Gekregen imdb

fem' 8.1 'lei 7.3

7.7

Iedereen raadde me de film aan. En altijd vrees ik dat het dan toch slecht zal zijn. Shrek vond ik bv goed, maar niet goed genoeg om meerdere malen te zien. Of toch niet meer nuchter. Ik ben altijd skeptisch over CG films, hoofdzakelijk omdat ze te cartonerig blijken. Of zich zelfs te erg aan stereotypen of gemakkelijke humor vastklampen. (Ik durf geen goed woord te spreken over de openingsscene van Robots.)

Maar Wall-E zou al mijn verwachtingen van een goede film hebben ingelost, ware het niet dat ik geen verwachtingen had, of toch geen goede. Maar de film deed me terug gaan in de tijd, gaf mij in die andere tijd positieve verwachtingen, en die werden ingelost. Ik wil maar zeggen, ik werd aangenaam verrast.

De volgende gedachte kwam tijdens de film wel bovendrijven. Als Wall-E een geemancipeerde robot is. waarmee ik bedoel dat hij het juk van zijn eigen directive van zich af kan smijten, en een eigen zoektocht begint in al zijn kunnen, voelen en denken. Ja hoor, zelfs voelen, het meest ongeevenaarde gevoel, iets dat door en door menselijk is, hoewel het zo'n onweerlegbare dierlijke achtergrond heeft. Als Wall-E een gevoelige, intelligente robot is (ik vrees dat je nu al robot door mens kan vervangen), die zijn eindeloze en monotome dagtaak uitvoert, 's avonds thuiskomt in een wondere, maar eenzame wereld, waarom moet hij dan perse zo'n ongelooflijk trouwe en zelfopofferende robot zijn?

Moet ik nu een geek analogie maken? Een mens die dag in dag uit blokken code parset, in een vast stramien, en dan thuiskomt in een wondere zelf opgebouwde wereld vol snuisterijen en normale voorwerpen die met een grote fantastische fantasie omgetoverd worden tot gadgets. Die eindeloos lang dezelfde boeken kan lezen, dezelfde films kan analyseren en een geheugen heeft als een taperecorder. Het enige dat er meestal ontbreekt, iets dat mensen breekt, en melancholie als gevolg heeft, is het kunnen delen. En volgens mij is net dat laatste de reden voor de ontwikkeling van zijn intelligentie en het ontstaan van zijn andere gevoelens (hoewel er tijdens de film niet echt veel meer emoties ten toon worden gespreid). Deze robot hoeft zich niet echt bezig te houden in de memento mori van een normale mens. Hij hoeft zich niet voort te planten of te eten, hij hoeft ook niet te vechten tegen zijn sterfelijkheid en proberen iets permanents achter te laten. Deze robot kan zichzelf repareren en opladen.

Maar toch. De vastberadenheid, op de rand van het zielige, doet je best wel iets. Het is niet alsof de robot lust op een andere robot, maar hij wil koste wat kost delen. En die vastberadenheid is waar iedereen natuurlijk van droomt. Een doel dat ons drijft en ons onzelf doet overstijgen (hoewel overstijgen hier heel letterlijk mag genomen worden). De zieligheid komt niet enkel van de bijna fatale zelfopoffering, maar ook van het onbegrip en ons besef van Wall-E's onkunnen. Hij kan zijn originele programmatie niet ontlopen (en dat is dan wel weer heel menselijk, heel erg lijkend op oud worden).

Maar, eens de film eindigt, en je had natuurlijk al flauw vermoeden tijdens de film, wordt het duidelijk dat Wall-E reeds meer was dan waarvoor hij was bedoeld. Hij is wat wij willen zijn, een gevoelige, intelligente, alles gevende robot die zijn 'directive' kan negeren en ten koste van alles zijn wereld wil delen. Blijkbaar willen we niet dat al onze moeite die we staken in het opbouwen van onze mentale wereld, verloren gaat. Dit staat zo haaks op een voorgeprogrammeerde robot, aangezien die zou moeten opgebouwd worden en zou enkel maar moeten zijn.

Ik denk niet dat Wall-E begreep wat een plant was. Maar hij begreep wel wat hij ervoor kon verdienen of, motiverender, kon verliezen. Liever dood dan vergeten worden.

