Ik had ze al wel eens zien passeren. Twee keer. Leeg en met 'n sticker op hun ruit 'we oefenen voor begin september'. De deuren bleven dicht, maar we konden al 'n glimp opvangen van de nieuwe generatie metrostellen in de Brusselse metro.

Gisterennamiddag kwam er weer eentje aangereden, maar deze keer met volk in. De deuren gingen open en *hup* ik zat op 'n nieuwe metro.

Het eerste wat opvalt is dat de stellen doorlopen (buiten de kleur aan de buitenkant die niet langer oranje maar grijs is). Geen wagon per wagon meer, maar 'n mooie doorgang tussen twee stellen. Het is vooral raar in de bochten. Je kent dat wel - zo'n dubbele lijnbussen zijn ook raar met die 'accordeon' in het midden. Vandaar ook de naam 'boa'.

En er zijn 'palen' in de lucht, wat 'n groot deel van het volk met 1 arm omhoog laat staan. Aaps-gewijs en stinks-gewijs in de zomermaanden ook wellicht. Maar anders,... wel,... het is nieuw! Geen kauwgum, geen alcoholstift, geen barsten, vlekken, scheuren. En het oogt wel ruim doordat de zitbankjes langs de zijkant (allemaal naast elkaar (zie foto hier)) zijn en niet meer in groepjes van 4.  

link: hier normaal een fiche met 'technische specificaties' van de nieuwe metro - als de site meewil (sommige pagina's lijken echt wel spoorloos in het nederlands)

Ze tellen 4 personen per vierkante meter! In realiteit is het jammer genoeg ook wel vaak zo. 

Het was al 3 jaar geleden dat we eens naar de ardennen waren geweest. Dit jaar gingen we er voor 'n kort weekendje. Zo moesten we 4 niet al te lang alleen achterlaten. Ze was nog maar net 'n weekje op hotel geweest - omdat wij per sé wilden kamperen. Maar deze keer mocht ze thuis waken. We gingen immers maar 1 nacht afwezig zijn. Ze had eten, drinken, kussens, zon en plaats genoeg.

En wij probeerden onze 2 dagen zo grondig mogelijk te vullen. In de eerste plaats met autorijden. Twee uur 'n half aan 'n stuk. 171 kilometer. Over Brussel en Namur, altijd maar rechtdoor aan 120km/u op de autostrade. Een weekdag vertrekken, zo beseften we pas enkele dagen voor ons vertrek, zou wel eens problemen kunnen geven met de ochtendspits. Nog nooit zelf ze mogen ervaren - en deze keer zouden we ze ook te slim af zijn. We zetten onze wekker nog 'n uur vroeger als normaal en vertrokken, net toen de krantenman de krant in de brievenbus wou steken.

Toen we aankwamen was het ook vroeg. We wandelden 'n bergje op en neer en waren al bijna uitgeput toen we het hotelletje opzochten. De bedden werden direct uitgeprobeerd (o, zo veel beter dan thuis!) met 'n kort ochtenddutje. Ik moet even in slaap gevallen zijn zelfs, want toen ik rondkeek in de kamer, was Femeref verdwenen. Hij verscheen enkele luttele seconden later wel aan het raam, met nog wat extra kilometers meer in z'n benen, een leisteen en 'n verwelkte bloem in z'n rugzak.

Om begrijpelijke redenen verkopen we deze DVDs. Ze zouden het liefst binnen de zeven dagen verkocht (en bekeken!) moeten worden.

Kan iemand ons helpen?

(4e/stuk of 7e voor beiden)

Ik werk als web developer voor een departement van UGent. En ik hou er van. Het stelt me in staat om met het 'hands on' principe (het wat?) te werken aan systemen die geen professionele toepassingen hoeven te zijn maar wel organisch perfecte wezens worden. Ik kan me niet voorstellen dat bedrijven zoals Infocon het zouden apprecieren dat een pipeline van php naar perl naar proxy naar php naar perl zou gaan enkel omdat dat telkens 'the right tool for the right job' is. Maar het stelt me wel in staat om werkende applicaties te maken die heel aanpasbaar zijn. Zonder dat ik alles opnieuw aan tests moet onderwerpen vooraleer het in productie kan worden gestoken. Het is werk dat enkel en alleen maar drijft op aanpasbaarheid.

Maar wat is dat 'hands on' principe nu?
Enkele maanden terug, toen ik nog een collega had, leende ik een boek uit dat 'Hackers' heet (laat a.u.b. alle hollywood stereotypen achterwege). Het boek begint over de MIT hackers in de jaren 50 en 60 die met slechts 4KB geheugen wonderen konden verrichten. Het gaat over naar de hardware hackers (waar ook Steve Wozniac van Apple bij hoort) en eindigt ergens bij de game hackers in de jaren 80 (met de historie van Sierra On-Line).
Het boek loopt over van de 'maak het zelf' mentaliteit die altijd rond hackers hangt. Iets dat heel sterk afhankelijk is van de vrijheid van informatie en de mogrlijkheid om er met je handen aan te kunnen (aha, vandaar 'hands on'!).

