Na het commentaar van Maarten op de naamkaartjespost, ging ik op zoek naar de waarheid achter de puntjes. Want stel dat'k doctereer, dan zit ik ofwel met een veredelde MS DOS opdracht als aanspreektitel ofwel met een geluidssignaal. En voor een mooie titel doen we het toch, niet? Eh ..

De eerste stop was bij de woordenlijst.org, maar die site maakt geen onderscheidt tussen beiden termen.

http://woordenlijst.org/zoek/?q=ing.&w=w
http://woordenlijst.org/zoek/?q=ir.&w=w

ing., (ingenieur), ongespecif.


Op wikipedia staat (voor Nederland):

Hebben alle afgestudeerden dezelfde graad, de titulaire afkortingen kunnen echter verschillend zijn en daarmee als zodanig herkenbaar: universitair geschoolde ingenieurs voeren de afkorting ir., maar Hogeschool-ingenieurs daarentegen de titel ing. Verklaring is dat deze verschillen historisch zo zijn ontstaan.

En voor België:

De titels 'Burgerlijk Ingenieur' en 'Bio-ingenieur' worden officieel afgekort tot ir. en 'Industrieel Ingenieur' tot ing.. Deze afkortingen zijn i.h.a. echter niet equivalent met de gelijkaardige Nederlandse afkortingen daar deze vaak een andere lading dekken.


Wel ja, maar hoe betrouwbaar is wikipedia? De ultieme macht is de vrt taaldienst! Een vriendin stuurde een mail en dit was dan het antwoord:

Geachte mevrouw,

'Ir.' is in Belgi? de afgekorte titel van een bio-ingenieur of burgerlijk ingenieur. Industrieel ingenieurs krijgen de afkorting 'ing.' Dat is een afspraak die zo gemaakt is tussen universiteiten en hogescholen om het studieonderscheid duidelijk te maken.

Vriendelijke groeten,

Sara Brouckaert
(i.o. Ruud Hendrickx)

Zo, dat weten we nu ook alweer. En dank u Marlies voor de moeite.

Ik moet grif toegeven dat ik mijn lichaam nog nooit zo erg heb misbruikt als tijdens de voorbije herexamens. Vroeger zou ik zoiets nog kunnen afschrijven als het testen van de grenzen, maar nu was het eerder een extreme vorm van zelfmotivatie. Er ging nogal wat vanaf en eens ermee begonnen was het moeilijker ermee te stoppen, natuurlijk.
De eerste fout was iets dat'k enkel maar ken als een stadslegende, iets dat'k geen offici?le verklaring voor heb. Maar iets dat'k wel voor waar kan aannemen. Het gaat hier over caffe?ne- en suikerverslaving. Tijdens die beruchte herexamens dronk ik toch een goede 4 tassen koffie. En niet van het waterachtig spul dat je meestal op verkrijgt van filterkoffie, neen hoor. Ik hou van het sterke spul dat je laat koken in de morgend en de ganse dag laat gisten in de koffiekan. Om het erger te maken neem ik geen genoegen met een tas, maar zijn mijn tassen uit de kluiten gewassen "word-nu-toch-eens-wakker"-mokken.
En natuurlijk, zonder mijn 2 klontjes suiker per tas kan ik ook niet leven.
Maar in de namiddag had ik meestal iets sterkers nodig dan koffie. Dus opende ik bijna dagelijks een pepdrankje (van het goedkope Freeway spul). Deze overdaad resulteerde soms in een heftige koppijn tegen het eind van de dag, maar daar kon ik meeleven zolang ik maar alert genoeg bleef. Slapen verviel dan ook in waken en opstaan bestond algauw niet meer.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Om mijn lichaam bezig te houden tijdens al dat leren, rookte ik nogal wat sigaretten. Niet bijster veel, ik kan er hoe dan ook niet echt tegen. Maar het begon met 1 per dag en het liep al snel op tot 3. Gelukkig heb ik niet echt last van verslavingsverschijnselen van de sigaretten dus kan ik gemakkelijk stoppen. (Ik weet ook niet hoe het voelt om lichamelijk verslaafd te zijn en vermoed dat ik er teveel van verwacht. Dat ik echt een Drang zou moeten voelen, onweerstaanbaar en bijna kinderlijk.)

Maar de weerslag kwam er natuurlijk eens ik was afgestudeerd. De dagen nadien was ik wat futloos. Maar ik weet dat er na de examens, dat er na een periode van heel gefocust te zijn op een doel, ik meestal wel eventjes moet wennen aan een nieuw doel. Maar meestal is het erger, meestal moet ik echt op zoek gaan naar een nieuw doel en is dat zoeken zo ongelooflijk uitputtend. De keuze die ik dan heb, de keuzemogelijkheden en al het wikken en wegen van wat ik nu het beste zou kunnen doen, maken mij moe.
Dus dacht ik er niet aan dat ik een opkomende verkoudheid zou hebben. (Tijdens de examens, allemaal mondeling trouwens, zweet je ongelooflijk veel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik na het wegvallen van de zenuwen niet echt let op mijn afkoelend lichaam.) Ik vreesde dat'k echt een suiker- en caffe?neverslaving had 'opgelopen' en dat dit mijn ontwenning was. Maar toen'k na enkele dagen ook keelpijn begon te krijgen, voelde ik mij nog nooit zo opgelucht. Het was slechts een verkoudheid en zoiets had ik wel al eens overwonnen. Mijn koffie kon weer goed en lekker smaken.

