En gelukkig heb ik lijm. (Een semi Nirvana quote past altijd.)

Op een normale dag loop ik altijd de trappen op en af. Ik kan er niet tegen om iedere trede apart te nemen en ik vind het irritant om traag vooruit te gaan op een trap. En dat past allemaal in het plan om dagelijks je 10.000 stappen te doen, het plan om wat gezonde beweging te krijgen. (Het plan vermeldt natuurlijk niets over trappen, maar ik ben zo vrij om te veronderstellen dat je een genomen trede dubbel mag nemen en een overgeslane trede tripple.)

En toen viel ik. Gelukkig niet naar beneden, maar wel met zo'n snelheid dat het zeker pijn zou doen. Ik was de trap naar boven aan het lopen en mijn pink kon zich nog net tegen (hoewel de bedoeling natuurlijk was om 'op') de balustrade smijten. Ik ging mij erbij neerleggen.

Hoewel het pijn deed en zelfs zo erg dat het moeilijk te negeren valt, probeerde ik mijn pijnlijke pink te plooien. Eerst met behulp van mijn andere hand dan op eigen kracht. Ik veronderstelde dat als ik geen breuk voel en ik kan het gewricht zelf nog bewegen dat het enkel maar gekneusd zou kunnen zijn. Of mij in mijn herstellen van deze tocht niet zou hinderen in mijn werk.

En dat bleek ook zo. Voor de eerste twee weken.

Vorige week ben ik dan toch maar eens naar de dokter geweest. Ik vond het best wel raar dat ik mijn pink niet meer tot tegen mijn handpalm kon plooien. Ik kon geen aardappelen meer schillen en lorelei klaagde ook.

En wat bleek: een fractuur. Ik liep al twee weken rond met een fractuur. Normaliter spalkt men zoiets, maar dit is nu niet echt de moeite meer. En ik kan mijn pink niet plooien omdat het lichaam zelf een kaste smeedt rond een gebroken been.

Nooit gedacht dat ik iets zou breken. En nooit gedacht dat ik er op zo'n nonchalante manier achter zou komen.

 

'k Vond nog meer foto's vandaag. Nu wel op m'n digitale camera. Als ik ziek was, nam ik blijkbaar foto's van 't bloemstukje die 'k kreeg van voorbijpasserende helpende handen. Het lijkt trouwens of m'n ziek-geweest-zijn, nog lang in m'n geheugen zal blijven hangen, vooral na de koppijn-cirsis van afgelopen week.





Vier vond het interessant en het verhielp ook blijkbaar de plaatselijke jeuk die ze ondervond. 'k Had de indruk dat ze't fijn vond dat 'k hele dagen lang thuis was (al was het maar hele dagen bed-liggen), ze volgde me overal en sliep al evenveel als ik. Ze blogt misschien wat minder dan voorheen, maar ik denk dat ze liever wacht tot de nieuwe layout er is, om dan terug haar grote intrede te doen.

De champignonsoep met krokante spekreepjes was best geslaagd. Wat wil je met zo'n mooie grote witte champignons..

En al bij al was het helemaal niet zo moeilijk. Het kookboek bleek wel niet zo perfect - 1 van de ingredi?nten, vergaten ze zowaar bij het gerecht te voegen.


Wist je trouwens.. wanneer je een vertaling van de eerste pagina op vier.femeref.com - laat vertalen door babelfish.altavista.com, dat je best grappige dingen te lezen krijgt..

- But firstly I give myself thorough likbeurt.
- Ongeloofelijk but where..
- s Nachs must I Mjemmeref wakkermaken als'k on my kus wants lie
- Miorelei had yesterday released me of my band.
- The red thing round my ring did me or terrible sexy seem - thus mjemmeref nevertheless always said - yet I was glad that I no longer the aanhoefde.
- And I weet what I want become later.th photograph model.
- Perhaps moet'k me at night ordinary what presses dense against him and what spiders.


Spiders is uiteraard.. spinnen.. en 'vier' werd ook wel vertaald in 'celebrate'.

Maandag links, vandaag rechts. Resultaat: niet langer last van wijsheidstanden.. Wel nog ff van wat pijn..
Maandag was de afspraak om 10u30.. tegen 11u45 werd ik binnengeroepen. Ik was niet nerveus, ik dacht dat het wel nog zou meevallen.. maar na de eerste verdovingsspuit.. kreeg ik het toch ff heel erg warm.. Niemand had me ooit verteld dat dat zoveel pijn zou doen.. M'n been- en armspieren waren opgespannen - ik kon het niet geloven dat er nog 2 spuitjes zouden volgen.. Maar goed.. eenmaal verdoofd is dat allemaal snel vergeten.. dan hoor je enkel nog gekraak en getrek..



Op de terugweg, in de bus - een paar rare blikken.. Leek het misschien alsof ik slaag had gekregen met zo'n "coldbag" tegen m'n kaak.. Ah, kon mij het schelen.. Ik was 2 tanden kwijt..
En vandaag gingen de andere twee eruit.. Ergens goed dat het zo snel op elkaar volgde.. zo zal ik minder lang pijn hebben.. Jammer wel dat het nu bijna onmogelijk is om iets te eten.. (En ik heb zo'n honger!) Maar gelukkig is het 'pletten' al een tijdje uitgevonden.. én is het zomer.. zodat een ijsje er ook wel ingaat..

Een uitstapje, met de bus naar het ziekenhuis. Ik moet zeggen, ik ben al eens op de parking van het UZ Gent geweest, maar verder niet. Nu goed, vandaag had ik een afspraak op de tandheelkundige dienst. "Eerst langs de kassa, daar moet je eerst betalen, dan kom je tot bij ons." hadden ze me aan de telefoon verteld. Gelukkig was ik er een groot half uur op voorhand.. Plannetjes uitdelen aan de ingang zou nog een idee zijn.. Maar goed, ik was net op tijd - het was spoedig mijn beurt.
Wijsheidstandpijn - het is niet leuk, maar tandartsen zijn er om ons daarvanaf te helpen.. In afwachting tot maandag (dan gaan ze eruit, 1 of 2, ik weet het nog niet-) kreeg ik antibiotica. Paarse!