Vooral het stukje

'hier heerst vrede - er is hoop voor iedereen - voor iedereen - voor iedereen'

het zal wel te wijten zijn aan Boomtown 2007 - 18 juli

Hier zit ik al dagen mee in mijn hoofd. Meer over Lili Marleen op wikipedia. En voor zij die er echt niets van weten: het was een nummer dat populair was aan beide zijden tijdens den oorlog. Toen Joegoslavië werd ingenomen door de Duitsers, speelde radio Belgrado het nummer iedere dag om 21u55 (!). Dit was ook de enige radio die een groot genoeg bereik had om beluisterd te worden doorheen europa.

Je kan ook ruim 20 versies op de Lili Marleen homepage vinden.

Het is jaren geleden dat ik dit nummer nog hoorde, maar ik zit er toch al een paar dagen mee in mijn hoofd. Het is zoals Ane Brun het zegt in 'Humming One of your Songs':

I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanne hear it  on and on and on

Het zijn slechts enkele delen van het nummer die voortdurend worden herhaald. Het refrein, waar ik me enkel maar de titel van herinner, en de gitaarbrug die eindeloos wordt herhaald.

En om eerlijk te zijn, dit is alles behalve mijn favoriete nummer van London After Midnight. Toen ik ze ontdekte, zat ik middenin de partiele examens. Om de pijn wat te verlichten, en om afleiding van een spelende computer te minimaliseren, zette ik al hun nummers op een cd. En hiervoor moest ik dus keuzes maken. 'Black Cat' haalde de selectie toen niet.
De cd zelf draaide ik grijs. (Echt, het was zo'n goedkope kruidvat cdrom die begint te oxideren, en hoe verder je in de playlist raakt, hoe slechter te kwaliteit begint te worden. Tot de muziek uiteindelijk verdwijnt in geruis.) En ik vermoed dat'k al die nummers beu heb gedraaid (dat verkeert natuurlijk tijdens de examens) en dat alle 'mindere' nummers nu nog aangenaam te beluisteren zijn.

 

Sinds een paar dagen zit ik met het openingsnummer van Predella Avant hun self-titled album in mijn hoofd. Predella maakt (donkere) neofolk achtige, maar heel bombastisch filmmuziek. Je vindt er niets van op youtube, maar blijkbaar hebben ze -zucht- een myspace.

Gisteren zat lorelei met een deuntje in haar hoofd. "Iets van Nirvana", zei ze. Dus neuriede ze me wat tonen. Ik herkende het niet direct, maar deed toch enkele voorstellen. Toen dat haar niet hielp, zochten we youtube af naar mogelijke kandidaten. Eerst deden we alle Nirvana top 10s, daarna liep ik alle rustige nummers af. Maar het mocht niet baten. Door al dat luisteren, door de vergane tijd tussen het ermeein je hoofd zitten en het uiteindelijk terug horen, was de song verloren gegaan. De zoektoch leverde wel dit op, een "\/\/|-|/\TE\/ER" Kurt.

Uiteindelijk, midden in de nacht schoot lorelei wakker met de vraag: "Zing Dumb eens". Waarna ik prompt begon te mompelen. En ja hoor .. 

Je kent het wel, liedjes die in je hoofd blijven spoken. Vandaag was dit Lily Allen met Smile. hier te zien en te beluisteren:
http://youtube.com/watch?v=KhgjXkidnmU

Vroeger was ik ervan overtuigd dat voelen uniek was. Dat denk ik nu nog steeds maar weet ik ook dat ik de keuze heb om dat naast me neer te leggen. Voelen op zich is inderdaad uniek. Je kan sommige zaken maar zo intens voelen in bepaalde situaties. Dat is wat men doet in films, in series, etc .. Het heet ook dramatiseren. Een woord dat pas in mijn gedachtsveld werd gesmeten toen useless mij er een mail over schreef.
Maar dit gaat niet over dramatiseren, hoewel. Want uiteindelijk, als je de keuze hebt om in bepaalde situaties 'ervoor te gaan' of om dat niet te doen, dan is de eerste van die keuzes toch dramatiseren, niet?
Als ik luister naar Pagoda met hun 'Death to Birth' en dat vergelijk met 'Death to Birth' van Michael Pitt, dan zit er toch een mijl verschil tussen hun inlevingsvermogen (hoewel). (In extremis betekent dit dat house of heel wat electronisch muziek geen inlevingsvemogen naar voren brengt, geen gevoel heeft, en gitaar muziek dat bijna automatisch wel doet.)

