denk: zie, tussen het orange en het blauw zou grijs moeten zitten; zie de reflectie op de wolken, ze moeten zo gekromd zijn; en ook een zeker onbeschrijflijk gevoel dat ik bij gebrek aan woorden dan maar iets subliem zal noemen).

Maar ik merk ook dat het me afstompt, de rush. Want ik merk sommige zaken soms te laat op. Het voordeel is wel dat ik vroeger waarschijnlijk niet opmerkte.

Op een ander punt. Ik krijg binnenkort mijn eerste C4 maar ik heb gelukkig al ander werk op hetzelfde departement maar in een andere functie. Want een ingewikkelde promotie krijg ik toch?

Da's inderdaad best handig.

Via: http://www.apple.com

vorige

Lieve lieve Femeref,

Heb jij ook zin om terug wat meer te bloggen? Ik wel. Het kriebelt zo. Maar. Er is een Maar. Blogger. Ik heb het er al een tijdje niet meer zo voor. Het duurt en duurt en duurt vooraleer iets gepost graakt. En soms heb ik geen toegang tot blogger. Het is. Omslachtig. Dat in elk geval.

Dus, lieve Femeref. Ik wou je wat vragen. (Maar dat had je al door bij het lezen van de titel van deze entry, vermoed 'k zo.) Ik zou willen vragen. Nu je zo 'n beetje helemaal (klink ik nu als samson? help!) afgestudeerd bent enzo.. en jezelf ingenieur mag noemen.. En ik weet dat je het kan. Je deed het al. Maar niet hier en nu enzo.. maar je kan het, dat weet ik. Je kan het goed genoeg.. iets ineen steken.. dat gebruiksvriendelijk is.. iets dat voldoet aan alle Lorelei-normen die er maar bestaan (en dat zijn er soms wel wat, ik weet het..)
Zou je? Zou je asjeblief.. willen mee-brainstormen en je vingertjes laten tikken en tikken en tikken.. tot we een nieuw, makkelijk bruikbaar.. (het omgekeerde van 'pff, ik zie er geen doen aan') blog hebben?

Als je in ruil een nieuwe layout wil. Dan weet je dat ik daar altijd voor te vinden ben. Ik glimlach bij het openen van een adobe programma. Ik had gedacht aan iets eenvoudig, maar toch contrastrijk. Maar dat doet er nu nog niet toe..

Mijn vraag is.. lieve, lieve Femeref.. Wil je mij (ons! want 4 is er ook nog!) iets nieuws maken? Asjeblief?


je Lorelei