Vrijdag was het dan zover. De conclusie van twee jaar studeren. Eigenlijk best wel een zenuwslopende ervaring, of zo zou je toch verwachten. Maar het is zo verwonderlijk dat het het bijna niet meer is dat we op zo'n momenten een ongelooflijke bezinning doen. Hoewel'k dat gewoon bewustwording noem. En op die manier stap ik al een ganse zomer, waarschijnlijk zelfs al langer doorheen dit leven.
Want ik kom van ver, wat ook weer meestal het geval is, anders zouden we er nu niet op terugblikken. Maar na mij een jaar te haasten en mij te verwonderen wat voor werk ik zelfs in een haast gedaan krijg, hoewel'k mij dan weer half frustreer aan het niveau. Dat op zich niet slecht is, maar het viel me op dat om net wat beter te doen of zijn, je er inderdaad bijna exponentieel veel meer aandacht naar voren voor moet brengen.

Maar dit jaar was druk. Een eindwerk maken als summum van je kunnen is toch geen samenvatting van al wat je leerde in die vier jaar. Want tenslotte, als je eraan begint ben je nog maar pas uit het derde jaar gestapt. Je kan je niet eens volledig op je eindwerk concentreren door de aanwezigheid van het vierde jaar. Al dat afleidend werk, die test en die oefeningensessies die er nog tussenkomen en met hetzelfde gemak moeten afgewerkt worden. Ik vond het niet evident, maar leerde er wel mee leven. (Achteraf lijkt alles trouwens toch stukken makkelijker dan het leek, of omgekeerd, geen idee meer. Je spendeert geen aandacht aan herinneringen.)
Maar het eindwerk was een ongelooflijk leerrijke ervaring. Hoewel ik vermoed dat het afleggen van die weg mij gewoon teveel zelfvertrouwen geeft waardoor ik die uitspraak kan doen. Ik weet meer, maar het is altijd moeilijk om terug te keren naar het moment dat je dat allemaal niet wist. Ik voel me hoe dan ook meer vertrouwd met de omgevingen waarin ik heb gewerkt. En gelukkig was de weg niet zonder enig vorm van obstakel.

Het eerst obstakel was dat ik vorig jaar herexamens had waardoor het niet mogelijk was reeds een groot deel van de thesis af te werken voordat het schooljaar begon (zoals de meesten wel konden doen). Maar dit gaf me dan wel weer het (v)oordeel dat ik sneller moest werken en gebruik moest maken van iedere vrije 5 minuten die ik kon gebruiken. Lezen, lezen, leren en implementeren. Maar ik koos een moeilijker weg door te werken met een thesispartner. Hierdoor is meer synchronisatie nodig, meer samenspraak maar waar hoogstwaarschijnlijk een beter ontwerp uit voortvloeit. Tenzij je een slechte partner kiest voor die taken.
Het was het laatste jaar dat mijn promotor aanwezig zou zijn op hogent. Maar dat wist ik niet voor ik de thesis aanvaarde. Als student heb je natuurlijk geen idee wat 'feedback' precies inhoud en doe je maar wat. Je hoopt op feedback van je promotor als je zelf ook feedback geeft. Je mailt je logboek door waar heel in het kort je vooruitgang staat af te lezen. En aangezien je nooit echt specifieke vragen hebt, zet je je thesiswebsite in je msnnick in de hoop dat je promotor op de link zal klikken. Maar jah. Alles tevergeefs. Meer dan maandelijks een afspraak met snel wat goedkeurende woorden en een duw in de volgende goede richting kregen we niet.
Maar dat zijn niet zo'n grote obstakels. Want uiteindelijk zijn obstakels al die afschuwelijke zaken langs de rand van de weg als je je ogen niet op je doel houdt. Het enige grote obstakel was het eindwerk zelf, natuurlijk. Tegen wil en dank, en vechtend tegen de tijd probeerde ik alles te laten werken. De deadline kwam snel dichterbij en uiteindelijk werd er besloten om de thesis in de tweede zit te doen. Want de eigenlijke thesistekst schrijf je best niet in 10 dagen zonder enige vorm van controle. Maar wat bleek uiteindelijk? Ik had ook nogal wat herexamens en de thesissoftware was nog niet getest op het eigenlijke development platform. Dat zou de moeite worden. En in al die tijd, waar was mijn promotor naartoe? Simpelweg verdwenen. Ik mailde hem maar ik vertikte het om hem te bellen. Bellen zou betekenen dat'k weldegelijk contact zou hebben gekregen zonder dat er bewijs was van wat er werd gezegd. En dan klaag ik liever bij de ombudsdienst met een gebrek aan contact dan met een vaag telefoontje waarin alles en niets zou kunnen besproken zijn.
Hoe dan ook, de zomer vorderde (ja hoor, we zitten al in de zomer) en mijn thesissoftware raakte af. De documentatie werd geschreven en toen de thesis grotendels af was, begon ik mij zorgen te maken over ?n mijn vermiste promotor ?n over mijn intussen ook vermist geraakte thesispartner. Ook die mailde ik zonder ophouden, maar geen antwoord. We moesten op zijn minst toch een synchronisatie hebben voor wie wat besprak en wie wanneer zou komen tijdens de mondelinge thesisverdediging. Eind juli, stuurde ik mijn afgewerkte thesis naar mijn promotor, hopend op feedback. Want uiteindelijk kan je een thesis toch niet zonder samenspraak afgeven. Maar het bate niet. Ik kreeg geen antwoord. Om het allemaal nog wat ironischer te maken, kwam mijn promotor opdagen op school dezelfde dag dat'k ik mijn eerste examen had. Nog een kleine week voor de offici?le deadline. Maar i.p.v. dat hij mij komt opzoeken voor/na/tijdens het examen, klaagt hij bij andere docenten dat hij de thesis nog moest lezen. Ligt het nu aan mij, of klinkt dit alsof er geen "common sense" aanwezig is?
Dus 2 dagen later, weeral een examen, bel ik mijn thesispartner op (dank u studentensecretariaat voor het telefoonnummer) en krijg ik te horen dat hij gestopt is met de thesis. Wel ja, veel erger kan het toch niet? Vermiste promotor en een whatever-thesispartner. Het voordeel is wel dat ik nu eerst kan tijdens de mondelinge verdediging. Aangezien ik de enige zal zijn die er blijkbaar aanwezig zal zijn.

