Deze week heb ik zoveel gedronken! Ik kon het gewoon niet laten. Telkens ik langs m'n eet-en drinkplekje kwam, moest ik even stoppen om te drinken. Mijn oogjes worden aangetrokken door mijn nieuw feestelijk drinkbakje.

Ik kreeg het zaterdag van Miekebeesjt. Ik zie haar nu wat minder omdat m'n baasjes nu vaker haar gaan bezoeken. En dan mag ik niet mee. Miorelei vertelt dan iets over een grens oversteken en dat het gevaarlijk zou zijn. Maar dat snap ik toch niet zo goed. Mjemmeref zegt me dat m'n cadeau'tje ook 'van over de grens' komt. Het is dus een mega-gevaarlijk bakje!

 

 

We hebben veel DVDs. Om en bij de 400 zitten er nu weg in dozen. En ik weet het, ons filmFILMfilm sectie is bijlange niet aangevuld met al wat we nog niet zagen. Dit weekend nog maar kocht ik in de mediamarkt weeral een 17 DVDs, aan de moeie prijs van 3.5e/DVD (dat is evenduur als huren, toch?). Alexandra's Project ligt er zelfs aan 1.9e! Ga die kopen.

Maar al dat kopen levert natuurlijk ook veel op dat we weeral kunnen verkopen. Dit zijn de voorlopige vondsten die we weg doen. 1e/stuk of alles voor 10e:

• Basic Instinct 2
  
• PLUMPFiction
• Smoking - No Smoking
• Fatal Instinct
• The Negotiator
• Praga Khan: The Next Dimension
• Quicksilver Highway

Series:

• The Office: serie 1
• The Outer Limits: Sex and Science Fiction (6 episodes)
• The Outer Limits: Aliens Among Us (6 episodes)
• De Tweede HUMO DVD
• HUMO's Beeld van een zomer
• Tatort: Die Schwandron
• Tatort: Blutsbrueder

100 op 1 valt ongelooflijk vroeg dit jaar: 22 november. Best dat de radio deze morgen nog op stond, want nu kon ik nog mijn top 5 doorgeven.

• An Pierle - Mud Stories
• dEUS - Nothing Really Ends
• Flip Kowlier - Min Moaten
• De Mens - Sheryl Crow I Need You So
• K's Choice -Not An Addict
  

In geen welbepaalde volgorde. Ieder nummer heeft zijn eigen historie in mijn leven. Enkel maar Nothing Really Ends zit nu al weken in mijn hoofd.

vraag 2: Wat antwoordt femeref wanneer lorelei vraagt of ze een item moet weggooien?

a: ja, we hebben teveel rommel
b: geen idee
c: nee, we kunnen nog iets doen met die rommel
d: je mag zelf kiezen
e: waarom vraag je dat enkel bij mijn materiaal?

vraag 1: Hoeveel potjes nagellak verhuist Lorelei mee naar de nieuwe woonst?

a: geen
b: 5
c: 12
d: 22
e: 26 waarvan 6 kleurtjes van Femeref ?

gooi je antwoord maar in onze commentbox! 

op het tv-kerkhof in de proeftuinstraat in Gent. 

Het was leuk je gekend te hebben. Bedankt om ons zo lang te entertainen. Bekom nu maar van al die gruwelfilms, sweet sixteens, veronica mars', mooi weer de leeuws,.. Het ga je goed! 

 ... een croissant, een suikerwafel, een chocomelkje en een fruitsapje. In een kartonnen (gescheurd) zakje in een doorzichtig plasticzakje. Het milieu misschien even minder tevreden, maar ik des te meer! Lekker ontbijten op de trein, dat wil ik wel eens meer doen.
 

`

 

 

 

 

 

Iedereen raadde me de film aan. En altijd vrees ik dat het dan toch slecht zal zijn. Shrek vond ik bv goed, maar niet goed genoeg om meerdere malen te zien. Of toch niet meer nuchter. Ik ben altijd skeptisch over CG films, hoofdzakelijk omdat ze te cartonerig blijken. Of zich zelfs te erg aan stereotypen of gemakkelijke humor vastklampen. (Ik durf geen goed woord te spreken over de openingsscene van Robots.)

