Vlamingen en Nederlanders. We spreken dezelfde taal.

Nou! Dat had je gedacht!

Niet dus! Wij, vlamingen in Nederland, waren niet zo best verstaanbaar, zo bleek, tijdens onze Gekke Namentocht. Met hun 'hollands' hadden wij weinig problemen, er was altijd wel 1 van ons drie die het juist had begrepen. Hun Fries daarentegen... daar mochten wel wat ondertitels bij. ('t dorpje Ie is Ee; zie foto) Maar ons 'Vlaams' leek dus blijkbaar op Chinees... of eerder op Engels, want bijna iedereen wou ons in het Engels aanspreken; de 'garçon' in het hotel, een automechanieker, een winkelmeisje,... Allemaal probeerden ze 'Can I help you?' of 'English?' uit op ons. Waarop we uiteraard zeiden 'neenee, wij zijn Belgen!' ('domme Belgen' dachten we).. O, zeiden ze dan, maar we hadden hier al eens belgen en die spraken Frans! Nou ja, dat zijn onze landgenoten, zeiden we, maar wij, wij spreken OOK Nederlands, net als jullie. Een on-gearticuleerd, plat Vlaams- Nederlands misschien... Misschien een West-en Oostvlaams, maar we schrijven en spellen grotendeels hetzelfde als jullie, Nederlanders! 

Een 'bancontact' heet dan misschien een 'pinautomaat', en 'rozijnenkoeken', 'krentebollen'... Maar zo buitenlands klinken we toch niet?

Deze morgen werd ik wakker en ik zag Mjemmeref en Miorelei. Het leek wel alsof ik ze al héél lang niet meer gezien had. Tussen hen en mij was er een hekken. Een hekken waarover ik tijdens mijn vorige dutjes gedroomd had... of was het nu toch echt? Miorelei en Mjemmeref zijn echt, dat weet ik zeker... Echt!

Ze namen mij mee in een veel te klein draagbakje,... alles rond me bewoog. Ik werd een beetje nat en miaauwde dat ik eruit wou, dat ik op een krabpaal in de zon wou zitten! 

Ik herinnerde me plots weer een stukje uit mijn droom. Ik zag een hekken en daarachter zaten twee lieve schattige katjes in een krabpaal. Ik probeerde bij hen te komen, maar dat lukte niet. Zij dutten rustig verder, en zeiden niks. Helemaal niks. Spinnen was het enige dat ze konden voortbrengen van geluid. Ze deden me denken aan een vorige droom... of... een vorige vakantie!? Toen leerde ik op dezelfde manier een kater kennen... Castar!

O, maar ik was gewoon op vakantie. Ik was op reis naar een luxe hotel met hoge krabpaal en leuke buren en de allerleukste speeltjes ooit (voorlopig toch). En Mjemmeref en Miorelei haalden me nu terug. De speeltijd is gedaan...

Maar eenmaal terug thuis... snuffelde ik wat rond en herontdekte al mijn favoriete bekende plekjes. Enkel mijn eetbakje is... veranderd in een reuze vis! 

We bezochten: Poortugaal, Monster, Krimpen, Kinderdijk, Lekkerkerk, Waal, Zwarte Broek, Appel, (Drie), (War), Zurich, Kleine Geest, Ee, Kleine Huisjes, Broek, Uithuizen, Doodstil, Anderen, Nooit Gedacht en Amen.

 

 

Hier nog van dat! (klik) 

 

Ik vermoedde al iets... Vandaag waren Mjemmeref en Miorelei druk in de weer. Ze plooiden hun kleertjes op en waren vooral de hele dag zo lief tegen mij..

En in de late namiddag was het dan zover.. plots verscheen in de gang mijn bakje. Mijn flinder fladderde er ook naar toe. Ik keek liever vanop een afstandje toe. "Nog vlug even bloggen", riep ik naar m'n baasjes! 