De examens gaan goed, ik stotter wat tijdens mijn presentatie, mijn slides werken niet fantastisch op de powerpoint van school maar ik krijg de mogelijkheid om een uitleg te doen over mijn promotor. Goed zo, maar niet voldoende als straf, me dunkt.

Maar eind goed, al goed. Ik kan Ir. of Ing. op mijn naamkaartje zetten. Want daarvoor doen we het, niet?

?Maar u presteerde slechts 520uren?, zei de man van de examencomissie, waarmee hij bedoelde dat ik nog steeds 30 uren verwijderd was van ??n van de voorwaarden voor een volwaardig eindwerk.
?En u draait de wang niet als een vijand u slaat?, was mijn reply, wetende dat deze partij gebonden mensen, zoals het stereotiep beoogt, niet leven zoals het hen strikt wordt opgedragen. Het was duidelijk dat wat'k had bereikt voldoende was, maar men moet toch iets hebben om over te praten. En het duidelijke komt altijd eerst aan bod in situaties waar men zich in een sleur bevindt.
Dus kon ik niet anders dan mijn betoog voeren, ter mijner verdediging. Zonder mij onderdanig op te stellen en alles te negeren waar deze mensen nu in deze situatie op vertrouwen. Hun peilers moeten hier broos zijn en vervangen worden door heldere doorzichtige en steunbare pijlers.
?Vergeef mij m'n arrogantie?, begin ik, terugdenkend aan iemand die mij dat ook eens zei. Het is geen excuus, maar een oprechte vraag.
?Maar, wat ik heb gepresteerd is voldoende om beschouwd te worden als een volwaardig eindwerk. Er is veel denkwerk ingestoken, dat bijgevolg niet in uren kan omgezet worden. Hiermee bedoel'k niet dat deze uren enkel maar effectieve arbeidsuren zijn, maar wel dat het aantal uren een richtlijn zijn ter vergemakkelijking van een keuring van een eindwerk. Als jullie een semi grondige studie zouden kunnen uitvoeren naar de prestaties en de opgedane kennis die tijdens dit proces nodig waren, dan zouden jullie een goed beeld kunnen vormen van een waardig eindwerk. Het is nu jammergenoeg zo dat de schijn meestal de overhand krijgt op het reele of het oordeelbare en dat jullie je kunnen laten misleiden door een scriptie. Ik leef niet in de waan dat ieder van jullie alle scripties van voor naar achter en met jullie volle aandacht hebben gelezen, maar ik besef ten volle dat jullie je bedreigt voelen door de schijn die een student in zijn scriptie kan opwerpen. Is een eindwerk met een fantastische scriptie wel een volwaardig eindwerk? Geen idee, maar enkel oordelen op het aantal uren vind ik kortzichtig.
Hoe dan ook, mijn excuses voor het gebrek aan inzicht die ik hier vertoon rond het respecteren van status of mijn arrogantie als ik dat besef wel zou hebben en jullie status compleet negeer.?

Of hoe dromen anderen niet aan het woord laten.

De examens zijn alweer voorbij. Deze maal was de periode betrekkelijk kalm. Slechts een viertal vakken waren waardig genoeg om zich in de examen periode te laten testen. Niet altijd met evengroot succes. Maar ik zal jullie in een evengroot duister laten als mezelf en zwijgen over dit onderwerp.