Het punt van deze post is dat als je die keuze hebt, waarom je ze dan zou maken? Moet je ten allen tijde het gevoel maximaliseren, het merg uit het been zuigen?


Vroeger was ik ervan overtuigd dat als je op het moment dat je een gevoel had, iets dat meer was dan een normale toestand, dat je misschien zelfs een beetje opgefokt was, dat je dat moest neerschrijven. Proberen te behouden a.h.w.. En natuurlijk moest het op een zodanige manier worden neergeschreven dat de je de lezer de schoonheidsemotie weder kon laten ondergaan (zoals Frederik van Eeden dat zo goed verwoord in zijn 'Van de Koele Meren des Doods').
Maar dit heeft zoveel nadelen. Het eigenlijke gevoel kan je niet blijven behouden. Het blijft ergens evolueren. Uiteindelijk word ik er zelfs wat vermoeid van. Andere nadelen zijn dat de opbouw soms zo eindeloos kan zijn dat onderbreking van die opbouw het gevoel een totaal andere richting kan uitsturen. Maar vooral, het neerschrijven is nooit echt een senecure geweest
en is waarschijnlijk de grootste struikelblok. Samen met het wegglijdende gevoel tijdens het neerpennen.

Mr Moonlight, de cd en platen speciaalzaak in de Gothicbuurt van Gent, stopt ermee. Maar dat wisten we al langer. Het fantastische eraan is dat er nu cds de deur uitgaan met reuze korting! Ongelooflijk!
Hoe dan ook. Ik ging al eens langs net voor de kerst, kocht er enkele essentiele neofolk cds (Blut van Blood Axis, Holy War van Coph Nia, Alarm Agents van Death in June en Boyd Rice). Niets overdreven, niets teveel. Maar aangezien Mr Moonlight nu echt wel definitief de deuren sluit tegen eind april, vond ik toch nodig om mij alles wat ik ooit wou hebben op cd aan te schaffen. Uiteindelijk kocht ik voor meer dan 271e cd's, maar met al die korting valt de uiteindelijke prijs toch serieus mee ;).

Het lijstje:
Der Blutharsch - The Pleasures Received In Pain
Der Blutharsch - The Moment of Truth
Der Blutharsch - When Did Wonderland End?
Der Blutharsch - When All Else Fails
Der Blutharsch - Der Sieg Des Lichtens Ist Des Lebens Heil!
Der Blutharsch - Time is Thee Enemy!
Stormfagal - Den Nalkande Stormen
The Mission - Carvedinsand
Sopor Aeternus - The Ensemnle of Shadows
Kirlian Camera - The Burning Sea
Raison D'?tre - The Empty Hollow Unfolds
Switchblade Symphony - The Three Calamities
Unto Ashes - Empty Into White
Predominance - Dark Stars Unfolding
Girls Under Glass - Minddiver
Panzer AG - This Is My Battlefield
Nova - Utopica Musa
ThouShaltNot - The White Beyond
ThouShaltNot - The Holiness of Now
S.K.E.T. - Aktivist

De respectievelijke hoezen:

M'n 18de cd van Nick Cave. En m'n eerste van Daan.




edit: Op het prijslabel van 'The Proposition' stond 21,50 EUR. Maar de kassa slechts 10,50 EUR. Net alsof 'k beloond werd omdat 'k een dure cd wou kopen.

