*Om in de sfeer van Femerefs vorige post te blijven.

Toevallig kwam ik via bladblog op de promotiesite van de nieuwe varagids terecht.. waar ik -alweer geheel toevallig - doorblader... en de kop van Paul de Leeuw zie.. En wat lees ik in dat klein artikeltje? (Je moet echt goeie ogen hebben om het te kunnen lezen!) 

Er zou een marathon komen? Een 12u durende uitzending van Mooi Weer De Leeuw?! Uiteraard gaat een mens daar eens door googlen.. en ja hoor, op de hyvespagina van mooi weer! staat al een hele tijd te lezen: 

Van zaterdag twee op zondag drie februari gaat het VARA!-kijkcijferkanon een marathon-uitzending maken die hij op zal dragen aan het koningshuis.

Deze datums lijken me alles behalve juist.. 2 februari is geen zaterdag, en 3 februari nog minder een zondag!

De tweede hit zegt me- dat Paul de Leeuw zei: “De VARA vond het een leuk idee en Nederland 1 ook. We gaan dan 12 uur live televisie maken Mooi Weer De Leeuw van half negen ’s avonds tot half negen ’s ochtends. Dat is dan op 29 november.”

Dus het staat genoteerd! Gaat ie het volhouden? Ga ik het volhouden?

We'll see! (zien zullen we!) 

ik vind het momenteel ideaal weer. Ik betrap me er iedere keer op dat ik dat denk telkens ik buitenkom van mijn ideaal geairco't werk. Van de rustige omgeving in volledig grijs, omgeven door eigen gekozen niet afleidend eindeloos geluid. Alles is er monotoom. En dan kom je buiten in de lichte turbulentie van de wind, hoewel ze echt heftig lijkt. Hoe alles geluid maakt, maar dan niet meer gekozen . Alles dat wordt bewogen en beweegt. En toch, tussen al het zachte geweld door, heb je een gevoel van controle, want het regent niet. Jij bent wel in controle van je eigen bewegingen.

Ik heb geen favoriet seizoen. Ik heb meestal moeite om vragen te beantwoorden die je eisen om ergens een keuze te maken zonder context. Het beste van .. Het beste van alle seizoenen is niet eenduidig en niet omgekeerd transitief (leuk). Het is niet omdat het ene seizoen meer neigt naar wat zou omgeschreven kunnen worden als het beste seizoen, dat de andere of de tegenpool van het seizoen dan het slechtste is.

Al dit gezegd zijnde, hou ik het meest van perioden zoals nu, met veel willekeurig wind, veel leven. Met veel weggewaaide en verdwenen mensen. Het laat je je windstil thuis apprecieren.

 vrijdag 22 augustus 2008. (Volgens mij nog steeds een dag in volle vakantie!)

Mijn allerliefste baasje Mjemmeref is vandaag jarig. Ik weet niet of ie straks taart zal eten zoals elke jarige... maar ik waarschuw 'm alvast.. NIET TE HARD DE KAARSJES UIT TE BLAZEN!

Veel plezier vandaag liefste Mjemmeref. En hoeveel kaarsjes mag je eigenlijk uitblazen vandaag? Ik ben 'n beetje de tel kwijt...

Tijdens het folkfestival dranouter had ik een zenuwachtig moment toen ik besefte dat ik er zou moeten gaan optreden. Ergens zou ik een lied moeten playbacken. Beschaamd als ik ben, verkleedde ik me in een rastaman. Zwarte haren verstopt onder een kleurrijke plofhoed. Ik had geen idee wanneer ik op zou moeten.

En terwijl ik wat stond te keuvelen, brak er brand uit. De 8ste verdieping van het AZ van dranouter stond in brand. Ik was best wel verwonderd, ik had het AZ er nog nooit gezien. Maar blijkbaar was het reusachtige gebouw al die tijd verborgen gehouden door de kerk, want eens je die gerond was, zag je de rook uit het gebouw komen.

Gezien in de Kinepolis imdb

fem' 7.6 'lei 6.8

7.2

We zijn helemaal opgegroeid met The X Files. Ik heb er zelfs nu nog een mooie t-shirt van.