Ik geef toe dat de rustperiode voor m'n eindwerk, als je de examentijd een rustperiode kan noemen natuurlijk, een goede invloed heeft. Geen periode van bezinning, maar voldoende om me op een afstand van gans het gebeuren te plaatsen. Zodanig dat ook de spanning en de drang om er dagelijks mee bezig te zijn weg is gevallen. Ik begin opnieuw, zowel letterlijk als figuurlijk, mits ik grote delen zal versimpelen en opnieuw zal ontwerpen. Nu hopelijk voor de laatste maal, om eindelijk software te verkrijgen die zonder gaten en ogen samenhangt.

School is nog maar pas herbegonnen of we krijgen terug hopen werk. Ergens zou'k meer tijd moeten hebben, mits ik maar een goede 12u meer les heb (lucky me). Maar zelfs met al die vrije tijd moet'k toch steeds 40 uren per week verderwerken aan dat eindwerk. Geen probleem, geen probleem.
Al dat extra werk van die 2 praktijk vakken blijven zich eindeloos opstapelen. Ik snap niet hoe heel wat mensen de deadline halen tijdens de schooluren, terwijl ik (en partner(s)) er soms een volledige extra dag voor moeten opofferen. Zo'n zaken zijn genoeg om jezelf als een minderwaardige student te doen beschouwen. Maar de geheimen van die snelstudenten komen snel aan het licht, eens blijkt dat ze ofwel alles thuis voorbereiden ofwel een eindwerk maken die raakvlakken heeft met de geziene stof, waardoor ze die grotendeels reeds kennen. Ik noem dat voor de trage studenten ronduit frustrerend. Maar we blijven op deze manier wel bezig. (We noemen praktijk vakken trouwens nog steeds labo's, hoewel ik er geen laboratorium aan te pas komt. Enkel een werkpost (een pc) en eventueel partners. De vakken hebben de welluidende namen 'Algoritmen en Gegevensstructuren: labo' en 'Internet en Intranet Technologie: labo'.)

Je kan je dus voorstellen dat schoolweken zoals deze die gaan komen en deze die reeds voorbij zijn, niet veel van elkaar verschillen. Ik verlang zo naar wat meer praktijk ipv telkens te moeten werken met nieuwe kennis, nieuwe technologi?n (deze week is dat C#, ADO.NET en ASP.NET) en het voortdurend wisselen tussen partners (een systeem dat pair-programming heet; een labo wordt met 2 gemaakt, maar iedere les heb je een andere partner).

En zo kunnen we eindeloos doorgaan, ranten heet dat, zonder dat we ergens een punt maken of een besluit vormen of een mooi omlijnde entry neerschrijven.

