Een Gekke Namentocht gaat uiteraard ook gepaard met enkele paniekmomenten. Mijn eerste en grootste paniekmoment was het moment waarop we met de auto een straat inreden die... nogal erg naar beneden ging, niet zo lang was... en op het eind ervan... water te zien was! 'We reden het water in!' dacht ik. Er was wel een boot te zien... waar je wel kon oprijden... maar die was al 2m ver het water in... Dus riep ik maar 'stop! niet verder rijden! stop! stop!'
De boot leek terug te keren. De kust leek letterlijk veiliger, maar er waren geen aanduidingen, geen plakaat, geen stoplicht, niks... Dus waagden we het er maar op... Ik hield me vast aan de autodeur, niet dat het iets zou helpen moesten we 't water ingaan, maar het gaf me een veiliger gevoel.. ofzo. Het ritje over 't water verliep rustig. De paniek was voorbij... Nederland is vol met water!
We hadden net Krimpen bezocht en wilden naar Kinderdijk. En om daarna opnieuw naar Lekkerkerk te gaan, moesten we de overzetboot terug nemen. De kaartjesverkoper gaf ons korting, herkende ons wellicht nog als 'de domme Belgen'.
Een Gekke Namentocht - het fijnste wat we ooit konden verzinnen. En eigenlijk was het een leuk cadeautje voor Femeref, waarvan ik mocht meegenieten.
Bedankt voor de 'bak diesel', Miekebeezt! Op de overzetboot konden we lekker zuinig wezen op die brandstof!
Vlamingen en Nederlanders. We spreken dezelfde taal.
Niet dus! Wij, vlamingen in Nederland, waren niet zo best verstaanbaar, zo bleek, tijdens onze Gekke Namentocht. Met hun 'hollands' hadden wij weinig problemen, er was altijd wel 1 van ons drie die het juist had begrepen. Hun Fries daarentegen... daar mochten wel wat ondertitels bij. ('t dorpje Ie is Ee; zie foto) Maar ons 'Vlaams' leek dus blijkbaar op Chinees... of eerder op Engels, want bijna iedereen wou ons in het Engels aanspreken; de 'garçon' in het hotel, een automechanieker, een winkelmeisje,... Allemaal probeerden ze 'Can I help you?' of 'English?' uit op ons. Waarop we uiteraard zeiden 'neenee, wij zijn Belgen!' ('domme Belgen' dachten we).. O, zeiden ze dan, maar we hadden hier al eens belgen en die spraken Frans! Nou ja, dat zijn onze landgenoten, zeiden we, maar wij, wij spreken OOK Nederlands, net als jullie. Een on-gearticuleerd, plat Vlaams- Nederlands misschien... Misschien een West-en Oostvlaams, maar we schrijven en spellen grotendeels hetzelfde als jullie, Nederlanders!
Een 'bancontact' heet dan misschien een 'pinautomaat', en 'rozijnenkoeken', 'krentebollen'... Maar zo buitenlands klinken we toch niet?
Miorelei zat vandaag achter haar computer. Ze tikt tegenwoordig op nieuwe toetsjes, ik hoor haar nog amper tikken.
Vandaag ging ze op reis zo zei ze me. Maar ze bleef thuis! "De wereld rond in 80 minuten" zei ze, maar bleef voor haar scherm zitten staren. Ze bezocht plaatsen waar ik nog nooit van gehoord heb. Af en toe noemde ze er eentje luidop, waarop femeref moest glimlachen. Ik denk dat m'n baasjes opnieuw naar Gekke Namen zullen gaan.. Maar ik ben het niet zeker.. want ik zag ze nog niets inpakken..
Toen Miorelei bijna gedaan had met haar reizen, riep ze mij erbij. Ik mocht kiezen waar ik naar toe zou willen gaan, ofzo. Ik snapte het niet zo goed. Ik wou nergens naar toe.. een beetje dutten in de slaapkamer zag ik wel zitten. Of bedoelde ze iets spannenders? Zoals terug gaan naar waar ik Castar leerde kennen? Geen idee. Ze tikte dan maar mijn naam in.. En nu weet ik tenminste dat ik besta! Kijk! Ik besta!