Enof het mooi was!

* was het liedje dat 'k hoorde in m'n eerste rit met m'n eerste auto.
Ik heb een auto en moet er nog ff aan wennen.

De zondagavonden, sinds 'k beginnen werken ben, zien er zo ongeveer allemaal het zelfde uit. Naar het einde van de dag toe, nader ik naar de sofa. Ik zet me er neer, onder een blauw fleechen(?) dekentje van ikea. De tv staat op. Bij wie niet, h?.. maar wat moeten we anders, niet. :-)
Vroeger, toen ik geen distributie had, maar wel 'n video recorder en tv, toen keek ik naar bepaalde uitzendingen die iemand voor me opnam. Vaak zat daar 'flikken' tussen. Het zondagavondgevoel van anderen had ik toen tijdens de week - of ergens op 'n namiddag waar 'k geen les had.
Maar goed. Zondagavonden kijk ik dus tv. Flikken. En een halfuur ervoor naar de preselecties van eurosong. Na Flikken ga ik evenwel direct ende onmiddellijk slapen. Zo zie ik de 'uitslag' niet meer, maar wat doet het er ook toe. Ten eerste lees ik het wel in de krant 's anderendaags op de trein; en ten tweede; wat doet het er toe.
Afgelopen zondag was dat net hetzelfde - tot het laatste deel.. Want onze buurvrouw besloot er anders over.. Net toen 'k in slaap ging dommelen.. begon zij te zingen. Kate Ryan.. (haha) met 'je 't adore'..
En de krant gaf haar gelijk 's anderendaags - ze won die aflevering. (Nah, niet m'n buurvrouw - al verklapte ze het me zo wel)

(trouwens mag Kate Ryan voor mijn part best naar 't eurosong gaan, z'is mijn keuze (voor eurosong wel te verstaan))

..opgevangen in het publiek, bij het aanschuiven om veel te dure drank, in de club van de AB - de 'serveert' uit de groepsnaam zou uit 't tennis afkomstig zijn. Een weetje waarvan je eigenlijk toch niet veel wijzer wordt.. maar goed, zo had 'k het nog niet bekeken. Geen culinaire achtergrond dus.
Er werd 'n cd en een dvd opgenomen van het concert.. Of ze veel knip en plakwerk zullen doen is nog maar de vraag. Brillemans gitaarspeler (ook zie foto) 'zeverde' de songs aaneen.. De blonde schone zong dan wel prachtig - had ook niks anders verwacht.

bron foto: http://www.ontaponline.com

Laatste trein, laatste bus, bed in - 6uur later opstaan, en terug naar Brussel. Geloof het of niet,.. ik ben moe vandaag en las wat in 't boek 'Slaap'. Hoe toepasselijk.

Gisteren was het eindelijk zover. Een nieuw concert!
Ik had eigenlijk geen flauw vermoeden wat'k van het kleine meisje mocht verwachten, mits ik enkel maar 'Mother Mother' ken en slechts heel recent haar eerste album kocht. Maar het jeugdsentiment van 'r ?ne grote hit samen met alle recente vaststellingen die'k met 'r tekst heb kunnen maken, dreven me naar 'r concert. 'k Las ook dat het een concert met zitplaatsen zou zijn, wat automatisch een intiemere sfeer brengt.

En het was ongelooflijk! 'k Vond haar fotos, haar recente single en 'r blog eigenlijk maar middelmatig en soms te poppy, te afstandelijk en bij momenten onverstaanbaar (het is alsof ze enkel voor een publiek schrijft die haar lokale taal begrijpt - en dat is altijd een afknapper). Maar nu was ze persoonlijk en liet ze haar vruchteloze pogingen tot glimlachhumor niet aan 'r hart komen. Ze bleef maar onverwijld verderdoen (misschien was ze wel verwijld, maar dan is er denken zo snel, zo instinctmatig dat je er diep respect voor krijgt - ze twijfelt niet aan wat ze kan en zal kunnen doen) zelfs al vergat ze heel tijdelijk haar tekst tijdens een verzoeknummer (ja, ze speelde The Real toen een enthousiaste fan haar toeriep vanuit het publiek).