Ik kan zelden iets nieuws neerschrijven zonder al het voorgaande zorgvuldig te beschrijven. Als het ware zonder het proces te doornemen dat leidde tot deze entry, tot dit feit, lukt me niet. Het zou het vergeten zijn dat het proces ooit bestond en dat alle tussenliggende feiten ooit plaatsvonden. Ze worden dan pas weer 'ns herinnerd als er een correcte zich voordoet en ik weet het liever allemaal nog, altijd. Het schrijven op zich is een noodzaak omdat we anders vergeten wat er is geweest en hoe dat was. En bij deze.
Deze zomer zat ik dag in dag uit, heel veel lange dagen naeen, achter mijn boeken en in mijn cursussen. 'k Had heel wat herexamens en eigenlijk was de inzet de hoogste die'k ooit had meegemaakt. Het resultaat zou toch heel bepalend zijn voor mijn toekomstig leven. Toch al wat zich achter de beslissing van de proclamatie bevond. En dit klinkt dramatisch doch realistischer dan ik het wil laten klinken, maar daar laat ik het nu maar bij. Ik wil er niet teveel aandacht aan besteden omdat die gedachte ook zelden rondspookte in mijn hoofd.
De herexamens op zich waren niet zo gespreid zoals je hogeschoolexamens zou verwachten. Normaal liggen alle datums toch enkele dagen uiteen, met een maximum van 3 examens per week. Maar men houdt er tijdens de tweede zit natuurlijk geen rekening mee dat je ongeveer alles zou moeten herdoen en het niet spreiden alles nog zwaarder maakt. En ze hoeven dat ook niet te doen. Ik had bijgevolg dus iedere dag examen, met een maximum van 3 per dag (op de laatste dag dan nog wel). En ik ondervond dat het zitten in zo'n examen rush zijn voor en nadelen heeft.
M'n leren was uiterst effici?nt en ik had geen afleiding. Als ik normaal nog een 3 tal dagen heb voor een volgend examen, dan neem'k m'n tijd. Maar nu kwam'k thuis, at'k en begon te leren. Al die dagen waren nog monotomer dan voorheen, vandaar ook de rush, of misschien eerder de tunnelachtige glijbaan waarin ik me bevond. Tijdens de neerdaling heb je weinig tijd om te letten op details zoals vermoeidheid. Ik had dan ook niet door dat'k fouten maakte tot na mijn examens, waar'k besefte wat voor kemels ik soms op de mondelinge verdedigingen heb uitgesproken. Het verklaarde direct ook alle onverwachte glimlachjes van mijn aanhoorders die ik niet ogenblikkelijk kon plaatsen. Maar al bij al was het ganse proces heel voldoeninggevend. Vooral tijdens, maar zoals gewoonlijk niet meer na de examens.
In de korte week die volgde op het beeindigen van de tweede zit vertrokken ik en lorelei een beetje overal naartoe. We hadden tenslotte al een ganse zomer binnengezeten. Antwerpen om te kunnen shoppen, hoewel dat bij ons zich meestal beperkt tot genieten van de trip heen en terug en het keuren van de omgeving. Ieper om te kunnen 'rondtjsolen', hoewel de regen er op die dag toch anders over dacht en we ons dan maar beholpen met caf?s, enkele winkels en het napraten over wat we allemaal zouden kunnen gezien hebben.
De dag van de uitslag naderde en ik vond het best wel ok.
De dag was aangebroken en ik kwam veel te vroeg aan op school. Terwijl'k mij nestelde in de knusse zetels van het auditorium, tuurde ik rond in de zaal om klasgenoten te kunnen ontwaren. Maar na 5 minuten nog steeds niemand te hebben gezien, stond ik terug recht en sprak binnenkomend personeel aan. En blijkbaar zat'k wel in de correcte zaal, maar was ik veel te vroeg aanwezig. De deliberatie voor mijn richting was zelfs nog steeds bezig.
Ik wachtte geduldig en ontwaarde uiteindelijk toch ??n iemand van mijn klas. Samen doorstonden we de wachtpijnen. Tergend langzaam kwam de afkondiging dichterbij. Biologie, Biochemie, Biochemie-Kunstoffen, Chemie, Electriciteit, Electronica ontwerp, Electronica ICT, Informatica (met meer dan 30 (!!) geslaagden in tweede zit). Na iedere mededeling werd het rumoer van de geslaagden en het gemurmel van de niet geslaagden groter. De mannen met de micro maanden de massa aan om geduldig te blijven zitten tot iedereen de revue was gepasseerd.
De aankondiging voor het derde jaar begon. Voor Informatica was de lijst betrekkelijk kort, blijkbaar slechts een 4tal namen. En ja hoor, er waren drie mensen geslaagd. Ook ik. Nu was ik ??n van die rumoerige mensen, die toch even enthousiasme moest laten blijken.

In het schooljaar 1998-1999 deed'k m'n laatste uurtjes humaniora. Met onvolprezen arrogantie en een broek vol na?viteit, onbewust (ze gaan altijd hand in hand, niet?) en met de precisie van een ervaren indiaan, doorstond ik wat men 'mijn laatste uren van vrijheid' noemde.

Ik lachte iedereen in z'n gezicht uit, want ook zij waren onbewust en lachten, zoals een goede groepsmentalliteit het beaamt, allemaal keurig mee.

In dat schooljaar deed'k geen extreme zaken, zo ben'k nu eenmaal niet, maar ik gaf er wel m'n eindwerk voor Moraal (Zedenleer oftewel de vervanging voor Godsdienst in staatsscholen) af. De leerkracht had ons al vaak tot discussie proberen aan te zetten, op de anticonceptie lachpartij na was dit zonder succes. En als grote wraak maar vooral omdat ze van niets beters wist, gaf ze ons als opdracht een maatschappelijk verantwoord eindwerk te maken.

Ik wist nog van m'n jaarwerk voor Nederlands van het vorige jaar dat'k zonder problemen bladzijden bij elkaar schreef, zolang het maar over computers zou gaan. Maar al m'n onderwerpen werden afgekeurd. ('k Deed het jaar ervoor over virussen, waardoor'k ze had misleid in het denken dat het misschien wel over HIV zou kunnen gaan. Ik kreeg toen slechts de helft als bleek dat'k het over computerzaken had.)

Dus, om 'r toch maar op stang te jagen, nam ik een onderwerp dat niets met de vrije moraal te maken had. Mits het millennium naderde en ik af en toe te vinden was bij de leerkracht protestantse godsdienst (een lang verhaal, maar het komt erop neer dat de man ook Magic: The Gathering speelt), zou'k het over de bijbelse apocalypse hebben. Aan bronnen geen probleem, maar om echt alle boeken die'k tegenkwam te lezen, was misschien iets teveel van het goede. De leerkracht Protestantse godsdienst, de leerkracht Latijn en een maillinglist op het internet brachten me goed vooruit.



Ergens dacht'k dat Mevr. Moraal zich de haren uit het hoofd zou trekken als ze geen referentiemateriaal zou vinden in de bibliotheek (ik kon me voorstellen dat zij dan wel alle boeken zou lezen die'k had gevonden) maar toen had'k blijkbaar geen besef van de luiheid van de mensen. Ze deed niet eens moeite mij te controleren en nam aan dat het wel ok was. (Ik had een uitstekende reputatie, die'k in m'n laatste uren fantastisch kon misbruiken.)

