Op het werk kregen we een nieuwe vloer. Hij lag er toen ik terugkwam van ziek te zijn. Maar dat was het ook. Gepland was dat de bureau's, stoelen en kasten ook al terug op hun plaats zouden staan maandag. Maar op dinsdag was er dus nog niks.. Niet omdat de vloer nog niet droog was nee, omdat de elektriciteit nog onder handen moest worden genomen. En ons netwerk. En onze nieuwe (hoeveel terrabyte ook alweer?) server ge?nstalleerd moest worden. En onze macs kregen een harde schijf en ram bij.. En d?t nam tijd in beslag. Terwijl wij.. wel, wij kuisten wat tafels en kasten af.. wij keken wat op de vingers van de 'it'er'.. wij.. draaiden wat met onze vingers..



Gelukkig waren de 'werkmannen' weg vandaag en konden wij terug aan de slag.. Maar onze spullen.. die zitten nog in dozen.. want er is werk en werk. Dringend en minder dringend. Dus..

Morgen is het vrijdag. En ik voorzie dat er na het weekend nog zal verhuisd worden. Het is niet niks, zomaar even een paar bureau's verhuizen. En alle spullen uitpakken. Ik was er niet toen ze ingepakt werden.. en dus hoop ik mooi al m'n spulletjes terug te vinden.

Op de koop toe is m'n collega vandaag ziek. Aflossing van wacht, zo lijkt het wel.

M'n 18de cd van Nick Cave. En m'n eerste van Daan.




edit: Op het prijslabel van 'The Proposition' stond 21,50 EUR. Maar de kassa slechts 10,50 EUR. Net alsof 'k beloond werd omdat 'k een dure cd wou kopen.

Uit m'n mailbox:

"Onze excuses voor deze e-mail. Bij het registreren voor de online game
op win5laptops.nl hebben we je gevraagd of je verdere informatie wilde
ontvangen van Doritos en Lay?s. Door een technisch probleem kunnen we
echter niet zien of je de checkbox wel of niet hebt aangevinkt. Zou je ons
willen laten weten of je verdere promotionele informatie wilt ontvangen?

Wil je wel informatie ontvangen?
(url)

Wil je geen informatie ontvangen?
(url)

Nogmaals onze excuses voor het ongemak!

Vriendelijke groet,

Doritos en Lay's"

De afgelopen week was ik ??n van die mensen die met griep in bed lag. Zondag had ik koud, warm en overal pijn. Maandagmorgen probeerde 'k nog te gaan werken.. maar tegen de middag zat ik zodanig te kronkelen op m'n bureaustoel dat m'n collega me naar huis stuurde. Ik dacht van de dag erop terug te zijn. Wat (uiteraard?) niet zo bleek. Ik kreeg twee dagen van de dokter - en nog eens twee erna. Ik sliep en sliep en sliep. Terwijl al het andere leven gewoon z'n gangetje ging, bleef de tijd hier even stil staan.

Af en toe luisterde ik naar Radio 1 en zapte 'k wat tv. En zo komt het dat ik Daan zag en hoorde als winnaar van 2 zamu-awards. Ik 'kende' Daan wel, maar niet meer dan z'n gezicht, enkele songs (Housewife en Victory) en z'n immer-gekleed in kostuum vertoning. Niet lang ervoor had 'k nog voor het eerst de clip van Promis Q gezien op ??n of andere muziekzender. Best grappig zo met z'n blonde pruik in de alpen. Best gek.



Eigenlijk kon ik (en deed ik de moeite niet om) noch kop noch staart krijgen aan 'm. Maar met het verslag over de zamu-awards, zag 'k Mister Maatpak "The Player" zingen. (zingen!) (live!) Live aan de piano. En toen vroeg ik me af wie Daan was. Was het live stukje dat 'k hoorde zo goed? Er was i?ts mee, maar wat? Wat later zag ik terug een fragment. Terug door die Zamu awards. Hij zong nu 'Lichtjes van de Schelde' van en met Bobbejaan Schoepen, waarbij ie naar z'n schoenen keek. Ik had wat meer podium'pr?sence' verwacht - met de clip van Promis Q nog in m'n achterhoofd.

Ik bleef ziek. Ik bleef de dag grotendeels slapend en in m'n bed doorbrengen. Toen 't iets beterde en ik al eens kon rondlopen en m'n mails checken.. googlede 'k ook maar eens naar Daan. Was ik een fan aan het worden? In elk geval meer en meer gefascineerd/geobsedeerd door Daan. Ik zocht lyrics op van The Player, en vond ze leuk. Ik bekeek de clip ervan op youtube die toch zo'n zamu-award had gewonnen. Op youtube zag ik 'Le Joueur', en dat bleek effectief de franstalige versie van 'The Player' te zijn.

's Anderendaags had ie me nog niet los gelaten. En ik surfte gretig verder. Ik vond interviews (o.a. hier (Eurosong For Daan, Daan for Eurosong) en hier (voor u doe ik zilveren oorbellen aan, Daan) ), foto's, verslagen.. En ik denk erover om een cd te kopen. De single (met op de B-kant 'le joueur' is jammer genoeg enkel via itunes te krijgen.. Dus wellicht wordt het een cd. Hopelijk met een goed boekje erbij.

Ik was old-skool, maar het mag niet meer zijn.. Niet van Flickr, en nu niet meer van Blogger. Flickr smeerde me 'n yahoo-account aan, Blogger een goolge/gmail account.

What's next?!

