De laatste 2 dagen van onze trip, belandden we (zoals gepland) in Kopenhagen. Uiteraard konden we de meermin niet links laten liggen. Belgen op de foto, een heuse groep, die zich luidop ergerden aan andere toeristen die op hun foto zouden staan... We zaten er rustig een uurtje in de stralende zon, met af en toe een regendruppeltje, maar dat laatste kon niet voorkomen dat ik een rode neus kreeg en meenam naar huis.
... en toch kreeg ik een bos bloemen. Niet dat je jarig hoeft te zijn om een bos bloemen te krijgen, maar blijkbaar is dat toch het eerste waar ik aan denk.. bij bloemen.
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje op het werk van het onthaal, er was iemand voor mij. Ik ga naar het onthaal, en zie een man met bloemen... Ik bleef op een afstand staan kijken.. van de receptioniste, naar de man, naar de bloemen,... "Ja, voor jou, zo klonk het." En ik hoorde mezelf zeggen "maar ik ben niet jarig!" , en ik hoorde mezelf denken "wie? wat? waarom?" en "bloemen! oh, bloemen!"..
Ik moest gewoon even tekenen voor ontvangst en ze waren de mijne. Het was nogal op een druk uur - iedereen kwam toen precies toe op het werk, en hen vertelde ik ook random dat ik niet jarig was hoor, nee, dat ik niet wist waarvoor ze waren...
De man die de bloemen bracht wees me op een kaartje dat aan de bos hing. Ja natuurlijk, zo gebeurt het ook in films... Nu, voor eens, is een kaartje aan een bos bloemen functioneel, zoals het hoort!..
Ik ging eerst mijn bureau terug binnen, mijn handen vol bloemen, en las toen pas het kaartje. Een collega die me wou bedanken voor het werk dat ik gedaan had. Ik werd gewoon bedankt voor iets dat eigenlijk gewoon mijn job is.
Ik was het glimlachende meisje vandaag. En blijf dat zolang mijn bloemen bloemen zijn. Niet jarig zijn is best wel leuk.
Een Gekke Namentocht gaat uiteraard ook gepaard met enkele paniekmomenten. Mijn eerste en grootste paniekmoment was het moment waarop we met de auto een straat inreden die... nogal erg naar beneden ging, niet zo lang was... en op het eind ervan... water te zien was! 'We reden het water in!' dacht ik. Er was wel een boot te zien... waar je wel kon oprijden... maar die was al 2m ver het water in... Dus riep ik maar 'stop! niet verder rijden! stop! stop!'
De boot leek terug te keren. De kust leek letterlijk veiliger, maar er waren geen aanduidingen, geen plakaat, geen stoplicht, niks... Dus waagden we het er maar op... Ik hield me vast aan de autodeur, niet dat het iets zou helpen moesten we 't water ingaan, maar het gaf me een veiliger gevoel.. ofzo. Het ritje over 't water verliep rustig. De paniek was voorbij... Nederland is vol met water!
We hadden net Krimpen bezocht en wilden naar Kinderdijk. En om daarna opnieuw naar Lekkerkerk te gaan, moesten we de overzetboot terug nemen. De kaartjesverkoper gaf ons korting, herkende ons wellicht nog als 'de domme Belgen'.
Een Gekke Namentocht - het fijnste wat we ooit konden verzinnen. En eigenlijk was het een leuk cadeautje voor Femeref, waarvan ik mocht meegenieten.
Bedankt voor de 'bak diesel', Miekebeezt! Op de overzetboot konden we lekker zuinig wezen op die brandstof!
Kerstbomen komen niet in huis. Dat is zowat een stilzwijgende overeenkomst tussen Femeref en mij. Maar pakjes mogen natuurlijk altijd. Ah, en wat sfeer, daar zeggen we ook niet neen tegen. Wat kaarsjes, en de sneeuwman-thee-licht-houder komen elk jaar terug uit hun doos.
Maar dit jaar.. wilden we eens zelf een boom maken. Google'n op 'diy christmas tree' bracht ons niet echt veel wijzer. Dus begon ik maar wat te prullen met dingen die ik her en der vond. Verzamelen is nog zo slecht niet. Altijd goed om een nieuw creatief moment te beleven. ;-)
Ziehier dus onze 3 creaties. We maakten elk 1 boom, en 1 boom maakten we samen. Maar we willen nog niet verklappen wie welke maakte.. Want we zijn belange niet akkoord over wie de MOOISTE maakte.
Wordt vervolgd.
waar is de tijd.. (ik herinner het me totaal niet meer!)
Mijn undercover operatie viel een beetje in het water toen de overvolle spitsuurbus maar niet kwam opdagen. Maar uiteindelijk kon ik op deze speciale dag, toch lorelei op tijd van het station ophalen.
Alsof het vorige jaar niet genoeg was, moest Lorelei ook dit jaar haar sweet sixteen vieren. Deze keer kreeg ze geen auto, maar wel een paar moleskine boekjes.
Gelukkige 16de verjaardag!
