De kortste weg naar school is niet noodzakelijk de meest aangename. Uiteindelijk blijken er heel wat - hoe benoem ik dat nu - pubers en kinderen te wonen in de richting die ik uit moet. M'n koptelefoon blijkt dan plots onhandig mits ik al mijn sensoren nodig heb om het onbewuste gevaar van me af te houden. Zelfs al is het maar het ontwijken van vliegende propjes of het vermijden dat ik op iemands gloednieuwe gsm met camerafunctie sta (en onverwacht op het net kom).(En als er iets ongelooflijker is dan het bezitten van een gsm dan is het een puber of jonger met een gsm met camerafunctie - ooit zal er ??n sneuvelen en zal 'k m'n nederlaag moeten toegeven, bedolven onder een berg puberlichamen. Of ik fantaseer wel over een ander wraak plot voor al de kinderlijke arrogantie en onbegrijpbare ouders.) Het is dan ook verre van aangenaam om tussen al die onbereikbaren te blijven zitten.
Wat ik dan wel begrijp is dat al die kleine mensen ongelooflijk veel lawaai maken. Dat zou ik ook gedaan hebben mocht de omgeving dat toestaan. Geen probleem daar.
En als laatste punt, zou ik een kind (max. 15 jaar) zijn joint afnemen als ik zie dat hij hem op de tram zou aansteken? Maar vooral, kan je zoiets durven?

Hier regende het zonet hagelstenen uit de lucht. Eerst een klein straaltje regen, dat aanzwol tot een klein geraas. Ik vroeg me ogenblikkelijk af waarom ik en anderen, want de overbuurman van het 3de verdiep kwam ook eventjes buiten piepen (en dat is toch al veel in deze opeenstapeling van mensen ? het einde van vertrouwen in grote groepen), ontzag voelden voor dit fenomeen. Waarom ik direct greep naar woorden zoals 'razen' terwijl het fenomeen niets van destructie met zich meebracht. Onze holen zijn t? stevig (en zeg ik daarmee net niet alles?)
Het leek me logisch te veronderstellen dat het een machtsverhouding is. Het ijs doet ons niets, maar kan onmogelijk door ons getemd worden. Een vage angst schiet door ons heen, een angst die we wel onder controle kunnen houden (we weten rationeel teveel ? en zelfs al was dat niet het geval dan overwon het euforische gevoel van de mogelijke ijsdestructie onze angsten wel. Hier dwalen geen Goden over de aarde die we moeten vrezen, jammer genoeg).
Het is afgeleid zijn van onze focus, het is onze enige echte vakantie.
En dan slaat alles om. Na het subtiele donker worden, net als onze stemming, die eens genoeg geladen zich als een bliksemschicht naar de aarde laat schieten om de kijker te raken, zet de impact alles in een hel licht. Een licht dat blijft. Eens uitgehageld is de lucht mooi en wolkeloos, het ideale moment om wakker te schieten en terug te flitsen naar de realiteit, want de vakantie is over. Maar die donkere stemming is toch uitgeregend.
Uiteindelijk blijft een hagelregen mooi. Ieder moment is een ander beeld, het is zelfs een beeld dat we niet kunnen opslaan of vergelijken met de vorige beelden. Het is beter dan die flitsende televisie. Hier kan je niet minddead raken. Hier is het ok en zonder schadelijke gevolgen om in te gaan op je geschonken vakantie. Hier is het intussen al lang een zonnig weertje.

It's a strange world, je bent omringd door duizenden anderen terwijl niemand in je directe omgeving bestaat.
Niet de grote drukte maar het gebrek aan inlevingsvermogen of het samenklitten van de mensen vind ik het meest ergerlijk verschijnsel op de Gentse feesten. Hoewel dat deze opmerking zo algemeen van aard is dat het meer dan waarschijnlijk ook op andere grote druktes toepasbaar is (ik heb gewoon te weinig drukte ervaring).
Ik keek uit het raam op het vierde verdiep en zag enkele feestgangers een klein doodlopend straatje kruisen. Het verjaardagsfeestje van ??n van de vele kleine buurmeisjes is er aan de gang. In plaats van naar de kinderen te zwaaien of een feestelijke groet te brengen (of ze te negeren), zwanzen de mannen een paar slecht geplaatste woorden die leiden tot een grootse lachbui. Niet voor de kinderen.
Het valt me op dat heel wat mensen in de feesten het slecht opnemen als ik of iemand anders zich met een (grappig bedoelde) opmerking in hun groep mengt. Ik snap het principe van de comfortzone, zeker bij vrienden, maar toch, zo kwaad zie ik er nu ook weer niet uit :) (ah, unlike people, animals and bugs looove femeref). Het zal wel aan mij liggen dat ik er de verkeerde groepjes uitkies. Of aan mijn gebrek aan inlevingsvermogen in de sfeer van hun kliek..
Maar gelukkig ben ik ziek en kan ik vandaag wat in de koelte leven van een verduistert huis. And now it's dark.