Maar er kan zoveel meer over de film gezegd worden. Gewoonweg al het feit dat deze Adam en E.V,E. de mensen 'redden' uit het paradijs en hen doen vallen van (uit) de hemel op de aarde. De referentie naar A Space Oddysee onder de vorm van een stuurwiel. En dat is ook treffend, niet enkel het oog is hetzelfde, maar ook het feit dat beiden de ruimteschepen uit de respectievelijke films sturen en bedienen.
Ook de dreiging voor onze afhankelijkheid van technologie brengt een macabere sfeer. En de vage notie dat God een Amerikaanse president is die al bijna een eeuw dood is. En de mensen volgen maar die God, niet meer wetend wat hij oorspronkelijk maar was. Het zou erg zijn mochten ook wij een vergeten erfenis zijn.

En dan nog de slagzin van de film: He's got a lot of time one his hands. Dit slaat niet enkel op de notie dat Wall-E dit eindeloze werk al eindeloos lang doet, maar ook op zijn drijfveer doorheen de film. Hij wil namelijk de hand van E.V.E. vast houden. Het blijkt ook de manier waarop hij uiteindelijk terug herboren wordt. En deze motivatie, het vasthouden van handen, is ook de hand die de verantwoordelijkheid draagt voor het lot van het 700 jaar oude paradijs.

Gezien op het Filmfestival 2008 Prijs: 5€ imdb

'lei 8.3 fem' 7.8

8.1

Eén van de redenen waarom ik de film uit het programmaboekje haalde,... is vermoed ik de titel. Ik had en heb iets van: met zo'n titel kan je geen slechte film maken. Poppy Shakespeare klinkt gewoon goed.

Nu is het een verfilming van een gelijknamig boek. (Uitgave in het Nederlands bestaat ook, maar blijkt vol slang-taal te zitten en ik vrees dat ik het niet zou kunnen uitlezen daardoor.)

De film speelt zich af in een daginstelling voor psychiatrische patiënten. N. leeft er al lang, Poppy is nieuw. Er wordt N. gevraagd om Poppy's guide te zijn.

Wat volgt is een prachtige film vol madness. Poppy wil zo snel mogelijk het instituut verlaten, naar eigen zeggen omdat ze er ten onrechte zit. Maar om haar er uit te krijgen, is maar 1 ding mogelijk... dat is MADmoney ontvangen... maar daarvoor moet ze zich... wel ja, gek laten verklaren. 

De karakters N. en Poppy zijn zo menselijk mooi. En ik zou gerust nog een paar uur langer film gekeken hebben als die er waren. 

Gezien op het Filmfestival 2008 Prijs: 5€ imdb

fem' 8.3

8.3

12.000 Pools officieren vermoord in een het woud van Katyn. Eerst wordt de schuld hiervan door de Nazis in schoenen van de Sovjet Unie geschoven en na de val van het Derde Rijk wordt de schuld op de nazis gestoken.

Een van de officieren houdt een dagboek bij. Zijn vrouw probeert hem na zijn gevangname door de Russen nog vrij te krijgen.Maar hij weigert mee te gaan en neemt zijn militaire eed voor zijn vrouw.

De rector van de universiteit, de vader van de hierboven vermelde kapitein, vertrek tegen de wil van zijn vrouw in naar een bijeenkomst voor de universiteit samenroepen door de nazi bezetters. Alle mannen die opdagen worden afgevoerd.

De vrouwen van de afgevoerde mannen proberen rond te komen en naar elkaar toe te verhuizen. Uit knipsels van de brieven uit de gevangenis, of de kampen krijgen ze met moeite informatie.

Het nadeel aan historische reconstructies met zo'n dramatisch effect is dat ze meestal een zekere context ontbreken. Ze doen een relaas over feiten die ik mij niet eens kan voorstellen. Ik ben opgegroeid waarbij men zelfs al boetes geeft op verkeerd kakkende honden, laat staan dat ik dat ik dan nog eens sympathie moet voelen voor 12.000 vermoorde offieren. Ik kan me niet niet eens zoveel mensen voorstellen. Laat staan diegenen die deze massamoord hebben begaan.

De film maakt het duidelijk hoe de twee betrokken partijen de schuld in elkaars schoenen schuiven. Een overduidelijk voorbeeld hoe de geschiedenis steeds wordt geschreven door de overwinnaar. Hoe zeker kan je dan nog zijn van gelijk welk drama?