Ik weet nog dat de series ergens in 1994 op TV was, ik vermoed wijlen Ka2. En alles en iedereen was er zot van. Of zo leek het toch voor deze 12 jarige. Mark Snow stond in de Radio2 Top30 (als 12 jarige is dat de top der tops natuurlijk)  samen met de Spice Girls (een nummer met One in, geen zin om het op te zoeken), de Expo  winkels verkochten en-masse kaartjes en merchandise van de serie en ik vond het super dat Gillian Anderson geen braaf meisje was. De serie, zoals vele andere series, bevestigde dat zelfs al werk je in de kelder dan kan je nog steeds een genie zijn die heel alert, koppig, rechtvaardig, betweterig is met als bonus dat je weet hoe het voelt om stereotiep behandeld te worden. Je hoeft niet onder te doen omdat iedereen iets anders denkt. Beter zelfs, net omdat je in de kelder werkt, kan je wat meer doen wat je wil. Je bepaalt je eigen uren, je hebt muren waaraan je leuke posters kunt hangen en je kan potloden tegen het plafond smijten.

Het is dus maar logisch dat ik deze tweede film moest gaan zien.

(Een tussennoot: de film kwam uit eind juli na een voor mij lange reeks aankondigen dat de film er zou komen. Ik zag trailers en las speculaties over een mogelijke relatie tussen Mulder en Scully. Maar niets bereidde mij voor op het feit dat de film na 4 weken vertoning reeds in de kleinste zaal van de kinepolis was terug te vinden. Ik ben er van overtuigd dat de film tegen eind augustus niet meer zal worden vertoond.)

En de film is fantastisch! Als je de vorige ferm overdreven vond, dan is dit de meest realistische lange X-files aflevering ooit. Inderdaad, voor eens geen aliens.

Tijdens de eerste 20 minuten krijg je de ene na de andere hint naar de goede oude series te zien. Mulder leeft ergens in afzondering en is nog steeds gezocht door de FBI. Zijn bureau is nog steeds aan hem persoonlijk gewijd met de poster I Want To Believe heel centraal. Overal krantenknipsels en opvallend in de achtergrond een foto van zijn ontvoerde zus. De camera zwenkt zelfs heel onsubtiel uit naar het plafond waar er, idd.. Zelfs de eerste woorden van Mulder zijn een ware speech over instinct versus precognitie. Het is allemaal stereotiep en deed me lachen.

Ook derest van de film is een goede X-files aflevering. Een vleugje onbewezen paranormaliteit, Scully die uiteindelijk toch wil geloven maar niet tegenstaande ze jaren een niet praktiserende dokter was, toch hoofdchirurg is voor een onorthodoxe ingreep. Mulder die net door al zijn alertheid de simpele feiten aan elkaar knoopt, door zijn koppigheid een 13voudige moord uit de ijskast haalt, rechtvaardig de dood op een FBI agente wreekt en betweterigheid mooi doorgeeft aan Scully. En gelukkiglijk laat Mulder zich nog steeds niet misleiden door wat je hoort te denken over al wat slecht is en blijft hij met grote verwonderlijkheid voortstrijden waar weinig anderen hem voorgingen. Dat betekent ook dat je pedofiele priesters niet als pedofiele priesters moet behandelen.

En ergens had ik de kritiek gelezen of gehoord dat de film zich teveel zou focussen op de relatie tussen de twee hoofdpersonages, maar gelukkig is dat onterecht. Je wordt wel beloond, want waar we nu al sinds 1993 op zitten te wachten, wordt eindelijk in beeld gebracht zonder dat er een bijensteek tussenkomt.

Miorelei kwam vrolijk thuis. Ze wapperde met haar handen. Of nee, dat zag ik verkeerd. Miorlei wappert niet echt vaak met haar handen. Ze wapperde met kaartjes! Oh, kaartjes! Er was er weer eentje voor mij bij! Miorelei las het me voor: "4Tje, Ik heb heel lang moeten zoeken naar een geschikt kaartje voor jou, maar ik was gisteren aan het wandelen, en DEZE koe, gaf me een likje en spurtte weg toen ik haar wou strelen, dus dat was de keuze! Miekebeest."

Oh, Miekebeest heeft een koe ontmoet die op me lijkt... Al is ze dan misschien niet zwart, ze geeft blijkbaar ook likjes.. en huppelt er ook vandoor als er wrijvehandjes naderen...