En ook dat is wat er heerst op mijn werk. Als ik kan zien wat er achter de schermen gebeurt dan hoef ik niet te wachten tot er een update van TinyMCE komt om die hatelijke bug er uit te halen. Als ik weet hoe het Needleman-Wunsch algoritme werkt, dan kan ik dat zelf implementeren en er verbeteringen of modificaties aan toebrengen (zoals ik moest doen voor mijn eindwerk).

Nog niet zo lang geleden veranderden we onze layout. Naar dit: 

Wel, ik moet u waarschuwen...  heel binnenkort veranderen we opnieuw. De werktitel is 'versie 4bis', omdat het een herwerking is van 'versie 4'. Het wordt hetzelfde, maar anders. Geen rood meer - geen uitrekbare layout, maar iets wits dat zelfs past op een 8*600 scherm. Niet omdat we plots verkleind zijn van scherm (alhoewel, misschien binnenkort doe ik dat wel - maar dat hoort u dan wel weer), niet omdat we geen kleur meer willen (die brengen de foto's wel),... Nee, gewoon omdat het plots in me opkwam.

Dus schrik niet als binnenkort deze site er anders uit ziet. We blijven Femeref, Lorelei en Vier. In 'n nieuw jasje.

Je zou zeggen dat we tegenwoordig toch genoeg spullen kunnen kopen. Dat er zelfs een overaanbod is voor al wat we willen. Het is bijna zelfs zo dat we zo verwend zijn dat we gepersonaliseerd kunnen aankopen.

Maar niets is zo fout. Alles lijkt afhankelijk te zijn van de huidige modetrend. Van de hoerebotjes tot de plooirokjes. Van de haarsplit zo ver mogelijk langs de zijkant en de Herringbone Twill petjes die nu overal terug opduiken.

Maar uiteindelijk kan je alles wel krijgen. Of op zijn minst een effort doen om het zelf te maken. Maar dit impliceert dat je weet wat je wil, of ergens een idee hebt waar je naartoe wil. (Hoewel dit niet perse hoeft natuurlijk. Is het niet algemeen bekend dat schrijven op zich weer doet schrijven?)

We hadden nog enkele winkels niet gedaan. Winkels die eigenlijk best bekend stonden voor hun schoudertassen. De Street in de Lange Munt lijkt zich tegenwoordig eerder te focussen opeen ander publiek. Gelukkig hebben we nog de Street II (en geen idee hoe de winkel echt heet, maar de uitbater is dezelfde man die vroeger ook de Street zelf openhield). Hier staat altijd en volledig rek van opgekochte tassen met kleine defauts. Emily the Strange tassen, Jack the Pumpkin king tassen, etc.. En daar zag ik dan een Counter Strike tas. Helemaal onderaan het rek en weggeduwd tussen de Che tassen. Na al dat getwijfel en geshop, was het terug wegwandelen om er eventjes over na te denken bijna een gewoonte geworden. Ik herinnerde mij de Base Camp Messenger Bag die niet meer verkrijgbaar was in het zwart en ik nam de beslissing.

Eindelijk kwma ik terug tot mijn positieven. Want kijken en dromen hoe een tas zou kunnen zijn, is niet hetzelfde als het uitproberen van een tas. Uiteindelijk ben ik niet de persoon die 100% weet wat hij wil. Anders zou het leven een ondraaglijke aaneenschakeling van teleurstellingen zijn (en zou ik toch nog meer een doe-het-zelver zijn, niet?). Ik pas mij wel aan aan de tas.

De zoektocht gaat verder. Enkele weken terug deden we de veldstraat, winkel na winkel. Ik deed wat ideeen op, maar viel niet halsoverkop voor een tas. Gelukkig zijn er nog meer winkels in Gent waar je schoudertassen kan kopen. De dag erna deden de Avventura in de st amandsstraat, maar ook de Limits in de st pietersnieuwstraat. En ja hoor, ook hier kocht lorelei iets.

Intussen beginnen mijn mogelijkheden zich wat duidelijker te vormen. Ik twijfel tussen 2 fantastische tassen, met elk hun nadelen, maar die beiden wel voldoen aan mijn drie criteri, nl capaciteit, compartimenten en laptop.

De eerste zag ik in de Avventure: de base camp messenger bag.

De versie overal te koop i, is de grote versie van 25L. Maar die zak is echt wel te groot. En toen ik dan een kleine rode versie van 15L vond in de AD Adventure, was die eigenlijk net te klein. Ik poogde er een vest en een trui in te steken, maar dat lukte maar net. De zak heeft wel van die leuke netzak compartimenten, wat het makkelijk maakt om snel snel iets terug te vinden. Ook een laptop leek me maar net net te lukken, hoewel de heel droog zou zitten in deze waterdichte zak.

De andere tas die ik vond was iets dat lorelei had gevonden op de crumpler site. (Maar dan wel die van Australie, wat me in eerste instantie niet overtuigde om de zak aan te kopen. Maar gelukkig hebben ze ook een Belgische site.)