Het is pas na een maand dat ik de film volledig heb kunnen verwerken. Niet dat ik nu al een ganse maand niet kan slapen en mijzelf kotsend een weg baan doorheen mijn gemarteld geweten. Maar eerder, nu pas kan ik al de historische bagage van me afschudden en me focussen op al derest.

Het valt me op hoe compleet men hier probeerde te zijn. Zelfs al weet je niets over de periode of plaats, zoals ik, dan nog valt het op hoe gedetailleerd alles is. Het enige storende was het feit dat alles er nieuw uit zag. Ik kan me niet voorstellen dat net gevangen genomen soldaten eenonberispelijk uniform kunnen dragen.

Wat er ook de moeite is, is hoe men de massa moord uit het beeld probeert te houden. Dit is geen Schindler's List waarbij men het er driedubbeldik oplegt hoe slecht het allemaal was. Hier is er gelukkig ook geen rood vestje dat je tot tranen moet dwingen. Fantastisch gevonden, maar emotioneel was dat een emmer die een druppel probeerde te zijn.
In de laatste 10 minuten wordt je dan uiteindelijk toch geconfronteerd met de moorden. De jonge officier wordt uit de trein gesleurd, geidentificeerd in een kille ruimte en anoniem door het hoofd geschoten.

Een film met internationale alures, maar het onderwerp ligt me simpelweg niet.

Gezien op het Filmfestival 2008 Prijs: 5€ imdb

fem' 7.8 'lei 7

7.4

Het nadeel aan heel wat ontsnappingsfilms is dat je weet wat er gaat gebeuren. Je kan niet meer verrast worden en de film draait rond datgene wat reeds duidelijk is.

De moderne ontsnappingsroutes uit dit cliche is excellente inbeeldbrenging en flitsend camera werk. Ik was blij dat het hoofdpersonage geen moderne flitsende Prison-Break-man was. De oude Frank Perry leeft in een gevangenis in een onbepaalde tijd. Dat de tijd onbepaald is, is iets dat hoogstwaarschijnlijk normaal is, aangezien contact met de buitenwereld niet in beeld wordt gebracht. Het contact met de buitenwereld komt er uiteindelijk in de vorm van een brief die mededeelt dat zijn dochter op sterven ligt.

Het mooie aan de film is de suggestieve instelling. Nooit wordt er vermeld waarom Perry opgesloten zit of hoe gevaarlijk hij is. Hoelang hij reeds vervreemd is van de buitenwereld is ook onduidelijk, maar daar krijg je op zijn minst toch een hint naar. Welk soort gevangenis het is, of wie er precies waarom zit opgesloten is allemaal irrelevant.

De film krijgt zijn vaart door twee verhaallijnen door elkaar te vertellen. De ontsnapping en de planning. Waardoor de introductie van de personages over de film wordt gespreid. De verhalenlijnen komen samen in het begin en op het einde van de film, wat me toch eventjes een 'wow' moment bezorgde. De houding van de personages in die twee scenes krijgt een totaal andere context (er zit nl. een volledige film tussen).

Rizza, een gevangene, controleert de gevangenis. Er wordt eventjes met zijn verhaal geflirt, maar verder dan wilskracht wil men niet raken. Iets wat op zich natuurlijk al een ganse prestatie is. Rizza heeft een broer. En dat is het probleem in het verhaal van de film.

De fillm is een goede aanrader. En eindigt zoals de meeste M. Night Shyamalan films eindigen. What a twist!

Gezien op het Filmfestival 2008 Prijs: 5€ imdb

'lei 4 fem' 4.2

4.1

Een trage film. Een hele trage film. Als kortfilm zou ie misschien best nog meevallen. Maar dit duurde te lang. De camera bleef te lang stilstaan, de personnages ook...

Het programmaboekje van het Filmfestival lokte er ons naar toe omdat ze in de beschrijving van de film, die onderbrachten in het vakje van Donnie Darko en The Virgin Suicides.

Niets van dat alles dus. In de verste verste niet. Jammer maar helaas. 

Joy is lost. Helen ook, maar dan letterlijk.
Joy wordt gevraagd om te helpen bij de reconstructie van de verdwijning van Helen. Wat je ziet in de film is haar voorbereiding. Ze draagt een zelfde jasje als Helen aanhad toen ze verdween, en ze bezoekt plaatsen en ontmoet mensen uit het leven van Helen. Joy zelf is ouderloos en zou haar leven opnieuw willen beginnen. Maar nu is ze even Helen. 

