Shhmmjetty gaf me een stokje om mee te spelen. Ik moet alle dagen beschrijven waar ik kattekwaad heb uitgehaald. Denk ik. Maar ik zal maar niet alles opnoemen, Mjemmeref en Miorelei zouden misschien wel eens heel boos kunnen worden. Ik zal mijn uiterste best doen.. om vier kleine feiten te geven die je nog niet over mij weet.

1/ Ik droom veel. En dat is eigenlijk niet verwonderlijk, want ik slaap dan ook 22u per dag. Je zou van mij als kat natuurlijk verwachten dat ik dat allemaal vergeet. En dat doe ik ook regelmatig, maar hele af en toe word ik wakker en kan ik doen waarvan ik droomde. Dat houdt meestal in dat ik lekkere bitjes kan oppeuzelen. Maar dat is maar normaal en dat zou je ook verwachten, niet?
Soms droom ik ook van een kater, die ik al blazend kan verdrijven uit de kamer. Als ik vecht dan win ik altijd, want ik heb nu eenmaal de scherpste klauwtjes en snelste reflexen. Maar wat er soms heel raar is, is dat ik droom over kleine viertjes, die ik dan allemaal schoon lik en verzorg. Ik kan mij niet voorstellen dat ik een andere kat bij Mjemmeref of Miorelei zou toelaten, maar soms droom ik er toch van. Raar toch?

2/ Toen ik nog jong en klein was, en ook een beetje speelser dan nu, deed ik mee aan een schoonheidswedstrijd. Het was eigenlijk meer een wedstrijd om in een reclamespotje mee te doen. Mijn favoriete bitjesmerk zocht naar een nieuw gezicht om te gebruiken op hun verpakkingen en wie zou er daar nu meer bij passen dan ik! Ik schreef me in en daagde op bij de eerste voorselecties. in volledig ornaat. Ik had me die dag reeds 5 maal gewassen, mijn staart was extra kronkelig en mijn stem klonk fier als vier. Zelfs mijn nageltjes waren geslepen, mijn snorharen stonden naar voor en mijn oogjes waren zonder traantjes.
Het duurde eeuwig tegendat het mijn beurt was om op de katwandeling te lopen. Maar mijn moment soupcreme was grandioos. Ik schitterde!

3/ Tijdens de avondse receptie zou men mij laten weten dat ik gewonnen had. Met al mijn kattencharme kon dat niet anders. Maar het bleef maar duren en ik moest nog uren slapen die dag. Ik begon dan maar massaal melk te drinken. Bij de schaal stond een stevige maar kleine grijze kater te spinnen. Hij had duidelijk al veel te veel melk op. Zijn snorharen waren er wit van geworden. Hij keek me aan, en ik begon ook te purren. Zo'n mooie blauwe oogjes. Mijn staartje zwoepte omhoog. De melk begon te werken. Ik herinner mij niet veel meer van die avond, behalve dat'k met hem in mijn poten wakker werd. Ik had zo'n verschrikkelijk melkkater te pakken gekregen.



nr 4 en 5 volgen later .. nu, ben ik te moe!

Deze keer was (*) ik geen astronaut (*). Maar ik werd belaagd door een andere kat. Ze zat muisstil op de tafel en daarna zag ik ze terug op mijn krabpaal!





Toen ik wakker werd, was ze (het was een 'ze', ik rook het en ze gedroeg er zich ook naar, zo vervelend zou 'n kater nooit zijn) gelukkig weg. Ik snuffelde overal en spitste mijn oren bij het minste geluid. Maar nee, niks meer te ruiken, zien of horen.
Ik kan opgelucht ademhalen, en terug soezen op m'n superdeluxe krabpaal.

Ik kreeg een flinder van MiekeBeest! Ze nam vandaag Mjemmeref en Miorelei mee. Maar voor de eerste keer voelde ik me minder alleen. Flieder Flinder zorgde voor mij. En ik voor 'm.

wanneer m'n baasjes uit werken zijn..
Alles behalve me vervelen. Wat slapen (uiteraard), wat eten (natuurlijk), soezen en m'n dromen van m'n supergrote krabpaal (daarvoor gaan ze toch werken).. En ondertussen stel ik het met m'n oude, kleine, maar o zo fantastische krabpaal..