Voor de eerste keer mocht ik naar een trouwfeest! Twee weken geleden leerde ik de bruid kennen tijdens haar vrijgezellenfeestje waarvoor ik ook uitgenodigd was. En gisteren was het zo ver - ze straalde in een fantastisch wit -met sleep- kleed. Ik zag haar ja zeggen - en ik zag haar - toekomstige - nu man - hetzelfde doen. Ze kusten en ze deden elkaar ringen om.
En (ik zou bijna 'uiteraard' tikken) belandden we na de kerkdienst alweer in west-vlaanderen... en in een plaats waar bier gemaakt wordt. Roeselare - Rodenbach. Best wel een fijne feestlocatie. link
En in de regen reed Femeref me terug. Ik had net een beetje te veel op om de rit wakker te overleven.
Ik ontdekte deze week... dat ik een rechtermuisknop heb!! Heb deze dan ook maar direct en onmiddellijk geactiveerd in m'n systeemvoorkeuren.. en hopla.. het klikte weer wat beter tussen de macmuis en lorelei.
Nu nog die trackball uitvoering, en /me is compleet content!
Femeref vertelde me daarnet dat hij niet meer zal bloggen tot... (ja, inderdaad, dit ruikt naar chantage!) hij 'n nieuwe laptop heeft. (En dit terwijl zijn oude nog hélemaal niet versleten is!)
In afwachting daarvan kan ik je vertellen dat hij de foto's bezit van het dino-museum-bezoek én van het Lisa Gerrard optreden. En dus zal je voor de desbetreffende verhalen moeten wachten.. inderdaad, tot Fem een nieuwe schootvriend vindt.
Ik hoop maar dat ik bovenstaande reden de ware reden is en dat het zwijgen van Femeref niet te wijten is aan... Mijn grote afwezigheid dit weekend. Toen liet ik Vier en Fem nl. alleen achter. Ik mocht (voor het eerst!) naar een vrijgezellenavond. (Het draaide uit tot een vrijgezellenweekend.) En wel ja.. mannen.. hebben we daar niet gezien. Dus ook geen femeref. En vier? Ah, vier zou toch maar koude pootjes gehad hebben.
De doos op de foto was 'de wens' die ik de toekomstige gaf.
Een doosje om haar herinneringen in op te bergen.
En binnen 'n kleine twee weken mag ik -tevens voor het eerst- naar een trouw. Ik zal mijn ogen opentrekken denk'k. En dan mag Femeref mee. Zou hij dan al opnieuw willen bloggen?
Ooit. Nog voor ik de trotse eigenaar was van een mac,... ooit schreef ik dit.
Wel nu; laat me mijn mening eens herzien, want de macmuizen nu hebben wel een scrolwieltje. En wat voor ééntje. Je kan er gewoon mee scrollen, maar ook rechts en links mee scrollen.
Op het werk scrol ik links, rechts, boven en onder. Thuis trackball ik nog steeds.
Beiden hebben z'n voordelen. De macmuis thuis ligt opgeborgen - want ik geef nog steeds de voorkeur aan 'n trackball. Handig blijven staan, geen kilometers afleggen...
Inschrijven voor dat programma 'de bedenkers' is wellicht al te laat. En bah, jezelf het etiket 'bedenker' opplakken - ik heb er zo m'n "bedenkingen" bij. Maar goed.. als iemand mijn idee wil uitvoeren en op de markt brengen? Be my guest! Graag zelfs, ik bestel er alvast een 10tal. De trackball mac muis met superscrolknop!
Toevallig na 't zien van de uitvindingsshow gisteren op één... (wat is het raar om nog eens een volledig tv1 programma uit te kijken)... bots 'k op iets wat zo super is, dat alles zo zou moeten zijn. De verpakking van volgende tv, kan nl. ook dienen als tvkast. Super toch! Eenvoudig, handig, praktisch.. vaarwel afval!
via: gizmodo
meer op: yankodesign
Vorige week is er een kleine lading nieuwe computers toegekomen op het werk. Het was nodig voor sommigen. Prehistorische modellen werden vervangen, er werd wat verschoven met goeie 'oude' en nieuwe.. En die stoelendans (of beter: computerdans) was me gunstig gezind. Ik werd ook in het nieuw gestoken! Alle recentste programma's en 'n heus mailprogramma (mja, ik zat om de een of andere reden met webmail te werken)!
Mij hoor je niet meer klagen. Alle nieuwe opties overlopen gaat wel nog een weekje duren denk'k.
De dagen gaan snel voorbij zo, met zo'n machine! Leve mac! Leve 21inch!
En hier zijn ze dan. De 86 rekkertjes - of iets minder. Onderweg ben ik er een paar verloren. Maar alle vlechtjes bleven toch mooi zitten - zelfs zonder rekkertjes.
Na precies 2 weken besloot ik dat het welletjes was geweest. Ik kon de losse haartjes boven op m'n hoofd niet meer onder controle houden. Rekkertjes uithalen is trouwens ook 'n heel werkje. (De blauwe zijn de makkelijkste!!) (De rode zijn verschrikkelijk!)
Momenteel is misschien net iets meer dan de helft van de vlechtjes er uit. En m'n haar ziet er uit.. alsof ik uit een barbiedoos kom.
In elk geval voor herhaling vatbaar. :-) Miekebeest zal het graag horen!