En aan de mensen op de rij achter ons, met hun gratis vouchers : ik vervloek jullie. Te laat de zaal binnenkomen, niet stoppen met praten, mensen die opmerkingen maken, uitschelden... en dan halverwege de film terug opstappen. Blijf de volgende keer thuis! of ga op café! Vouchers moet je met eer behandelen.

Gezien op het Filmfestival 2008 imdb

'lei 7.8

7.8

Een openingsfilm zoals een openingsfilm zou moeten zijn. (De zaak alzeihmer niet meegerekend - wel de beste openingsfilm die ik op het gentse filmfestival mee mocht maken).

Een professor, Walter Vale, vindt twee illegalen in zijn appartement in New York. Zelf komt hij er amper, maar nu is hij in town omdat hij een lezing moet geven. Walter Vale heeft een saai leven. Hij probeert te leren om piano te spelen, maar dat lukt hem niet. Hij is professor dus gedraagt hij zich ernaar. Studenten die te laat 'n paper indienen zijn te laat. Punt. En tussen collega's kan hij zich zonder moeite in blenden...

Maar saaie mensen zijn geen dode mensen, ze hebben gewoon iets nodig om voor te leven. En laat dat in Walter Vales geval de twee immigranten zijn...

-of voor ons het 6de op rij- begon gisteren met de officiële opening. Een rode loper werd uitgespreid en Lorelei begaf zich naar boven, zag The Visitor en klonk enkele glazen champagne naar binnen. 

Het bandje rond haar arm hield ze stevig vast toen ze naar buiten stapte, want daar stonden enkele kwijlende jongeren op wacht. Sorry, maar ik wou 's anderendaags gewoon nog even ermee pronken.

Gezien in de Kinepolis imdb

fem' 7.6 'lei 6.8

7.2

We zijn helemaal opgegroeid met The X Files. Ik heb er zelfs nu nog een mooie t-shirt van.

Ik weet nog dat de series ergens in 1994 op TV was, ik vermoed wijlen Ka2. En alles en iedereen was er zot van. Of zo leek het toch voor deze 12 jarige. Mark Snow stond in de Radio2 Top30 (als 12 jarige is dat de top der tops natuurlijk)  samen met de Spice Girls (een nummer met One in, geen zin om het op te zoeken), de Expo  winkels verkochten en-masse kaartjes en merchandise van de serie en ik vond het super dat Gillian Anderson geen braaf meisje was. De serie, zoals vele andere series, bevestigde dat zelfs al werk je in de kelder dan kan je nog steeds een genie zijn die heel alert, koppig, rechtvaardig, betweterig is met als bonus dat je weet hoe het voelt om stereotiep behandeld te worden. Je hoeft niet onder te doen omdat iedereen iets anders denkt. Beter zelfs, net omdat je in de kelder werkt, kan je wat meer doen wat je wil. Je bepaalt je eigen uren, je hebt muren waaraan je leuke posters kunt hangen en je kan potloden tegen het plafond smijten.

Het is dus maar logisch dat ik deze tweede film moest gaan zien.

(Een tussennoot: de film kwam uit eind juli na een voor mij lange reeks aankondigen dat de film er zou komen. Ik zag trailers en las speculaties over een mogelijke relatie tussen Mulder en Scully. Maar niets bereidde mij voor op het feit dat de film na 4 weken vertoning reeds in de kleinste zaal van de kinepolis was terug te vinden. Ik ben er van overtuigd dat de film tegen eind augustus niet meer zal worden vertoond.)

En de film is fantastisch! Als je de vorige ferm overdreven vond, dan is dit de meest realistische lange X-files aflevering ooit. Inderdaad, voor eens geen aliens.

Tijdens de eerste 20 minuten krijg je de ene na de andere hint naar de goede oude series te zien. Mulder leeft ergens in afzondering en is nog steeds gezocht door de FBI. Zijn bureau is nog steeds aan hem persoonlijk gewijd met de poster I Want To Believe heel centraal. Overal krantenknipsels en opvallend in de achtergrond een foto van zijn ontvoerde zus. De camera zwenkt zelfs heel onsubtiel uit naar het plafond waar er, idd.. Zelfs de eerste woorden van Mulder zijn een ware speech over instinct versus precognitie. Het is allemaal stereotiep en deed me lachen.