Maar toen ik naar de verdeelpunten keek, vond ik geen Belgisch winkels die de zakken verkochten. Een beetje teleurstellend toch, want ik kon toch maar moeilijk een zak aankopen die ik nog nooit had vastgenomen. Wat als ook deze tas een slag te groot was? Of net te klein? Aan compartimenten had je alleszins geen gebrek:

Maar wat blijkt, in beperkte mate verkoopt AD Adventure deze tassen, hoewel deze die ik wou, er niet tussen zit. En .. wil ik wel 130e uitgeven aan een schoudertas?

Ik had het nog gedacht. Zou ze mij nu niet simpelweg vergeten te bellen zijn? Want telkens ze zegt: "Ik werk wat langer vandaag", blijkt dat ze dan 5 a 10 minuten langer werkt. Net lang genoeg om pas een trein later naar huis te komen. En ergens geloof ik niet dat lorelei al te veel van haar pendelschema wil afwijken.

Maar toen ik om 10 voor 5 nog geen telefoon had gekregen, vreesde ik dat ik beter had gebeld om half vier om te vragen of ze reeds op de trein zat.

Maar het is niet erg hoor lorelei. Zoiets kan verkeren en ik vind het geen reden om boos te zijn. 

Gisteren. Ik mail Femeref vlug dat ik een sms zou sturen vanop de trein. Zo weet ie ongeveer wanneer ik aan het station zal zijn, en maakt ie - lief als ie is - dat hij daar ook rond dat ogenblik is.
Ik dacht nog - nog eens een sms met m'n oude gsm sturen, dat zal gek doen. Ik had nl. nog m'n oude gsm mee - m'n simkaart had ik verstoken om met die nieuwe toch maar geen accidenten tegen te komen in de tent vorig weekend.
Maar die gsm bleef dus mooi in m'n zak zitten. Femeref sms'en.. dat was ik compleet vergeten. Tot de treinconducteur voorbijkwam - en ik m'n gsm zag blinken.
En toen waren we al.. wel ja... nog maar 5 minuten van 't station verwijderd!
En Femeref? Die was nog aan het werk toen 'k 'm belde. Arme, lieve 'ref.
Ik vergeef het mezelf nooit!

Mjemmeref kwam gisteravond dan toch nog thuis. Ik hoorde hem al van ver aankomen. En toen ie de sleutel in het slot stak, kon ik geen blijf met m'n enthousiasme. Eindelijk m'n beide baasjes thuis! Mjemmeref bracht nog meer vreemde geurtjes mee, nog meer grasgeur!

Miorelei vertelde me ondertussen dat ze gaan kamperen waren, en dat ik daarom moeilijk mee kon. Ik zou het absoluut niet leuk gevonden hebben in een tent. In een tent staat nl. geen krabpaal. En ze vertelde me ook dat er héél veel mensjes waren. En amper beestjes. Hier en daar 'n hondje, maar daar hou ik - net als Miorelei - niet zo erg van.

En waarom ik Mjemmeref niet eerder zag? Hij was nog even gaan ravotten met wat vriendjes. En hij vertelde me dat ik daar niet mee naar toe kon.. omdat ze met verf op elkaar schoten. Miorelei doet toch wel wat anders met verf hoor!

Miorelei is nog nooit zo blij geweest dat ik thuis ben. Dat zei ze me daarnet. Maar ik ben ook blij, blij om terug thuis te zijn. Ik weet niet precies hoe lang ik weg ben geweest. In elk geval te lang! Ik moet alles opnieuw besnuffelen. Ik ruik dingen die ik me vaagweg nog herinner en ook tal van nieuwe geurtjes die  ik nergens thuis kan brengen.

Daarnet kwam Miorelei me dus ophalen. Daar waar zij en Mjemmeref me hadden achtergelaten. Daar waar ik een supergrote krabpaal had, een leuke kattebak, en mijn gloedeigen flinder! Voor even had ik nieuwe baasjes. Maar ik was niet de enige kat daar. Mijn buurjongetje heette Kastar. Hij was klein en ros en een beetje donzig. We misten onze eigen baasjes wel een beetje. De nieuwe vervang-baasjes moesten namenlijk hun aandacht verdelen over ons allemaal! En hoe kleiner je was,.. hoe meer aandacht je kreeg! Niet eerlijk!

Maar daarnet dus... Daarnet duwde één van de vervangbaasjes me in het bakje. Maar ik verzette me en kon ontsnappen! Ze kreeg me opnieuw te pakken en *hup* alle verzet was tevergeefs, ik zat terug in het bakje. En Miorelei droeg me. Ik zette m'n keel open. Ik miaauwde erop los. Het hielp niet. Miorelei wandelde door de regen en stapte op de tram. Ik miaauwde luider en luider. "Laat me dan toch uit m'n bakje! Ik wil naar huis, Miorelei, waar breng je me nu weer heen?!"

Toen we uiteindelijk thuis kwamen rook alles zo fris. Geen andere kattegeurtjes! En ik kreeg mijn eigen lekkere korreltjes! en m'n eigen krabpaal! "O" miaauwde ik nog wat verder "wat is het toch super om terug thuis te zijn!"

Maar waar is Mjemmeref?