Ik heb het kaartje mooi uitgestald, zoals Miorelei dat doet. Op mijn krabpaal staat het super. Elke keer als ik me nu uitrek, zie ik mijn koe. Haar hoedje is zo mooi.. ik denk dat ik er straks over ga dromen.
Als ik Miekebeest nog eens zie, moet ik beslist het adres van de koe vragen. Ik denk dat we leuke pennevriendjes zouden kunnen worden.

Ik ben altijd blij met post. Iets vinden in de brievenbus maakt meestal m'n dag/avond goed. Vanavond zag ik de ikea-gids blinken. Maar wanneer ik die uithaal zie ik nog wat liggen...

Kaartjes! Een kaartje van Miekebeest!  Miekebeest gaat veel - naar onze normen - weg.. en elke keer opnieuw lopen we een beetje verloren, zonder haar in de buurt. Maar een kaartje maakt zoveel goed. Deze keer vond ze een jeugdfoto van Femeref en mij. Zie ons, hier zo fier zittend op een Oostenrijkse rots, Femeref met z'n hand op m'n schouder. Zijn hoedje is nu wel te klein geworden, maar toen stond het hem zo beeldig. En de stok waarmee Femeref nu even poseert, hielp Lorelei over elke berg.

Alles moest gewassen worden. Ook de afzonderlijke toetsen werden gekleurd, en dus moesten die ontvet worden.

Het uiteindelijke resultaat..

De afwerking kon beter.

Ik vond Rome maar niets. Het werd gelabeld als neofolk op last.fm maar ik vond het te experimenteel en afleidend om naar te luisteren. Maar tijdens 1 van mijn 'zet alles maar op random in de playlist' momenten, passeerde 'Wilde Lager' de revue. De openingszin was een schot in de roos:

We're clubbing traitors in green summer fields

Het deed me ogenblikkelijk denken aan de warme ziekelijk makende momenten van The Bunker. De flashback momenten waarop ze een deserteur in de groene zomer velden vangen en, na een moment van verbijstering over wat ze nu moeten doen, hem dood slaan met de kolven van hun geweren.
Maar dat is allemaal maanden terug. En nu zit ik met The Torture Detachment in mijn hoofd.

 is this some kind of confession?
am i obliged to let you speak?
are you still wondering whether
our actions are ever
completely pure?
how could i be sure
when all thieves lose their composure
when starvation is forcing its way through the trees
all the way down to the beach
mourn for me
as the sounds fall asleep
smother me
with your mad charity
with your poisonous mercy
smother me with charity

so we seek out the lonely roads
to rush towards the useless
and leave this riot of blossoms
to the simple minds

if you decide to accept my offer
to understand this sacrifice
think of me as inanimate matter
to hide me from their lies

so let me yearn for you
as you have yearned for me
this storm has left us stranded
but there's method to this madness
torture me with their ugliness
and their ugly dreams
hidden from the eyes of men
what courage
what foolishness
what strength

…es gibt einen weg in die freiheit…

Je kan het nummer horen op hun myspace.

Een korte samenvatting van het afgelopen feestweekend op het folkfestival van Dranouter: 

• Het parkeren: net niet het dichtste plekje.
• Het weer: erg Belgisch, met als gevolg een verbrande neus in de gutsende regen. 
• De sfeer: dranoutersfeer ten top.
  
• Het publiek: Rolstoelen, kinderwagens, bolderkarren en dronken mensen.
• De taal: West Vloms all the way, voorbeelden zijn: OERE, vurte teve, tettn, Miènde! Bovikove!, sorry weh, etter ieman bakbeuter?, jot jot jot,...
• De optredens: Tori Amos is nog steeds ros, Suzanne Vega zingt best ook niet bekende nummers voortreffelijk. Ozark Henry & Isabelle A (welliswaar apart) laten wegebben. Boudewijn de Groot met 'n tintje folk. Balthazar heeft ook een zangeres.
  
• De animatie: papieren hoedjes.
• De camping deel I: Lichte hysterie en angst voor al dan niet levende projectielen.
• De camping deel II: Leve de stille camping!
• De tenten: zo goed als waterdicht en verhuisbaar.
• Een vraagteken: wat doet een chiwawa in de armen van 'n festivalgangster OP het festivalterrein.. terwijl er enkel geleide honden toegelaten zijn?
• De camingstewards: de wat?
• De kbc-stand: wisselvallig. Cowboyhoedjes en soms gratis regenponcho's.
  