    "Ja."
    "Nee."
    "Euh, ik weet het niet."
    "Beslis jij maar."
     quote van Femeref, in 1 adem uitgesproken.

bevestigde correcte analyse:

_de "Ja." = Hij had waarschijnlijk de vraag nog niet helemaal gehoord, of in eerste instantie misbegrepen. (En/Of hij laat zich be?nvloeden doordat ik met m'n hoofd subtiel een ja-knikkend-gebaar maakte.)

_de "Nee." = Het aangepaste antwoord, datgene wat hij ?cht wou antwoorden op de vraag, maar in eerste instantie niet deed omdat hij misschien dacht dat dit tegenstrijdig was met datgene wat ik eventueel zou willen. (Maar ik vroeg iets, dus maakt het niet uit wat ik wou, niet?)

_de "Euh, ik weet het niet." = De verwarring. Hij beseft dat hij eerst ja, dan nee zei. Momenteel weet hoe hij het beste zijn tegenstrijdige antwoorden samenvat.. Het meest logisch klinkt dan inderdaad de : "Euh, ik weet het niet."

_de "Beslis jij maar." = Misschien klinkt het als het meest acceptabele antwoord. Maar het getuigt ook van weinig zelfrespect. Ik zou geen vraag stellen, als ik toch zelf ga beslissen. Nee, ik wil een andere mening!

conclusie: Het antwoord is: NEE !
*zucht*
en dan zijn vrouwen moeilijk te begrijpen..

Al een paar weken zijn er 'grote' werken bezig in het gebouw waar ik momenteel een kleine job heb. Ik zeg wel in het gebouw, want ze zijn ergens (ik weet niet precies waar want het gebouw lijkt immens en is het waarschijnlijk ook. De voordeur ligt in een grote inham, een kleine tuin, omgeven door het gebouw. Maar als ik uit mijn raam kijk op de 2 verdieping, dan zie nog een binnenplaats die dan dus links van de ingang zou moeten liggen. Ik vermoed dat er achter alle zichtbare gebouwen nog meer structuren moeten zijn, mits de achterkant van de ingang niet uitziet op het water, wat het gebouw uiteindelijk toch doet. Nu jah, eventjes de haakjes terug sluiten) binnen bezig (iedereen zal waarschijnlijk eventjes terug moeten scrollen naar het begin van de zin. Sorry, maar ik hou ervan om datgene te neer te schrijven waar datgene dan ook juist wordt vermeld (maar je hebt mijn excuses toch)). Vandaag werden er grote opgerolde kabeltonnen door mijn gang geduwd. Door een zeer direct, modern en dus onvolwassen beleid waren er overal trappen als verkeersdrempels voorzien. De arme mannen konden met een beperkte snelheid van 1 meter per seconde door de gang rollen. Hun gecombineerde krachten kregen de tonnen uiteindelijk de 12 kantoren lange gang uit en begonnen aan de helse opdracht trappen op klimmen.
Ik controleerde de mail nogmaals en delete de spam. Alle namen zijn ingevoerd, alle plaatsen voor de activiteiten zijn volzet, de kaarten aangekomen, alle klachten onkracht of bevestigd. Ik gaf de printopdracht om alle uitnodigingen af te drukken. Ik ruimde het kantoor wat op, want nadat ik alle uitnodigingen had verstuurd, zat mijn dag erop. De printopdracht zou nu ongeveer al gedaan moeten zijn. Op de trappen waren duidelijk de sporen van de bouwvakkers te zien, en net toen ik de uitnodigingen uit de printer wou halen hoorde ik: 'fwieeeefwiuuuuw, eeei scheune blondeuh'. Ik draaide me om en zag de bouwvakker schrikken. En terwijl ik terug naar het kantoor wandelde floot ik lustig YMCA.. (ah, ik krijg tenminste ook mannelijke aandacht).