*

M'n baasjes zijn niet thuis. De laatste tijd is dat wel vaker zo. En de zon schijnt. Zouden ze zich ergens anders ammuseren? In het park? Waarom nemen ze me niet meer mee?
Miorelei neemt ook al 'n hele tijd geen foto'tjes meer van me. Ik vind ook haar toestel niet meer.. Wat is er toch aan de hand. Haar computer is veranderd. Ze moet nu niet meer het deksel openklappen. Het scherm is veel groter. En alles is wit! Zelfs haar toetsenbord.
Ik zocht en zocht hoe ik dat ding moest aan de praat krijgen.. Ik vond maar geen knopje. Ik durfde ook niet zo goed dat grote witte ding benaderen.. Wat dacht Miorlei wel? Waarom vertelt ze mij niet hoe ik terug kan bloggen? Waarom neemt ze geen foto'tjes meer van mij? Waarom toch?
Ik dartel wat rond Mjemmeref. Maar hij is druk bezig. Hij geeft me nog meermaals daags eten en drinken. Koud lekker water. Het helpt wel om de hitte te doorstaan. Ik zit niet meer zo vaak op m'n krabpaal. Mjemmerf heeft ze gewoon in de vlakke zon laten staan. Beseft ie wel hoe warm het daar is?
Daarom lig ik vaak languitgestrekt op de vloer. En soms zoek ik ook de kamer op met de gekke toestellen. Daar is het frisser, maar dat gebeurt niks. Ik verveel er me zo.
Languitgestrekt op de grond, dacht ik na over een plan. Ik zou en moest Miorelei's computer eens uitproberen. Ik snuffelde aan de witte toetsen.. Ik snuffelde aan het scherm? Het rook niet nieuw, maar ook niet als iets dat al altijd van Miorelei was geweest?
Ik waagde me langs de achterkant? en ja! Daar was een knop! Ik drukte m'n neus er tegen.. heel hard. En toen.. toen schoof ik voorzichtig m'n oogjes naar het scherm. En ja! Het was me gelukt!
Ik was euforisch! Ik kan terug bloggen! En dan.. dan zou Miorelei wel moeten terug foto'tjes nemen van me!! O! Ja! Ik wil een foto'the van mij en van Mjemmeref! Mjemmeref die het zo drukjes heeft! Maar ik wil hem eren! Omdat hij me niet vergeet! Omdat hij me lekkere drinkjes geeft!!

Maar wat was het moeilijk.. Na al m'n geblog, kon ik al wat typen.. dacht ik.. Maar ik leek het snel verleerd.. Of nee? Of wel? Het is raar. De witte toetsjes op Miorlei's computer staan helemaal anders dan wat ik gewoon was! Nu moest ik zoeken! De A stond niet op de juiste plaats! De A was.. verdwenen? Waarom heeft Miorelei de letter Q in plaats van de letter A gezet? Beseft ze wel hoe extra moeilijk ze het mij nu maakt om m'n verhaaltjes te schrijven?

Ik heb te warm nu. Ik denk dat ik die rare-toestellen-kamer terug ga opzoeken. Ik denk dat m'n baasjes dat de waskamer noemen. Ze wassen zich niet zoals mij, eender waar. Maar wel daar. Daarom noemen ze dat de waskamer, denk'k. Gekke mensen. En nog gekkere warmte!

M'n baasjes deden de uitvinding van de eeuw!
Een groter vliegenraam! Een minder.. bouwvallig vliegenraam. Eindelijk wat verfrissing..

... want enkel nachten geleden kreeg ik in plaats van een nieuwe krabpaal, gloednieuwe speeltjes! Ik vond dat het wel eens nodig was, nu ik toch al zo lang op mijn nieuwe reusachtige krabpaal wacht.