Maar Wall-E zou al mijn verwachtingen van een goede film hebben ingelost, ware het niet dat ik geen verwachtingen had, of toch geen goede. Maar de film deed me terug gaan in de tijd, gaf mij in die andere tijd positieve verwachtingen, en die werden ingelost. Ik wil maar zeggen, ik werd aangenaam verrast.

De volgende gedachte kwam tijdens de film wel bovendrijven. Als Wall-E een geemancipeerde robot is. waarmee ik bedoel dat hij het juk van zijn eigen directive van zich af kan smijten, en een eigen zoektocht begint in al zijn kunnen, voelen en denken. Ja hoor, zelfs voelen, het meest ongeevenaarde gevoel, iets dat door en door menselijk is, hoewel het zo'n onweerlegbare dierlijke achtergrond heeft. Als Wall-E een gevoelige, intelligente robot is (ik vrees dat je nu al robot door mens kan vervangen), die zijn eindeloze en monotome dagtaak uitvoert, 's avonds thuiskomt in een wondere, maar eenzame wereld, waarom moet hij dan perse zo'n ongelooflijk trouwe en zelfopofferende robot zijn?

Moet ik nu een geek analogie maken? Een mens die dag in dag uit blokken code parset, in een vast stramien, en dan thuiskomt in een wondere zelf opgebouwde wereld vol snuisterijen en normale voorwerpen die met een grote fantastische fantasie omgetoverd worden tot gadgets. Die eindeloos lang dezelfde boeken kan lezen, dezelfde films kan analyseren en een geheugen heeft als een taperecorder. Het enige dat er meestal ontbreekt, iets dat mensen breekt, en melancholie als gevolg heeft, is het kunnen delen. En volgens mij is net dat laatste de reden voor de ontwikkeling van zijn intelligentie en het ontstaan van zijn andere gevoelens (hoewel er tijdens de film niet echt veel meer emoties ten toon worden gespreid). Deze robot hoeft zich niet echt bezig te houden in de memento mori van een normale mens. Hij hoeft zich niet voort te planten of te eten, hij hoeft ook niet te vechten tegen zijn sterfelijkheid en proberen iets permanents achter te laten. Deze robot kan zichzelf repareren en opladen.

Maar toch. De vastberadenheid, op de rand van het zielige, doet je best wel iets. Het is niet alsof de robot lust op een andere robot, maar hij wil koste wat kost delen. En die vastberadenheid is waar iedereen natuurlijk van droomt. Een doel dat ons drijft en ons onzelf doet overstijgen (hoewel overstijgen hier heel letterlijk mag genomen worden). De zieligheid komt niet enkel van de bijna fatale zelfopoffering, maar ook van het onbegrip en ons besef van Wall-E's onkunnen. Hij kan zijn originele programmatie niet ontlopen (en dat is dan wel weer heel menselijk, heel erg lijkend op oud worden).

Maar, eens de film eindigt, en je had natuurlijk al flauw vermoeden tijdens de film, wordt het duidelijk dat Wall-E reeds meer was dan waarvoor hij was bedoeld. Hij is wat wij willen zijn, een gevoelige, intelligente, alles gevende robot die zijn 'directive' kan negeren en ten koste van alles zijn wereld wil delen. Blijkbaar willen we niet dat al onze moeite die we staken in het opbouwen van onze mentale wereld, verloren gaat. Dit staat zo haaks op een voorgeprogrammeerde robot, aangezien die zou moeten opgebouwd worden en zou enkel maar moeten zijn.

Ik denk niet dat Wall-E begreep wat een plant was. Maar hij begreep wel wat hij ervoor kon verdienen of, motiverender, kon verliezen. Liever dood dan vergeten worden.