Omdat'k zo misnoegd was met al wat'k slecht vond aan een school, heb'k 100den woorden opgezocht die'k zou kunnen gebruiken in m'n eindwerk. Zaken zoals 'amelioreren' en 'chiliastisch', terwijl'k evengoed de gemakkelijk verstaanbare nederlandse alternatieven kon gebruiken zoals 'verbeteren' en 'duizendjarig'. Ik lette er speciaal op dat al m'n zinnen samengesteld waren en dat'k, als het mogelijk zou zijn tijdens het vertellen van een verhaal, zoveel mogelijk tussen de tijden zou afwisselen. 'k Geneerde me ook niet om te pas en te onpas tussen haakjes commentaar toe te voegen. Het was leuk maken.

Mijn eindwerk raakte af en tijdens mijn voorstelling wou'k de grenzen van mijn superioriteit t.o.v. deze makke lammeren testen. Niemand was echt ge?nteresseerd, niemand luisterde echt goed en er was slechts ??n mens, de overloopster van Katholieke godsdienst, die me door de mand zou kunnen doen vallen. Maar ze was druk bezig de splitten van 'r haar aan het uitknippen. 'k Vertelde honderuit over Heaven's Gate, het vroeger en het nu, computer millenium bug en Chiliastische bewegingen. Voor deze laatste verklaarde ik het woord Chilia (afkomstig van het Grieks, betekent 'duizend' en in een paar uitzonderingen 'olifant' (dus waarschijnlijk gewoon 'zeer groot')) stond voor een olifant die Jezus meenam om Mozes te begroeten eens hij van de berg kwam (misschien dacht ze dat het iets met het gouden kalf te maken zou hebben?). Niemand verroerde zich en achteraf hoorde'k dat de leerkracht in de leraarskamer had gevraagd wat Chliastisch nu precies betekent. Ergens begon m'n leerkracht Latijn te lachen, in alle waarschijnlijkheid omdat hij tot op dat moment niet voor de volle 100% geloofde wat'k de mensen toen allemaal had wijsgemaakt.

Hoe dan ook. Iedere enkele dagen zal'k delen van m'n eindwerk posten.

De voortgezette opleiding multimedia zit er op - na vorig jaar een papiertje 'meester in de grafische vormgeving' - nu dit:

gezocht: een creatieve, leuke, boeiende job

U raadt het nooit. Maar in zekere zin ben ik terug. In die mate dat'k mezelf wat verplicht voel om te bloggen. Hoewel'k geen specifiek idee heb waarom.
M'n verdwijnen is enkel te danken aan het wegdrijven na de examens. Iets wat me ieder jaar velt, is het ontbreken van vakantie na de parti?le examens. Maar meestal valt die periode mee, mits het ontbreken van nieuwe leerstof de labos soft en de lessen makkelijk maakt. Maar deze keer moest er net na de examens een GUI project af en m'n partner liet het (voor de 2de maal) afweten. Dus ik werkte maar wat verder.
Na de helse week wachtte ik geduldig tot er een break zou komen. De paasvakantie samen met een examen kort erna kwamen in zicht. En zonder te klinken als een langharig werkschuw tuig, wou ik op dat moment nog altijd m'n rust, een tijd om niet (mentaal) te werken. Misschien zelfs eerder een tijd om al wat ik al geleerd had, te laten zinken en het een correcte plaats te kunnen toewijzen. Een plaats waar'k het niet enkel in de aangeleerde context zou kunnen gebruiken. Zoals een docent ooit zei, een student moet geen cursussen leren maar doorheen verschillende cursussen denken. En ergens krijg ik die tijd niet.
Hoe dan ook, de examens zijn al een week voorbij en ik geniet van m'n laatste uren vakantie. De stage en de thesis roepen me al naar een vergadering.
(het voelt aan alsof'k geen mening kan produceren omdat'k geen tijd meer heb om na te denken. Wat een eigen mening dan ook mag wezen)

Juni zou een mooie maand kunnen zijn.. En misschien wordt ze (is een maand vrouwelijk?) dat ooit wel. Maar niet zolang 'school' er voor iets tussen zit.. Femeref heeft examens, en kijk eens.. wanneer was z'n laatst post hier? In maart, juist, toen sneeuwde het nog :-)
Ook mijn post gaan wat achteruit.. Maar dat komt ervan, met al die blogs.. Nu heb ik er ipv m'n stagedagboek een eindwerkdagboek. Ongestructureerde zinnen, zaken die me te binnen schieten.. alles gooide ik er in. En maar goed ook, merk ik nu, wanneer ik aan een productiemap aan het schrijven ben.. Ik herinner me weer de problemen die ik tegenkwam - tijdens 't maken van het eindwerk..
Woensdag is de deadline voor de theorie documenten, zoals het er nu voorstaat, wordt het m'n dikste bundels ooit. Een offerte, een uurprijsberekening (wat is dat moeilijk, zo fictief te doen.. ik moest zelfs op zoek naar hoeveel een auto begot kostte..), een proof of concept en dus de productiemap. Het loopt op z'n laatste beentjes, dit laatste extra jaartje. Wat de vooruitzichten zijn? Laat me er nog niet aan denken.. Eerst een jury.. en laat ons hopen.. dat het niet zoals vorig jaar is.. dat er dus geen wijn gedronken wordt, voor ik aan de beurt kom..
Toch, nu, ga ik nog niet aftellen.. maar gretig doorwerken..