Ik voelde dat er iets niet in orde was die avond. Er ging een gespannen sfeer tussen Miorelei en Mjemmeref, maar ik wist niet echt goed waarom. Misschien had Miorelei ontdekt dat'k altijd op Mjemmerefs schoot in slaap val. Misschien moest Mjemmeref Miorelei wel op zijn schoot laten slapen. Ik probeerde te onthouden dat'k wat meer op andere plaatsen zou moeten liggen als Miorelei in de buurt was. Ik probeerde daarom ook een knobbeltje in mijn speeltouw te maken, maar dat lukte niet goed. Ik vergat zelfs waarmee'k bezig was toen plotseling de bel ging.
Ik voelde het, aan al mijn snorharen. Het was Miekebeezt. Miorelei toont dan altijd altijd zoveel haar tanden, maar ik ben niet bang!
Ik wachtte aan de deur en toen die openging, keek ik hoopvol naar boven. En ja! Ik rook dat'k gelijk had. Snel snel spurtte ik wat energie van me af. Oei oei. En ik was nog niet voor de 5de keer gewassen die dag. Miekebeezt zou me zo vuil vinden. Mijn poeptje! Snel smeet ik mijn achterpoot omhoog en waste mijn staart tot in het puntje. Nu kon ik toch iets showen.
Ik hoorde mijn naam en heel wat geritsel. Ik kwam wat dichterbij want ik was o zo curieus. Mijn staart fier de lucht in. Maar ik herinnerde mij dat Mjemmeref iets had gezegd over kattestaartensoep. En mijn staart was nu juist zo mooi. Oie oei! Snel snel probeerde ik mijn staart onder controle te krijgen. Maar ik was zo enthousiast, het lukte niet. Ik spurtte weer de gang in. Misschien moest ik mij nogmaals wassen ofzo. Ik was nog aan het twijfelen of ik mijn staart nogmaals zou wassen, toen Miekebeezt mijn naam riep.
Ik probeerde mijn schone staart niet te tonen toen'k de kamer terug inwandelde. Maar hij floepte direct omhoog door de spanning.
Ik zag allemaal speeltjes. E?ntje hing aan de deur. Ik snuffelde er eens aan en het sprong wat weg. Snel plantte ik er mijn voorpoot in en het sprong naar boven. Oh, ik zou me niet laten doen. Net toen'k mijn dodelijke sprong zou maken, hoorde ik achter mij een balletje vallen. Ik verschoot wat maar kon het balletje toch nog een tik verkopen.
Op mijn oude versleten tijgerkrabpaal zag'k armpjes van iets. Iets op mijn krabpaal! Ik kon me niet langer inhouden en sprong er bovenop. En het was nog een speeltje! Een octopus ofzo. Het duurde niet lang of ik won mijn eerste gevecht tegen de octopus. "Dit is mijn krabpaal!", riep ik ertegen, en dat zal het beest wel geweten hebben. Intussen ging het eerste speeltje nog steeds uitdagend aan de deur te wiebelen. Het zou een lange nacht worden. En dat werd het ook. Allemaal dankzij Miekebeezt...

Toen ik op het heetst van de dag mijn staart wou likken, raakte ik geklemd in mijn krabpaal.. help!

Ik weet niet meer precies wanneer, maar enkele nachten terug kwam Mjiekebeezt langs. Ik was er eerst niet zo gerust op want ze ruikte zo nieuw. Maar doen alle mensen die hier plots langskomen.
Ik sprong wat rond en vond uiteindelijk 'r zak. Dat is altijd een goed begin om iemand te leren kennen. Hoe ik ook probeerde, ik raakte er maar niet in. Mjemmeref stoorde me dan nog ook. Hij is soms zo irritant, hij moet mij laten doen. Of was'k nu bezig met Mioreleis zak. Zakken lijken soms allemaal op elkaar.
Ik gaf de zak voorlopig op, misschien zou het straks wel lukken. Haar vest was makkelijker te doorzoeken. Ik zette er een paar maal m'n nageltjes in, maar er kwamen geen nieuwe geuren tevoorschijn. Maar ik vond het wel een ideale verstopplaats om alles in het oog te houden.
Maar wat zag'k daar? Mjiekebeezt deed er schoenen uit. Mjemmeref zei me nog dat schoenen ideale plaatsen zijn om te kotsen, dus dat moest ik toch 'ns controleren. Ik sloop dichterbij, niemand had me opgemerkt. En terwijl'k dichter en dichter kwam, was'k zeer op m'n hoede voor handen die aan mij wilden komen. Niets kwam mijn richting uit en ik plaatste mijn poot op de eerste schoen. Die voelde zacht aan. Ik snuffelde er wat aan en toen'k echt zeker was dat niemand mij had gezien stak ik mijn kop in de opening. Het rook er maar raar, maar net niet raar genoeg om in te kotsen. Ik zal Mjemmeref toch 'ns moeten zeggen dat'k liever op de vloer kots.
De zetel kraakte en ik maakte mij uit de voeten. Mjiekebeezt grabbelde in haar zak. Ik wist wel dat die openkon. Volgende keer zal'k wat harder krabben. Ik was zo verzonken in mijn gedachten dat'k niet had gezien wat ze had uitgehaald. Het waren nieuwe speeltjes voor mij! Iemand die nieuwe speeltjes voor mij meedoet! Oh.. ik kon me niet langer bedwingen toen het eerste bolletje door de lucht vloog en snel vloog ik er zelf achter. En het bolletje moet in leven zijn, want zodra ik in de buurt kwam, veranderde het van richting. Ik vloekte wat, denk ik, toen ik het balletje maar niet te pakken kreeg. Maar het was zo leuk!