Ook derest van de film is een goede X-files aflevering. Een vleugje onbewezen paranormaliteit, Scully die uiteindelijk toch wil geloven maar niet tegenstaande ze jaren een niet praktiserende dokter was, toch hoofdchirurg is voor een onorthodoxe ingreep. Mulder die net door al zijn alertheid de simpele feiten aan elkaar knoopt, door zijn koppigheid een 13voudige moord uit de ijskast haalt, rechtvaardig de dood op een FBI agente wreekt en betweterigheid mooi doorgeeft aan Scully. En gelukkiglijk laat Mulder zich nog steeds niet misleiden door wat je hoort te denken over al wat slecht is en blijft hij met grote verwonderlijkheid voortstrijden waar weinig anderen hem voorgingen. Dat betekent ook dat je pedofiele priesters niet als pedofiele priesters moet behandelen.

En ergens had ik de kritiek gelezen of gehoord dat de film zich teveel zou focussen op de relatie tussen de twee hoofdpersonages, maar gelukkig is dat onterecht. Je wordt wel beloond, want waar we nu al sinds 1993 op zitten te wachten, wordt eindelijk in beeld gebracht zonder dat er een bijensteek tussenkomt.

Gezien in de Kinepolis imdb

fem' 7.2 'lei 6.3

6.8

Jeugdsentiment. En toch heel onverwachts een gevariareerd publiek in de zaal. Ik had eerder volk verwacht dat evenoud of ouder was dan ons, maar er zat ook heel veel heel jong volk. (Tieners dan.) De reclame zal zijn werk doen.

Het is altijd makkelijk om actiekomedies af te breken. Dus begin ik daar maar bij. Wat deden die computer geanimeerde beesten in de openingsscene? Het zou allemaal niet erg zijn, mochten ze niet zo cartoonerig worden gemaakt. Ik vrees dat vogelspinnen op iemands rug niet meer 'in' is.

Voor derest kan ik heel kort zijn. Dit is een Indiana Jones film. Trash archeologie op zijn best. 

Gekregen imdb

fem' 7 'lei 7.2

7.1

Een post apocalyptische film waar mensen de mogelijkheid om mondeling te communiceren verloren of verleerd hebben. Zand op de stembanden en zand rond de neergestorte wolkenkrabbers.

In het begin lijkt alles redelijk doelloos te gebeuren. De Man bouwt een klein vliegtuigje maar het lijkt hopeloos om zoiets te bouwen laat staan te willen bouwen. Maar het lijkt hem toch zonder problemen te lukken en hij bezoekt er delen van zijn onbewaakt territorium mee. Het bouwen van een vliegtuig lijkt erop te duiden dat zijn territorium reusachtig groot moet zijn, of dat de weg ernaartoe redelijk onherbergzaam moet zijn. Alles lijkt bedekt met zand en het water is bezoedeld. Waarom in hemelsnaam nog proberen wat de Man probeert.

En dan krijg je een 28 days later moment als blijkt dat er hier en daar nog vrouwen (opgesloten) zitten. Want waarom zou een man nog willen blijven leven in een dode wereld als er geen belofte van vrouwen is. Er komt geen uitleg waarom ze opgesloten zitten of als er veel of weinig zijn. Ook geen uitleg of de vrouwen beschermd of uitgemolken worden.

Het enige storende aan de film vond ik de oude jaren 80 muziek. Geen muziek was misschien nog beter geweest. Maar behalve deze flauwe noot is de film zijn punten waard. 

Gekregen imdb

fem' 8 'lei 7.9

8

"I'm documenting this", zegt Hud, terwijl ze op het dak van een omgevallen gebouw in centrum Manhattan proberen te klauteren.

Het verhaal begint bij het ruwe onderbreken van een afscheidsfeestje door een aardbeving. Als de TV wordt aangezet, blijkt een olietanker gekapseisd te zijn in de baai. Maar nadat er naschokken komen en de tanker voor de camera ontploft, loopt iedereen de straat op. Net op tijd om uit de weg te springen voor vallend puin, en niet het minste puin als uiteindelijk het hoofd van het vrijheidsbeeld door de straten tolt.

Intussen blijft Hud doen wat er van hem gevraagd werd, hij legt het feestje vast op film. Hoe chaotisch het ook wordt of hoe erg er ook wordt gelopen, gevallen, gesleept of gepanikeerd. Hij blijft .. praten. Domme maar samenvattende commentaren, de grappige noot doorheen de film: "Okay, just to be clear here, our options are: die here, die in the tunnels, or die in the streets. That pretty much it?"

