Gezien in de Kinepolis imdb

fem' 7.2 'lei 6.3

6.8

Jeugdsentiment. En toch heel onverwachts een gevariareerd publiek in de zaal. Ik had eerder volk verwacht dat evenoud of ouder was dan ons, maar er zat ook heel veel heel jong volk. (Tieners dan.) De reclame zal zijn werk doen.

Het is altijd makkelijk om actiekomedies af te breken. Dus begin ik daar maar bij. Wat deden die computer geanimeerde beesten in de openingsscene? Het zou allemaal niet erg zijn, mochten ze niet zo cartoonerig worden gemaakt. Ik vrees dat vogelspinnen op iemands rug niet meer 'in' is.

Voor derest kan ik heel kort zijn. Dit is een Indiana Jones film. Trash archeologie op zijn best. 

Gisteren nodigden we naar jaarlijkse traditie mensen uit om te kijken naar het eurosong festival. Kijken en becommentarien natuurlijk. En tot onze grote verbazing lag onze persoonlijke smaak ver weg van het eigenlijk resultaat.

We waren met 7 en stemden zelf, op kleine blaadjes papier. Hier is onze top 15 (de landen die punten kregen tenminste):

#. Land (onze punten) (officiele plaats) 

Gekregen imdb

fem' 7 'lei 7.2

7.1

Een post apocalyptische film waar mensen de mogelijkheid om mondeling te communiceren verloren of verleerd hebben. Zand op de stembanden en zand rond de neergestorte wolkenkrabbers.

In het begin lijkt alles redelijk doelloos te gebeuren. De Man bouwt een klein vliegtuigje maar het lijkt hopeloos om zoiets te bouwen laat staan te willen bouwen. Maar het lijkt hem toch zonder problemen te lukken en hij bezoekt er delen van zijn onbewaakt territorium mee. Het bouwen van een vliegtuig lijkt erop te duiden dat zijn territorium reusachtig groot moet zijn, of dat de weg ernaartoe redelijk onherbergzaam moet zijn. Alles lijkt bedekt met zand en het water is bezoedeld. Waarom in hemelsnaam nog proberen wat de Man probeert.

En dan krijg je een 28 days later moment als blijkt dat er hier en daar nog vrouwen (opgesloten) zitten. Want waarom zou een man nog willen blijven leven in een dode wereld als er geen belofte van vrouwen is. Er komt geen uitleg waarom ze opgesloten zitten of als er veel of weinig zijn. Ook geen uitleg of de vrouwen beschermd of uitgemolken worden.

Het enige storende aan de film vond ik de oude jaren 80 muziek. Geen muziek was misschien nog beter geweest. Maar behalve deze flauwe noot is de film zijn punten waard. 

Ik kreeg post van mijn baasjes. Ik had niet eens gemerkt dat ze weg waren. Misschien was het wel vorig weekend? Toen was het zo warm en sliep ik de ganse dag. Maar op het kaartje staat dat ze naar een plaats gaan van een rituele krabpaal! Mjemeref legde me uit dat ritueel wil zeggen dat het een monument is. En dat een monument groter is dan de levende krabpalen in het park.

"Liefste 4,

morgen gaan we naar Woodhenge: een grote, ritueel te gebruiken krabpaal. Met wat geluk brengen we je een doe-het-zelf kit mee,

Femeref, Lorelei, Miekebeezt -xxx-"

We maken veel zelf. En we passen veel gekochte dingen op maat aan. Onze hoofdkussens worden altijd wat bijgeknipt om ze echt passend te maken, gordijnen en overgordijnen zijn goedkope lappen stof, onze schoudertassen!

En nu ook onze portefeuilles. Mijn huidige kipling portefeuille was te groot om telkens mee te sleuren en ook loreleis joekel van een vrouwelijke leren geldverzamelaar had al genoeg frustraties verzameld om eindelijk ingeruild te worden voor dunnere versies. Ik vermoed dat loreleis nieuwe schoudertas daar voor iets tussenzit.

Mijn ontwerp komt van instructables. Eerst geprobeerd met een shopping bag van van harte Gent, die er na enkele dagen uitzag als de binnenkant van mijn broek. Maar het nieuwe stoffen resultaat houdt het langer uit. Het heeft aan groot vak waar de briefjes inkunnen, een tweevaks compartiment voor de kaarten. En verborgen en moeilijk uit te leggen, een klein niet afgebakend compartiment achter de kaarten om kluttergeld in te verstoppen.

Lorelei ontwierp de hare zelf. Een groot dichtgeritst deel waar er zelfs een rijbewijs in kan en twee kaarthouders. Alles kan dicht geknoopt worden met drukknoppen.

Gekregen imdb

fem' 8 'lei 7.9

8

"I'm documenting this", zegt Hud, terwijl ze op het dak van een omgevallen gebouw in centrum Manhattan proberen te klauteren.