Mailing van een klasgenoot op de group
goedemorgen,

aangezien ik vandaag met volle overgave aan mijn offerte wou
beginnen voor het eindwerk, merkte ik nog steeds dat er nog geen
feedback gegeven is op onze eerdere offerte in DECEMBER voor de
(nooit geboren) klassite.

graag had ik (en ik denk iedereen) toch enige feedback hierover
gekregen, om te weten of de structuur en inhoud van deze offerte
goed was opgesteld. Als we deze niet krijgen, dan maken we dezelfde
eventuele fouten opnieuw in onze nieuwe eindwerk-offerte en zijn we
dus geen stap verder. Dan mogen we nog honderd offertes schrijven...
we blijven "rookies"

T. heeft enkele posts terug blijkbaar al opgegeven wat er in de
offerte moet staan, dat is al een stap in de goede richting. Nu rest
er nog een uitleg per student (indien mogelijk, liefst wel
natuurlijk) met dingen als: "hier moet je wat concreter zijn", "die
doelgroepbeschrijving was te lang, of te kort" , enz...

muchas gracias

&

op een blog van een andere klasgenoot lees ik :

k moet zeggen dat op school alle docenten iets anders zeggen over wat wanneer af moet zijn. Ok, dat maakt het allemaal wat spannender maar is DUIDELIJKHEID zo'n moeilijk woord??? Echt waar, is ??n mailtje sturen met alle data en wat er af te leveren valt zoveel gevraagd? Want na een tijdje weet niemand nog wat hij moet maken. En daar verlies je uiteindelijk veel tijd mee die we nu echt wel beter kunnen gebruiken! Voil?, ik heb mijn gedacht gezegd, werken nu!


in het rijtje.. "wat kan er zoal mislopen in 1 schooljaar".

Wat er zo in en hip is aan videofilmpjes ter reclame van een hogeschool.. geen idee. .. maar ze zijn er nu eenmaal en ze vallen op (gewoon omdat ze er zijn..)

- khm mechelen (klik); origineel qua concept, de affiches zag ik (ondanks ik er eigenijk ietwat studeer) nog niet irl, maar ze mogen er wezen.. maar eigenlijk zag ik eerst de - bleek later "parodie" erop (hierzo)




- pih kortrijk (klik) (duurt enorm enorm lang :)) Deze vond ik via Snorsoft; een "creatief multimediabedrijf, gespecialiseerd in originele multimedia- en internettoepassingen." zoals ze zich zelf noemen.. en die site vond ik dan weer via een site over wegenwerken in kortrijk.. (ziehier)

- hogent (klik) .. uit pure nieuwsgierigheid surfte ik dan maar eens naar m'n ex-school (die flash-intro mogen ze toch stilletjes aan eens achterwege laten :/) .. en jawel.. ook die hebben hun filmpje.. die naar het schijnt op tmf te zien was..

_PROMOTIE_

KuBrussel deed het al een tijdje; promotie voeren met hun boomerang kaartjes.. vol jonge mooie brave mensjes. (u zult hen wellicht wel herkenen) (klik)

en ook Ehsal (heb ik ff moeten denken hoe je dat schrijft..) maakt reclame op trams.. affiches en magazines met de wereldberoemde 2de navelstreng.. (klik)

Tot zover het school-tussendoortje.. in het kader van.. het EINDE van het schooljaar.