'k Vond haar verschrikkelijk aards en (maar?) doortrokken met heimwee. (Een maar zou misschien beter op z'n plaats zijn mits haar heimwee haar wel heel onverstaanbaar maakt (ik ken niemand in LA of Brooklyn en kan me daar bijgevolg moeilijk in inleven).) Ze swingde, en veroverde mij zienderogen toen ze moeiteloos van het ene instrument naar het andere instrument sprong en genoeg kleine foutjes maakte, maar er met zo'n gratie mee omging dat'k niet anders kon dan goedkeurend knikken. Ik wou dat'k kon klappen, haar het correcte respect kon betuigen, maar de concertopname zou daardoor wat minder goed zijn (het is zo hatelijk dat er tussen ieder nummer dof maar luid geklap te horen is omdat'k net boven de microfoon m'n handen samenbreng). Haar kleine foutjes toonde haar menselijkheid naast haar anders zo perfecte optreden, haar foutjes maakte alles zo persoonlijk, alsof ze zich niet stoorde aan ons of onze reacties. Ze weet voortdurend wat er is en hoe dat is klinkt.



Op de affiche stond er dat ze een begeleidende band mee zou hebben, maar doorheen het concert bleef ze alleen op het podium staan. Maar op ??n of andere manier slaagde ze erin om ganse delen in te spelen, die dan doorheen 'r nummer loopten. Nog nooit zag'k nummers zo snel opgebouwd worden, allemaal door ??n enkele persoon. Ik kan niet anders dan voordurend mijn respect voor het kleine meisje te betuigen.

En om een laatste item te verduidelijken. Gisteren was ze een heel klein meisje, met heel kleine voetjes, een afgescheurde zomerse rok en een dotje in 'r haar. Ah maar kijk naar de fotos, genomen door onze concert buurman, Phil. Dank dank!



Als afsluiter speelde ze een nummer van Led Zeppelin waarvan de titel mij nu ontsnapt maar mij enorm deed glimlachen en bijna wensen dat het geen zitplaatsen waren zodat'k m'n haren nogmaals zou kunnen rondsmijten op iemand anders uitgeschreeuwde passie.

In de loop der jaren evolueerde mijn muzieksmaak. Van betekenisloze muziek, alledaagse Radio2 hits tot mijn nu persoonlijk voor mij zingende bands en mensen. Ik was al altijd bang om een cd te kopen. Want het kopen zou inhouden dat ik de cd een volle 100% zou moeten appreci?ren, ieder nummer. Maar dat is zelden het geval, hoewel ik op dat moment na?ef genoeg was om mezelf te geloven. En, raar maar waar, ik vond effectief dergelijke cd's. Altijd heel voorzichtig naar de cd-winkel wetend wat ik zou kopen. Het was een klassieker zoals Paradise In Me van K's Choice een ongelooflijk veelzijdige, ruwe, rustige en grappige cd (ruw was vooral door de bekende hit Not An Addict en het minder bekende Iron Flower en White Kite Fauna; rustig is Song for Catherine; en Something's Wrong is een ideale afsluiter.. een verlangen naar een festival). Later kocht ik ook het perfecte OK Computer van Radiohead en Pieces of You van Jewel (die nu trouwens een te groot entourage heeft om nog aangenaam beluisterbaar te zijn - ik hield van 'r ontplooiing en 'r fouten in 'r muziek). Maar telkens lag er toch een serieus aantal maanden tussen al de aankopen. Ik had geen smaak die vastlag, geen genre om op terug te vallen. De ganse commercie van cd's (van andere zaken ook trouwens) kwam zo verwarrend en incompleet over. Maar wat doe je als echte 16 jarige, je aanvaardt dat dit slechts alles is wat men je kan bieden.