Maar er kan zoveel meer over de film gezegd worden. Gewoonweg al het feit dat deze Adam en E.V,E. de mensen 'redden' uit het paradijs en hen doen vallen van (uit) de hemel op de aarde. De referentie naar A Space Oddysee onder de vorm van een stuurwiel. En dat is ook treffend, niet enkel het oog is hetzelfde, maar ook het feit dat beiden de ruimteschepen uit de respectievelijke films sturen en bedienen.
Ook de dreiging voor onze afhankelijkheid van technologie brengt een macabere sfeer. En de vage notie dat God een Amerikaanse president is die al bijna een eeuw dood is. En de mensen volgen maar die God, niet meer wetend wat hij oorspronkelijk maar was. Het zou erg zijn mochten ook wij een vergeten erfenis zijn.

En dan nog de slagzin van de film: He's got a lot of time one his hands. Dit slaat niet enkel op de notie dat Wall-E dit eindeloze werk al eindeloos lang doet, maar ook op zijn drijfveer doorheen de film. Hij wil namelijk de hand van E.V.E. vast houden. Het blijkt ook de manier waarop hij uiteindelijk terug herboren wordt. En deze motivatie, het vasthouden van handen, is ook de hand die de verantwoordelijkheid draagt voor het lot van het 700 jaar oude paradijs.

gevonden op straat, gisteravond tussen 17u05 en 17u15.

 

Het loont - ons telkens bukken als we ergens 'een rostje' op straat zien liggen. Plots zie je er dan eens héél veel liggen. En ergens in je achterhoofd denk je wel "dit is verborgen camera", maar toch raap je gretig verder. Op de duur heb je wel een hele zware portemonnee. 

 

Deze bestuurder, vlak voor ons in de Rooiegemlaan in Gent, had het! Dé nummerplaat ABC-123. Je moet het maar doen; 620 euro neertellen voor een speciale nummerplaat en niet met 'n dure bak rijden. Heel basic. Toch?

 

 

 

  

Eén van de redenen waarom ik de film uit het programmaboekje haalde,... is vermoed ik de titel. Ik had en heb iets van: met zo'n titel kan je geen slechte film maken. Poppy Shakespeare klinkt gewoon goed.

 

 

Nu is het een verfilming van een gelijknamig boek. (Uitgave in het Nederlands bestaat ook, maar blijkt vol slang-taal te zitten en ik vrees dat ik het niet zou kunnen uitlezen daardoor.)

De film speelt zich af in een daginstelling voor psychiatrische patiënten. N. leeft er al lang, Poppy is nieuw. Er wordt N. gevraagd om Poppy's guide te zijn.

Wat volgt is een prachtige film vol madness. Poppy wil zo snel mogelijk het instituut verlaten, naar eigen zeggen omdat ze er ten onrechte zit. Maar om haar er uit te krijgen, is maar 1 ding mogelijk... dat is MADmoney ontvangen... maar daarvoor moet ze zich... wel ja, gek laten verklaren. 

De karakters N. en Poppy zijn zo menselijk mooi. En ik zou gerust nog een paar uur langer film gekeken hebben als die er waren. 

12.000 Pools officieren vermoord in een het woud van Katyn. Eerst wordt de schuld hiervan door de Nazis in schoenen van de Sovjet Unie geschoven en na de val van het Derde Rijk wordt de schuld op de nazis gestoken.

Een van de officieren houdt een dagboek bij. Zijn vrouw probeert hem na zijn gevangname door de Russen nog vrij te krijgen.Maar hij weigert mee te gaan en neemt zijn militaire eed voor zijn vrouw.

De rector van de universiteit, de vader van de hierboven vermelde kapitein, vertrek tegen de wil van zijn vrouw in naar een bijeenkomst voor de universiteit samenroepen door de nazi bezetters. Alle mannen die opdagen worden afgevoerd.

De vrouwen van de afgevoerde mannen proberen rond te komen en naar elkaar toe te verhuizen. Uit knipsels van de brieven uit de gevangenis, of de kampen krijgen ze met moeite informatie.