Tot over 'n paar dagen. Ik hoop dat ik terug leuke buurtjes ga hebben! 

Gisteren bekeken we de allerlaatste aflevering van Ster Trek: The Next Generation, getiteld "All Good Things ..." Ik had toen niet door waarvoor deze onafgewerkte titel stond. Maar het is simpel: All Good Things Must Come To An End.

Ik miste de UGent nieuwjaarsreceptie en blijkbaar dus ook de gelegenheid om een gratis UGent pin te bemachtigen. In al mijn assertiviteit mailde ik naar de receptieverantwoordelijke die me uiteindelijk doorverwees naar de 'UGent boutique'. Maar er is weinig chic aan die winkel. Er is zelfs weinig winkel aan de ruimte.

Toen ik uiteindelijk bij het pand was aangekomen, werd ik mooi naar de 'alumni' gang, de administratiegang geleid. Ik ken de ruimte goed omdat ik er als student voor een half jaar lang en wekelijks de de taken van iemand overnam. Maar eenmaal boven leek de boutique gesloten. Ik zocht en vond iemand die best wel blij was dat ik vrijwillig en na betaling van een halve euro zo moedwillig een pin wou kopen.

Intussen hangt hij naast die andere pin.

 

Zoals gewoonlijk wist ik bitterweinig over de film. Het enige feit dat tussen al het vermijden van trailers en reviews was binnengesloten, was de sterfdatum van het hoofdpersonage. Wat natuurlijk al heel wat vertelt over de film zelf. Dat hij gebaseerd was op een waargebeurd verhaal, dat het enigszins een realistische roadmovie zou worden. Dat er weinig gesproken zou worden. Dat de man uiteindelijk het leven zou laten en dat men zijn lichaam zou vinden.

Dus, ik had best wel wat verwachtingen voor de film. Ik denk niet dat de maagkrampen er enigszins iets mee te maken hadden, maar ze waren best wel storend tijdens de vreugdevolle introductie in het leven van Chris McCandless. Een levenslustige jongeman die, nadat hij alles heeft gedaan wat er maatschappelijk van hem werd verlangd, simpelweg alles en iedereen achterlaat. De weg opgaat en uiteindeljik zelfs zijn tweedehands wagen achterlaat samen met zijn laatste briefjes geld. De bandeloze tocht vat aan.

En hoewel je zou denken dat rondtrekken en mensen ontmoeten het enige is dat hij zou doen, blijkt hij in een mum van tijd werk te hebben gevonden bij een maisboer. Daar, en na een goede 40minuten in de film, krijg je de eerste uitleg over Chris' acties, beschonken en simpel. Het doel blijkt Alaska, onafhankelijk van enig menselijke beschaving.

Na heel wat omzwervingen, training en ontmoetingen raakt hij eindelijk in het hoge noorden. Waar hij het betrekkelijk lang en zonder al te veel levenbedreigende problemen overleeft. De eerste tegenslag komt er als hij uiteindelijk niet meer terug raakt. De film meldt er niets over maar daar waar Chris de rivier moet, zijn er 2 doorwaadbare plaatsen, beiden op een kleine dag wandeling. Maar wegens gebrekkige of doelbewuste onwetendheid blijft hij ter plaatse.

Enkele weken later krijgt hij een voedselvergiftiging die hem zodanig uitput dat het hem niet meer lukt om te jagen. Op dit moment wenste ik me omwille van het realisme terug mijn maagkrampen toe, maar die waren in de loop van de film langzaam uit mijn bewustzijn gedreven.

Twee weken later sterft hij. Drie weken later wordt hij gevonden door maar liefst 3 afzonderlijk groepen die diezelfde dag zijn kampplaats vinden.

de beste review die ik kon vinden staat hier. De officiele site is hier. En een gelijksoortige aanrader is Naked.