Het verhaal zelf wordt gedreven door Robert Hawkins (als dat je niet erg doet denken aan Jerichos Robert Dawkins) die perse zijn pretty woman wil redden. Het lijkt allemaal onlogisch en heel gewaagd, maar dat levert natuurlijk een heel spannende documentaire op. Een en al spannende verwarring van nooit rechte beelden en gespeel met alle functies van een camera ("Does this have night vision? *click* Run, RUN RUN RUN"), en dat terwijl de tape van de laatste dag van Robert en zijn pretty woman doorheen de film wordt overtapet.

En ja hoor, dit is een monsterfilm, want Marlena zegt: "It's eating people."

Gekregen imdb

fem' 7.9 'lei 6.9

7.4

Ik heb enkele vermoedens waarom ik deze film over het hoofd heb gezien. Eerst en vooral was dit een 'double feature' met Death Proof. Maar Europa en double features lijken nooit echt populair te zijn geweest. Ik heb trouwens ook geen idee of men hier heeft geprobeerd om de films als dusdanig uit te brengen. Het enige waarvan ik wel enigszins zeker ben, voor zover een geheugen zeker is, is dat er enkel maar reklame werd gemaakt voor Death Proof en niet voor Planet Terror.

Maar dit draagt zo erg de stempel van Tarantino dat het bijna niet voor mogelijk lijkt dat hij een samenspel is van Tarantino en Rodriguez (je weet wel, hij die in '92 een film maakte voor $9000 en ermee een hit scoorde). Maar na wat research blijkt natuurlijk dat dit niet de eerste samenwerking is.

Het is een zombiefilm, maar dan zonder dat je lijken uit doodskisten ziet komen of heel droge zombies in gescheurde kleren ziet rondlopen. Nee, je ziet ontploffingen, onthoofdingen, slijm, mutaties, Taratino als verkrachter en vooral Rose McGowan met een geweer i.p.v. een been. Als dat geen aanrader is. 

Gezien op TV imdb

fem' 7.7 'lei 6.9

7.3

Ik nam deze film een tijdje geleden op tijdens een ka2s cult night. Ik denk zelfs dat ik een week later reclame zag voor de amerikaanse remake.

De film begint traag en, zoals men dat zo deftig kan verwoorden in het Amerikaans, cheesy. Hij doet een beejte oud en traag aan, terwijl de camera zich voor geen speciale reden verbergt achter deuren of in WC hokjes. Maar een klein uurtje van dit langzame entertainment wordt heel heftig duidelijk wat de de aankondiging bedoelde met 'een film die over the top' is, als een hoofd er tijdens een live TV uitzending wordt afgedraaid.

De film doet erg denken aan Ju-On, misschien zelfs de ring, hoewel ontsnappen hier niet echt mogelijk lijkt. Ook de daders of de reden van moorden wordt met moeite tot niet verklaard.

Ik hou wel van de stijl van filmen, waarbij de regisseur er niet voor terugdeinst om het hoofdpersonage tegen licht, centraal, maar in de hoek van de kamer te plaatsen. Het is bijna zo anti hollywood dat het ironisch lijkt. Soms moest ik zelfs zoeken waar het hoofdpersonage in beeld was, en toen bleek ze weer ergens weggestoken in een zetel, terwijl de camera van achteren filmde.

Meedere maanden terug keken lorelei, Mbeezt en mezelf naar de film GATTACA. Een ietwat trage film die het vooral moest hebben van het wow-effect van de aanvaarding van genetisch gemanipuleerde mensen. Al bij al was de nawerking van de film niet slecht, een reden te meer om films nooit dadelijk een eenzijdige score te geven.

Binnenkort komt de film opnieuw uit op blu-ray, met alle toeters en bellen. Toen ik die aankondiging zag op io9, stond er ook wat trivia bij. Nl dat: 

"The film was shot under the title "The Eighth Day". The original title implies the tampering of man with what God has already made. By the time the much-delayed release of the film came around, a Belgian film, Huitième jour, Le (1996), had already been released in the US under the title "The Eighth Day"." - imdb

Lees ik dit nu goed? Een film over een genetisch gebrekkig persoon laat de film over een genetisch perfect persoon hernoemen? Dat noem ik ironie.

En ik moet toegeven, GATTACA vind ik alles behalve een mooie titel.