• Het eten: Zoals steeds uitstekende kost voor een kleine prijs in De Sarlinde.
• De drank: een Irish Coffee met weinig koffie in een Hoegaardenglas.
• Het deuntje: Land van Waas en Waal, Amy mc Donald - this is the life, Nine inch nails - closer.
• Het programma'tje dat uitgedeeld werd aan de ingang: dat van 2007. 
• De foto's: wegwerpcamerafoto's zullen we eind van dit jaar misschien te zien krijgen. 

* daarvoor moest je bij Birger, onze ex-buurman, zijn.

Amarok genereert nog steeds mooi zijn statistieken. Er zijn toch wat nieuwkomers sinds de vorige keer.

Het nadeel aan de manier waarop de statistieken zijn opgemaakt, is dat lang niet beluisterde albums niet verdwijnen uit de lijst. Het is geen normale Radio Top, waarbij je over de maanden hoe dan ook andere nummers op andere plaatsen hebt. Een beetje jammer, want eigenlijk luisterde ik al maanden niet meer naar het album van The Proposition of van Darkwood.

Hoe dan ook, een all-times top 10 dan maar: 

#. Album - Groep 

Iedereen lijkt het wel eens mee te maken; een herstructurering op het werk. In 'mijn' geval zijn er geen ontslagen gevallen, maar verandert iedereen in elk geval wel van bureau. En wij waren de eersten die ons koffers (dozen uiteraard) mochten pakken (vullen eigenlijk, want pakken en echt verhuizen deden de échte verhuizers.) Een gevulde kast, bleef gevuld en namen ze zo in 1 keer mee de lift in. Gelukkig is er een goederenlift, want anders hadden we nog eens zoveel meer dozen te pakken en 'ont'pakken. De helft van mijn collega's was met vakantie. Eentje vernam het nieuws nog op tijd en kon z'n dozen nog maken net voor ie vertrok, maar de andere collega wist helemaal van niks. En zij komt maandag terug. We belden haar wel al even.. zodat ze maandagmorgen naar het eerste verdiep afzakt ipv op de gelijkvloerse verdieping tevergeefs naar ... alles zoekt.
We kregen 4 gloednieuwe bureau's, maar kunnen voorlopig jammer genoeg niet meer printen. Een gedisconnecteerde printer, en verantwoordelijken die.. -wel ja, het is nu eenmaal juli- op vakantie zijn. Dus wachten we maar met printen. En als het echt echt nodig is, dan laten we het extern doen. (gekkenwerk)

De visjes en hun aquarium zijn mee verhuisd. Ze staan (zwemmen) te pronken in 'n hoek in onze nieuwe bureau. Ondanks ze nu wel -in verhouding met het lokaal- meer plaats in nemen dan tevoren, zijn we blij dat we ze mochten houden. En ondanks het nu stiller is, kijken we uit op de tuin, waar we vanuit het raam af en toe een praatje kunnen houden met de rokers. We hebben nieuwe buren nu, maar die zullen weldra ook verhuizen, en dan komen er weer nieuwe buren... en nu zeggen we 'goeiemorgen' en 'smakelijk' tegen andere mensen, en wennen we stilletjes aan aan de nieuwe werkomgeving. Nu nog de collega's-in-vakantie. Ik hoop maar dat we niks van hen vergaten en er niks verdwenen blijkt binnen 'n paar weken.

Ah, en ik heb nu een eigen telefoon (toestel en nummer). Ik deel niet langer een telefoonlijn met m'n collega . Best wel jammer, als je weet dat ze binnenkort (nog eens) verhuist (deze keer weg uit onze bureau) en nieuwe collega's zal hebben... 

OP donderdag nam een collega een dagje verlof. Er was niets speciaal aan de dag, noch aan de collega. Ik bedoel hij was niet jarig, hij nam geen ontslag, hij doctoreerde niet, hij kreeg geen promotie, er was niets extraordinair. Dus was de actie om zijn klavier te kleuren een willekeurig stukje gedrag. Vaagweg gestimuleerd door zijn voorstellen van alternatieve kleurschema's voor de websites, nl. roze. We zijn de voorstellen niet beu, zeker niet, ik hou van de absurditeit, maar om de absurditeit wat realistischer te maken, maar vooral om toe te geven aan de zomerhormonen, spoten we dan maar zijn klavier roze. Of lichtpaars, maar aangezien voorafuitgelegde connotatie, denkt niemand aan paars.

En het was leuker de toesten er terug op te steken dan deze eraf te halen.