In de standaard op het St Baafs plein te Gent is er uitverkoop van de boeken uit de benedenverdieping. En ik vond een pareltje voor 1e! Nl. De Hacker Ethiek, een boek dat onmiskenbaar wordt gelinkt aan 'Hackers' van Steven Levy dat ik reeds een tijdje terug las.

En zo wordt mijn collectie ongelezen boeken slechts groter en groter. Ik vind maar tijd tijdens de korte busritten tussen thuis en werk.

Momenteel ben ik nog bezig met 'Voorbij de wereld van Star Trek'. Het boek heeft het voornamelijk over de (theoretische) mogelijkheden die zich afspelen in de wereld van de Federatie en over enkele onmogelijkheden. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, gaat het boek niet enkel over de natuurkundige mogelijkheden uit Star Trek, maar over heel wat films (Independence Day, Alien) en series (X-Files). En ik voel de ononderdrukbare neiging om alles na te rekenen. Roxor.

 

Waarom ik voortaan mijn plaats zal afstaan aan een "grijze medemens".

 

Donderdagavond, de week na nieuwjaar. De kalme pendelperiode is voorbij. Iedereen gaat stilaan terug werken en de treinen zitten terug goed vol. Zo ook die donderdag. De spitsuurtrein richting kust is 12 wagons lang, maar veel te kort in verhouding tot het aantal volk dat mee wil reizen richting kust. Een oudere man wandelt in de gang en zoekt tevergeefs of er niet nog ergens een klein plaatsje vrij is.

De mensen die zitten, inclusief mezelf, zijn diep verzonken in een boek of hebben de ogen gesloten en dutten wat na 'n lange werkdag. Niemand die echt aanstalten maakt om de meneer te laten zitten. Tot hij 't zoeken uiteindelijk opgeeft, en aan een zetel blijft staan. De mevrouw in de zetel wil haar plaats afstaan. Maar de meneer bedankt ervoor en vraagt of het altijd zo druk is. Er volgt een kort gesprekje - eerder een ja-en neegeknik.

We zijn nog geen 5 minuten ver, of ik merk dat de meneer, in 1 vlotte glijdende beweging *hup* op de grond terechtkomt. 8 mensen direct wakker! We helpen 'm recht en plaatsen 'm in 'n zetel, waar hij lijkt in te dutten... Ondertussen gongt er een geluid door de trein - wellicht iemand die aan de alarmbel trok. De conducteur passeert en we klampen 'm aan. Hij praat wat met de meneer - maar vraagt ons om 'n oogje in het zeil te houden omdat hij verder moet. Wat verder in de trein is nl. nog iemand onwel geworden. Terwijl wij praten met de meneer - hij denkt dat hij in slaap gevallen moet zijn - vraagt de conducteur door de luidsprekers of er soms geen dokter in de trein is.

Hectische toestanden. Die naast mijn zetel had makkelijk vermeden kunnen worden. Als we maar niet deden alsof wij een zitplaats verdienden - boven een meneer die - ahja, niet zo slim tijdens het spitsuur- naar Blankenberge wou. 

Zoals ik al eens eerder zei, is het best wel moeilijk om in belgie aan geex0r merchandise te raken. Zelfs al wil je iets simpels als een linux pengiun of een unix gnu. De makkelijkste manier om dat te doen is om die zaken zelf te maken. Geen ingewikkelde zaken zoals zelf afgedrukte stickers, maar eerder pogingen in papier en, waarom niet, de simpele naald en draad. Dit is de poging met naald en draad. (De papieren pinguin is reeds een paar maanden afgewerkt, maar ik moet er nog steeds over bloggen.)

Ik maakte het mezelf gemakkelijk door doorheen een papieren overtrek te naaien. Het nadeel was om het papier achteraf te verwijderen. Dat lukte wel, maar ik trok een naad los aan de linkerhoorn:

Links de gnu sticker die ik toegestuurd kreeg, en rechts het resultaat. Die komt binnenkort op de counterstrike tas.