Competentie lijkt niet meer van deze tijd. En doch - het zou niet mogen. Als student zou je het moeten leren - competent te zijn. Correct je zaken doen - waarvoor je bent opgeleid. Ik ben nooit goed geweest in talen - maar - na m'n stage - zie ik dat ik te weinig verse kennis heb van frans en engels. Met verse kennis bedoel ik - dat ik na het 6de middelbaar geen taal-lessen meer heb gekregen. Ik stond er ook niet om te springen - maar wat doe je in 't professioneel leven als je een franstalige aan de lijn krijgt - of een engelstalige site moet neerpoten? Een basiskennis ?s vereist - maar waarom geven ze het ons dan niet mee? Waarom kregen we in het 3de en 4de jaar ook geen enkele les computer meer, terwijl we voor grafisch vormgever gingen? Waarom kon dat enkel in een keuzevak - dreamweaver? Leve de 1ste 2 jaren.. lessen illustrator, photoshop, quark xpress.. Maar erna.. erna heb ik veel over mezelf geleerd ja - en bij het eindwerk ook over de leerkrachten ("wat is dat, een screensaver?"). Druk is er nodig. Want druk is er ook op de werkvloer. Deadlines en stiptheid. Structuur en planning. En iemand die verantwoordelijk is - een baas en collega's waarmee er samengewerkt wordt - al dan niet aan hetzelfde ding. Groepswerk in school.. een ramp, ja toch? Wel, ik kreeg het slechts 1 keer in m'n opleiding grafische, en dat was in het eerste jaar - als eindwerk. Het was fantastisch. Een groepje van 4 - waarvan 3 intensief werkten. Het resultaat mocht er ook zijn - origineel en dik in orde. Nu, in de voortgezette opleiding die ik volg - had ik voor 'n vak ook groepswerk. Omdat ik het wel zag zitten om iets met Gent te doen, vormde ik een groepje met de 2 andere leerlingen uit het gentse, en 2 andere die het onderwerp ook wel ok vonden. Resultaat: goh.. een 16/20, voor ons alle 4 (1 iemand stopte). Maar hoe het verlopen is - mijn maag gaat er nog steeds spontaan bij keren.
Van 21-24jarigen verwacht je toch op z'n minst dat ze zich inzetten - al is het 'maar' voor groepswerk. Studententijd als leukste tijd. Ja, maar 't hoeft daarom niet de lui'ste tijd te zijn, toch?
Stage dan - wat ik niet kreeg in de 1ste 4 jaar, maar wel in de voortgezette opleiding. En maar goed - da wou ik - eens van 't echte werkleven proeven. Hoe gaat het er aan toe als er geen fictieve opdrachten zijn. - zo dus.
Qua overvloeiing of opvolging van leerkrachten versus stagebedrijf loopt het wel niet zoals verwacht. Het stagebezoek - afgelast door een gemiste trein - uitgesteld tot de 2de week van de paasvakantie - heeft nog steeds niet plaatsgevonden. Of ik dan moet mailen om er druk achter te zetten? Nee, vind'k. Ik ben maar een student, toch - en ga niet klagen over een laat stagebezoek - ondanks ik het vervelend vind.
Wanneer ik nog eens naar school hoef, weet ik ook niet. We worden op de hoogte gehouden via een yahoo-group - nou ja - ik plaatste hier voor de examens al eens wat uittreksels uit die mailings. Hectisch was het woord, niet? :) Ah, eigenlijk is het allemaal zo grappig als wat - maar een slappe lach draait snel om naar een groen lachje of in het ophalen van schouders.

Hoe was het dan, in Amsterdam?
Het weer? De mensen? De groep? De begeleiders? De uitstapjes? De jeugdherberg? De coffeeshop? De kroketten uit de muur? De lachbuien en stiltes? Het eten? De drank? Het vervoer? De verzekering? Het kaartlezen? De competentie?


Op reis gaan is m'n ding niet zo, uitstapjes doen dan weer wel. Dit was iets ertussen - en zo ervaarde ik het dan ook. Ik ben een kleine 2uur thuis - en m'n oogjes zijn klein, m'n wallen groot. De nachtrust duurde niet al te lang - en ik werd wakker met een onvertrouwd gsm-geluid. Het ontbijt was overheerlijk - het avondeten wat minder. (Ma?s is m'n ding niet zo. En waarom 'frieten' serveren als het gebakken aardappelschijfjes zijn?)
De groep viel reuze mee - en viel gelukkig wel wat op tussen de -excuseer me voor het woord- nerds op de tine- en macbeurs die we bezochten. En misschien maar best dat we niet een ipod-party bijwoonden - na dat gekke caf?bezoek van de avond voordien. De muur- en tafeldecoratie was subliem -alswel het spel dat we er speelden - een soort van rollenspel met wolven die wat mensen uitmoorden en een heks die mag helen of doden, en 'n waarzegger,..



*wordt heel mss vervolgd*
De honger slaat toe - alsook de drang om m'n territorium opnieuw te verkennen - af te bakenen en me als laatst erin te wentelen.

Vandaag voor het eerst terug onderweg naar Mechelen. Twee x 40 minuten treinen - en weten dat je eindelijk kan verderlezen aan het boek. Met nog in je hoofd flarden van de voorbije dagen. Typen, eindeloos typen.. het automatisme van ctrl+s zit nog in m'n vingers. Het herlezen van zinnen - het overwegen om zinnen te herformuleren. En uiteindelijk het printen - wat gek genoeg voor een keer onmiddellijk goed lukte.. De trein dus. Alleen in een wagon. Het voordeel van in 1ste klasse te reizen - de stilte en de trein en het boek. De vertraging er graag bijnemend.. tussen 10 en 13 was het uur van afspraak.. tussen 10 en 13 lukt me wel. 11u, is het als ik ter plekke ben - m'n geprint werkje op een hoopje leggend - en terug weg. Feedback en nieuws over maandag volgt. Ik mag het hopen - maak me wat druk rond het onbekende vertrekuur.. Maandag is vlakbij - toch?
Maandag = Amsterdamdag!

update: de planning volgde per mail - nog geen minuut na deze blog. 9u30 vertrek vanuit a'pen berchem - moet kunnen - en hopelijk mogen we onze paraplu thuis laten.