Hoe lang zal dit nog duren? Straks wen ik er nog aan dat je er niet bent.

Alles was 'normaal' vandaag. (lol) Enkele collega's hadden medelij met m'n situatie en stelden voor dat 'k bij hen zou overnachten. Nog een geluk dat we Vier hebben. Een reden om gezellig in m'n eigen bed te slapen. Ze (Vier) werd wat lastiger gisteravond. Ze begreep maar niet waar ze moest liggen. Uiteindelijk zocht ze -vermoed ik- zielig een plaatsje op in de gang. Maar ah, voor de rest ziet ze er best gelukkig uit. Ik geloof dat ze je veel zal te vertellen hebben, eens je terug bent.

Weer geen sneeuw in Gent. Ook niet elders in het land, denk'k. Jammer, maar helaas. Misschien bij je terugkomst. Ik zet de gluhwein alvast kou.. euh, warm?

Ik dacht net ff terug aan m'n stageblog. Daar tikte ik elke avond lustig wat er de voorbije dag zo allemaal op m'n stageplaats gebeurde. Dit lijkt er wat op. Een verslag van m'n doodgewone dag. Niks dat wonderbaarlijk uit de lucht donderde. Behalve misschien dé tube Pritt (een nep-merk), die we sinds vandaag (een heus historisch moment) op ons werk hebben kunnen bemachtigen. Je moet er F. voor heten. He did it. En we zijn fier op hem! Hij bracht ook panne(n)koeken mee deze morgen. We warmden ze op in de microgolf die hij vorige week ook al meebracht. De choco was van P. Nutella. (Echte) (Ja, zoals op die reclame in de bushokjes. Nutella op panne.. crèpes).

Wel...
Ik kwam nog trager naar huis dan gisteren. Ik nam zelfs een trein later.. Spijtig genoeg begon het te sneeuwen (al weet ik niet of het daar iets mee te maken had) en ik merkte dat de trein niet langs de gewone weg reed. Vertraging. Ik stuurde je een sms. Ik stuurde Miekebeest een sms. Ik was laat aan de bushalte - het was koud maar geen sneeuw meer te bespeuren in Gent. Miekebeest sms'te me terug, we zouden samen wat eten. Ik belde haar. Ze nam niet op. Ze was wat humeurig ook - toen ik haar uiteindelijk te pakken kreeg. Ik buste naar huis en duwde op ons lift-knopje. Hm. De lift deed het niet. Ik de trap op. Iets later: ik de trap af. Miekebeest en ik iets later: de trap op. (Als ze weer wegging, werkte de lift wonder boven wonder terug.)
Er was terug geen post voor jou. Wel een grappige brief van onze huisbaas, maar dat toon ik je later wel eens.
Ik las in de krant dat David Lynch een nieuwe film heeft in de bioscopen. Misschien een idee om je terugkomst te mee te vieren?

Alleen thuis. Het gebeurt niet erg vaak, maar nu is het zover. Voor een paar dagen zelfs.. En daarom een verslagje.. voor femeref. Zodat ie o.a. weet dat ik goed ben voor de kat...

-dag 1-
Ik gaf je vanmorgen nog een kus terwijl je sliep - of mss sluimerend wakker werd, waarna ik naar 't werk vertrok. Het is druk in de bus, druk op de trein, druk in de metro (twee 'verkeerde' stellen laten passeren en zo toch 'n kwartier mogen wachten), en druk op het werk. Heel veel deadlines die gehaald moeten worden. En -tuurlijk altijd dan- een computer die niet zo vlot meewil. Een traag netwerk, en 'n 'microsoft' word die maar bleef en bleef draaien. Het was 16u voor ik het goed en wel besefte. Ik haaste me eens niet (zal iedereen die me zag passeren wellicht ten stelligste ontkennen) want 'n trein later of niet, ik zou je niet laten wachten.
Een groepje mensen sprak me aan in m'n straat. In het engels. Ik antwoordde in het frans.. om me daarna te herpakken in wat engels.. Ze hadden 'n stratenlijst mee en vroegen of ik er enkele wist zijn. Ik wees hen de weg naar de dierenstraten - da's makkelijk.
Morgen stap ik wellicht bij E binnen. Morgen zal ik brood nodig hebben, tenzij er iets speciaals zou gepland worden op 't werk. We zien wel. (Ik kan je m'n to-do of must-do lijstje niet mailen - het is nochtans een grote hulp tegen vergeten.)
De brievenbus bracht niet veel. 'n Krantje, een boekje van Elektrabel en 'n envloppe van Colruyt (de bonnen zijn slechts geldig tot 22 februari).
De kat verwelkomde me. Ik aaide en zei haar 'we zijn alleen vier'. Ik denk niet dat ze het al goed beseft wat dat betekent. Ze kreeg vers eten. Haar oude brokjes kieperde 'k in de vuilniszak, en schudde wat nieuwe in haar bakje. Ze at en verdween weer. Momenteel zit ze in de gang.. op uitkijk tot wanneer jij thuis komt. Straks neem ik haar mee naar de slaapkamer en vertel haar over haar liefste baasje, zodat ze je niet vergeet.
Ik at alleen. Ovenbroodjes die we dit weekend meebrachten. Het smaakte. Maar alleen eten is toch niet hetzelfde. Morgen of overmorgen ga ik hoogstwaarschijnlijk met Miekebeest eten, want het is hier stil, zonder jou. De tv ratelt dezelfde onzin als elke avond.
Tot gauw,
amuseer je daar.