Het verhaal begint bij het ruwe onderbreken van een afscheidsfeestje door een aardbeving. Als de TV wordt aangezet, blijkt een olietanker gekapseisd te zijn in de baai. Maar nadat er naschokken komen en de tanker voor de camera ontploft, loopt iedereen de straat op. Net op tijd om uit de weg te springen voor vallend puin, en niet het minste puin als uiteindelijk het hoofd van het vrijheidsbeeld door de straten tolt.

Intussen blijft Hud doen wat er van hem gevraagd werd, hij legt het feestje vast op film. Hoe chaotisch het ook wordt of hoe erg er ook wordt gelopen, gevallen, gesleept of gepanikeerd. Hij blijft .. praten. Domme maar samenvattende commentaren, de grappige noot doorheen de film: "Okay, just to be clear here, our options are: die here, die in the tunnels, or die in the streets. That pretty much it?"

Het verhaal zelf wordt gedreven door Robert Hawkins (als dat je niet erg doet denken aan Jerichos Robert Dawkins) die perse zijn pretty woman wil redden. Het lijkt allemaal onlogisch en heel gewaagd, maar dat levert natuurlijk een heel spannende documentaire op. Een en al spannende verwarring van nooit rechte beelden en gespeel met alle functies van een camera ("Does this have night vision? *click* Run, RUN RUN RUN"), en dat terwijl de tape van de laatste dag van Robert en zijn pretty woman doorheen de film wordt overtapet.

En ja hoor, dit is een monsterfilm, want Marlena zegt: "It's eating people."

En gelukkig heb ik lijm. (Een semi Nirvana quote past altijd.)

Op een normale dag loop ik altijd de trappen op en af. Ik kan er niet tegen om iedere trede apart te nemen en ik vind het irritant om traag vooruit te gaan op een trap. En dat past allemaal in het plan om dagelijks je 10.000 stappen te doen, het plan om wat gezonde beweging te krijgen. (Het plan vermeldt natuurlijk niets over trappen, maar ik ben zo vrij om te veronderstellen dat je een genomen trede dubbel mag nemen en een overgeslane trede tripple.)

En toen viel ik. Gelukkig niet naar beneden, maar wel met zo'n snelheid dat het zeker pijn zou doen. Ik was de trap naar boven aan het lopen en mijn pink kon zich nog net tegen (hoewel de bedoeling natuurlijk was om 'op') de balustrade smijten. Ik ging mij erbij neerleggen.

Hoewel het pijn deed en zelfs zo erg dat het moeilijk te negeren valt, probeerde ik mijn pijnlijke pink te plooien. Eerst met behulp van mijn andere hand dan op eigen kracht. Ik veronderstelde dat als ik geen breuk voel en ik kan het gewricht zelf nog bewegen dat het enkel maar gekneusd zou kunnen zijn. Of mij in mijn herstellen van deze tocht niet zou hinderen in mijn werk.

En dat bleek ook zo. Voor de eerste twee weken.

Vorige week ben ik dan toch maar eens naar de dokter geweest. Ik vond het best wel raar dat ik mijn pink niet meer tot tegen mijn handpalm kon plooien. Ik kon geen aardappelen meer schillen en lorelei klaagde ook.

En wat bleek: een fractuur. Ik liep al twee weken rond met een fractuur. Normaliter spalkt men zoiets, maar dit is nu niet echt de moeite meer. En ik kan mijn pink niet plooien omdat het lichaam zelf een kaste smeedt rond een gebroken been.

Nooit gedacht dat ik iets zou breken. En nooit gedacht dat ik er op zo'n nonchalante manier achter zou komen.

Gekregen imdb

fem' 7.9 'lei 6.9

7.4

Ik heb enkele vermoedens waarom ik deze film over het hoofd heb gezien. Eerst en vooral was dit een 'double feature' met Death Proof. Maar Europa en double features lijken nooit echt populair te zijn geweest. Ik heb trouwens ook geen idee of men hier heeft geprobeerd om de films als dusdanig uit te brengen. Het enige waarvan ik wel enigszins zeker ben, voor zover een geheugen zeker is, is dat er enkel maar reklame werd gemaakt voor Death Proof en niet voor Planet Terror.

Maar dit draagt zo erg de stempel van Tarantino dat het bijna niet voor mogelijk lijkt dat hij een samenspel is van Tarantino en Rodriguez (je weet wel, hij die in '92 een film maakte voor $9000 en ermee een hit scoorde). Maar na wat research blijkt natuurlijk dat dit niet de eerste samenwerking is.

Het is een zombiefilm, maar dan zonder dat je lijken uit doodskisten ziet komen of heel droge zombies in gescheurde kleren ziet rondlopen. Nee, je ziet ontploffingen, onthoofdingen, slijm, mutaties, Taratino als verkrachter en vooral Rose McGowan met een geweer i.p.v. een been. Als dat geen aanrader is.