Het nadeel aan historische reconstructies met zo'n dramatisch effect is dat ze meestal een zekere context ontbreken. Ze doen een relaas over feiten die ik mij niet eens kan voorstellen. Ik ben opgegroeid waarbij men zelfs al boetes geeft op verkeerd kakkende honden, laat staan dat ik dat ik dan nog eens sympathie moet voelen voor 12.000 vermoorde offieren. Ik kan me niet niet eens zoveel mensen voorstellen. Laat staan diegenen die deze massamoord hebben begaan.

De film maakt het duidelijk hoe de twee betrokken partijen de schuld in elkaars schoenen schuiven. Een overduidelijk voorbeeld hoe de geschiedenis steeds wordt geschreven door de overwinnaar. Hoe zeker kan je dan nog zijn van gelijk welk drama?

Het is pas na een maand dat ik de film volledig heb kunnen verwerken. Niet dat ik nu al een ganse maand niet kan slapen en mijzelf kotsend een weg baan doorheen mijn gemarteld geweten. Maar eerder, nu pas kan ik al de historische bagage van me afschudden en me focussen op al derest.

Het valt me op hoe compleet men hier probeerde te zijn. Zelfs al weet je niets over de periode of plaats, zoals ik, dan nog valt het op hoe gedetailleerd alles is. Het enige storende was het feit dat alles er nieuw uit zag. Ik kan me niet voorstellen dat net gevangen genomen soldaten eenonberispelijk uniform kunnen dragen.

Wat er ook de moeite is, is hoe men de massa moord uit het beeld probeert te houden. Dit is geen Schindler's List waarbij men het er driedubbeldik oplegt hoe slecht het allemaal was. Hier is er gelukkig ook geen rood vestje dat je tot tranen moet dwingen. Fantastisch gevonden, maar emotioneel was dat een emmer die een druppel probeerde te zijn.
In de laatste 10 minuten wordt je dan uiteindelijk toch geconfronteerd met de moorden. De jonge officier wordt uit de trein gesleurd, geidentificeerd in een kille ruimte en anoniem door het hoofd geschoten.

Een film met internationale alures, maar het onderwerp ligt me simpelweg niet.

Het nadeel aan heel wat ontsnappingsfilms is dat je weet wat er gaat gebeuren. Je kan niet meer verrast worden en de film draait rond datgene wat reeds duidelijk is.

 

De moderne ontsnappingsroutes uit dit cliche is excellente inbeeldbrenging en flitsend camera werk. Ik was blij dat het hoofdpersonage geen moderne flitsende Prison-Break-man was. De oude Frank Perry leeft in een gevangenis in een onbepaalde tijd. Dat de tijd onbepaald is, is iets dat hoogstwaarschijnlijk normaal is, aangezien contact met de buitenwereld niet in beeld wordt gebracht. Het contact met de buitenwereld komt er uiteindelijk in de vorm van een brief die mededeelt dat zijn dochter op sterven ligt.

Het mooie aan de film is de suggestieve instelling. Nooit wordt er vermeld waarom Perry opgesloten zit of hoe gevaarlijk hij is. Hoelang hij reeds vervreemd is van de buitenwereld is ook onduidelijk, maar daar krijg je op zijn minst toch een hint naar. Welk soort gevangenis het is, of wie er precies waarom zit opgesloten is allemaal irrelevant.

De film krijgt zijn vaart door twee verhaallijnen door elkaar te vertellen. De ontsnapping en de planning. Waardoor de introductie van de personages over de film wordt gespreid. De verhalenlijnen komen samen in het begin en op het einde van de film, wat me toch eventjes een 'wow' moment bezorgde. De houding van de personages in die twee scenes krijgt een totaal andere context (er zit nl. een volledige film tussen).

Rizza, een gevangene, controleert de gevangenis. Er wordt eventjes met zijn verhaal geflirt, maar verder dan wilskracht wil men niet raken. Iets wat op zich natuurlijk al een ganse prestatie is. Rizza heeft een broer. En dat is het probleem in het verhaal van de film.

De fillm is een goede aanrader. En eindigt zoals de meeste M. Night Shyamalan films eindigen. What a twist!