Miorelei zat vandaag achter haar computer. Ze tikt tegenwoordig op nieuwe toetsjes, ik hoor haar nog amper tikken.

Vandaag ging ze op reis zo zei ze me. Maar ze bleef thuis! "De wereld rond in 80 minuten" zei ze, maar bleef voor haar scherm zitten staren. Ze bezocht plaatsen waar ik nog nooit van gehoord heb. Af en toe noemde ze er eentje luidop, waarop femeref moest glimlachen. Ik denk dat m'n baasjes opnieuw naar Gekke Namen zullen gaan.. Maar ik ben het niet zeker.. want ik zag ze nog niets inpakken..

Toen Miorelei bijna gedaan had met haar reizen, riep ze mij erbij. Ik mocht kiezen waar ik naar toe zou willen gaan, ofzo. Ik snapte het niet zo goed. Ik wou nergens naar toe.. een beetje dutten in de slaapkamer zag ik wel zitten. Of bedoelde ze iets spannenders? Zoals terug gaan naar waar ik Castar leerde kennen? Geen idee. Ze tikte dan maar mijn naam in.. En nu weet ik tenminste dat ik besta! Kijk! Ik besta!

 

Als informaticus liggen de strijdwapens meestal voor de hand: een goed geheugen, deftige typkunsten, fantastistische kennis, nieuwsgierigheid en inzicht. Allemaal heel algemene kenmerken die op eender wie zouden kunnen slaan. Na een tijdje gewerkt te hebben, moet ik ook toegeven dat er nog uithoudingsvermogen en vastberadenheid mag bijkomen.

Toen ik net was begonnen vloog ik er goed in. Ik wou me echt niet laten kennen door gelijk wat en op alle informatica  vragen eiste ik ergens een antwoord. Zoiets is best vermoeiend. Van begin tot het eind van een dag voortdurende context veranderingen putten je schandalig snel uit. Ik snap nu pas wat mijn opgestapte collega zo erg frustreerde op de werkvloer.

Na een grote maand poogde ik om de contextveranderingen te verminderen. Het moest wel, ik had nog nooit zoveel en zolang na elkaar met een computer moeten werken. Als ik niet iedere avond met halftoegeknepen ogen en geblust verstand wou thuiskomen, zou ik iets moeten vinden om mijn capaciteiten te verhogen. En de meest simpele oplossing was om mij langer met dezelfde soort onderwerpen bezig te houden.

Dat lukte. Maar intussen zijn we een jaar later en vind ik dat het nog beter kan.

Mijn grootste frustratie zijn mijn typkunsten. Geloof het of niet, maar na 12 jaar computeren, kan ik nog steeds niet blind typen. Erger nog, ik typ niet eens met 10 vingers. Zoals veel mensen heb ik een hybride vorm van kijken waar mijn vingers zich bevinden om dan in een flits enkele woorden te typen. Waarna het proces zich herhaald. En ergens daagde het me dat het voortdurend op en neer kijken me ook met vermoeide ogen achterlaat. Hoewel ik mijn ogen niet hoef te focussen als ik ze neersla naar mijn klavier, doe dat heimelijk en onbewust wel. En na een ganse dag van flitsende focus lijken mijn ogen soms brandgaatjes.

De oplossing ligt natuurlijk voor de hand: ik leer blind typen! De enige reden waarom ik dit nooit eerder heb geleerd, is omdat ik met de misconceptie zat dat dit proces meerdere maanden in beslag zou nemen. Maar ik begon zaterdag met een cursus gtypist en zie, ik tik traag maar gestaag deze entry.

Als randopmerking moet ik toegeven dat ik nog nooit zo erg mijn ring- en wijsvinger heb gevoeld. En op een of andere manier voelt dat goed aan, alsof betere pink beheersing mij een grotere controle op mijn leven geeft.

2008 begint