Een paar huizen verder in de straat, richting het gemakkelijke deel van Gent (de bussen en de winkels ;)), zijn mensen al een paar dagen water uit het raam aan het gooien. Zowel van de ene als de andere kant, het grote voordeel van de kotenhuizen in Gent. Ze raken hun doel intussen met een ongelooflijke precisie. Met de meer dan 30 graden buiten zou het een welkome afkoeling kunnen zijn. Als deze gevraagd en gewenst was. Fietsers worden weggedreven, voetgangers ergeren zich, niet studenten worden uit hun beslommeringen wakkergeschud maar zijn te leeg om acties terug te doen. De meeste mensen negeren de watervallen van het tweede verdiep, maar vandaag waren er enkele wraakacites.
Iemand probeerde een emmer water omhoog te kieperen, wat enkel ergernis en jolijt teweegbracht. Hij kreeg zijn eigen emmer terug over zich heen, de mensen op het tweede lachten zich een kriek.
Het grandioze idee om waterbalonnen te smijten leverde meer op, als het nu eens niet van de mensen van het tweede verdiep naar de conformistische watersmijters van de overkant was. Hoewel, watersmijters tegen watersmijters is beter dan tegen mij.
De derde, en meest succesvolle poging, leverde bijna blauwe ogen op. Een fietser raakte het watersmijtersgebouw binnen. Ik hoorde het slaan van deuren en de mensen aan het raam verdwenen spontaan. Geroep en dan stilte. Uiteindelijk viel ??n watersmijtpartij toch uit de lucht.
En vannacht.. Vannacht gaat een onbekende wraaknemer ze wakkerbellen.. En morgen.. Morgen ook.. En overmorgen.. Waarschijnlijk wel ja..

De W van Wraak.

..de sleutel?
Op deze zonnige namiddag kwamen we toch uit op een heel raar beeld, middenin de gedogen stad Gent.



Maar onwillig om te praten met deze vreemde sensibiliseringsmensen, nam ik slechts een foto. Speculatie aan den top.
Neen tegen drugs, of de mensen attent maken over het hoe en waarom wel en niet van drugs lijkt me een goede zaak. Al was het maar om de vergevorderden en de poseurs erbuiten te houden. Maar ik vrees dat ze meer mensen wilden bereiken (anders zet je toch niet de ge?ngageerde jeugd in).
Kom op voor je eigen te nemen beslissingen en leef in het duister als het niet getolereerd wordt, maar hier is het opsteken van een Joint toch geen probleem. Ze kunnen toch niet anders dan water naar de zee dragen.
In een vluchtige blik, en als goede afleiding voor onze aanwezigheid, spraken ze net een ouder koppel aan. Waarschijnlijk een subtiele aanpak om de verdoken viagra gebruikers het publiek in te trekken.
Hoe dan ook, deze welwillende pogende verkopers, willen de mensen overtuigen over de slechte invloed van drugs, of net niet?
Deze lieftallige meisjes, achttien lijken ze, zouden toch geen sensibiliseringscampagne oprichten voor al wie dealt? Het zou te banaal zijn om mezelf hierover uit te spreken, maar net grappig genoeg om er verder over te schrijven.
Hun slogan, een poging om mensen aan het denken te zetten, is dan wel weer een goed initiatief. Mensen denken tegenwoordig toch al te weinig.
Maar met deze post zie je toch duidelijk de dualiteit van hun vraagteken. Is het nu goed of slecht? En vooral, als ik mijn post al begin met een woord zoals ?gedogen?, dan staan ze toch op een verkeerde plaats. Tenzij.. ja inderdaad, tenzij ze de nieuwe rekruten zijn van het lokale politiebureau, die de mensen hun vertrouwen in het gedogenbeleid moet laten ondermijnen. Oh neen, laten we hopen dat men mankracht en inspiratie te kort heeft om aan zo?n ingewikkelde strategie te beginnen. (ongeloofwaardig toch: ?mevrouw u weet toch dat iedere jongen tussen de 18 en de 22 in gent gemiddeld 2 joints in een week rookt.? De doodsteek voor mening studenten bij hun ouders. Maar ik zou er alleszins weinig geloofwaardigheid aan hechten.)
Maar toch, wat als die dealers hen toch sponserden; ?I weed need?, ?een joint in de morgen is een dag zonder zorgen?, etc.. Dan hadden ze een directere slogan naar de mensen toe, zonder ze zelfs aan te spreken. Zo omzeil je automatisch zaken zoals menselijke luiheid en menselijk onkunnen om anderen te overtuigen. Of erger: menselijke onverschilligheid of onwilligheid om een gesprek aan te knopen met sensibiliseringsmensen.
Maar ik geraak niet bij mijn pointe. Die dealers.. ah, het doet er al helemaal niet toe, maar mijn pas opgestoken Joint smaakt me zeer?