Wat later, toen'k de balletjes eigenlijk al een beetje kwijt was, zag'k Mjiekebeezt iets in haar handen houden dat verdacht veel op een snoepje leek. Ik hoefde niet te twijfelen en spurtte ernaartoe. En ja hoor. Een snoepje! Ik probeerde het uit haar handen te krijgen, maar bedacht me dat zij me balletjes had gegeven, dus ik likte er eerst grondig aan. Ik durf bijna niet toegeven dat mijn nooit vermoeibare tong wat last had om mijn hongergevoel te verminderen.
Toen'k zeker was dat alles opgegeten was, keerde ik terug en snuffelde naar meer. Bij haar schoenen vond ik niets meer, dan maar 'ns kijken wat ze had gegeten. Ik snuffelde wat aan 'r gezicht maar 'r haar kriebelde mij wat. En daar werd ik zo moe van. Ik moest al letten op mijn evenwicht, en dan nog 'ns kriebelhaartjes ontwijken. Ik probeerde dicht in de buurt te liggen, maar liggen bij vreemde mensen (die snoepjes geven) lukt me niet zo goed (ze gaf me ook speeltjes). Misschien lukt me dat de volgende keer wel. Misschien brengt ze dan terug nieuwe speeltjes mee. Speeltjes die'k niet zo vaak verlies.
Gelukkig kan'k Mjemmeref altijd wakkermaken om mij m'n speeltjes terug te geven.

Je gelooft het nooit! Ikzelf had de hoop al opgegeven.. Geen cadeau'tjes meer voor mij, dacht ik. Het is al zo'n eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat kreeg. Zelfs op kerst, niks, op nieuwjaarsdag, niks.. Ik loop zelfs al een maandje zonder halsbandje rond. Nochtans zag ik er al eentje klaarliggen in de hoge kast - waar ze ook m'n brokjes verstoppen.. De extra 'miaauw' als ik eten krijg, blijken ze niet te snappen.
Miorelei is niet zo vaak meer thuis als vroeger. Femeref past nu wat op mij.. En als Miorelei thuis komt, hebben ze enkel maar oog meer voor elkaar..
Maar vandaag kwam daar verandering in. Ik hoorde hen thuiskomen, terwijl ik wat lag te soezen op hun bed. Ze leken me uitbundig en blij. En ze hadden plasticzakken bij ze.. Gevuld met.. o.. wel.. daar zou ik snel achterkomen! Eindelijk actie! *snuffel*


Maar ik moest zelfs niet overnieuwsgierig zijn.. Miorelei legde wat spulletjes op de grond.. Algauw had ik begrepen dat ze voor mij bestemd waren..




Ik had die soort spulletjes nog nooit gezien.. Een rechthoekig doosje, ronde schijfjes.. en 'n zakje met 'n strikje rond. Aha.. ik had Mjemmeref en Miorelei wel al zelf eens zo'n strikje zien openen.. Dat hangt wel vaker aan 'n.. aan 'n echt! cadeau!



Mjemmeref begreep dat ik zelf niet in staat was om 't strikje te openen. Miorelei lachtte maar wat, met m'n vergeefse pogingen om m'n echt pakje te openen.. Maar ik kan helemaal niet met 'n schaar overweg.. Mjemmeref wel.



O.. er zaten allemaal brokjes in.. zoiets had ik ongeveer al kunnen ruiken.. Maar bij de brokjes ook nog wat spulletjes.. die zo goed ruiken.. en o zo leuk zijn.



De brokjes zullen voor later op de avond zijn.. als ik wat honger krijg.. Nu eerst en vooral die muis achterna zitten!

zou je asjeblief m'n kaartje willen versturen?

(om deel I van het verhaal te lezen, klik hier )

Vannacht ging m'n droom gewoon verder. Ik landde op de planeet en zag alle planeetbewoners samen staan. Misschien wachtten ze wel op m'n komst. Ik herkende de engel nog. Misschien bracht hij mij hierheen,.. wees hij me de weg.. Ik bewoog me richting de groep planeetbewoners.. Maar..



Ik moest opletten.. want het verkeer op de planeet leek al even druk.. als dat wat ik zie als ik op m'n krabpaal naar buiten kijk. Ik voelde me niet zo erg op m'n gemak. Nu ik terugdacht aan m'n krabpaal, miste ik wel de warmte, het soezen, het spinnen in de zon.. zelfs het kijken naar sneeuwvlokjes.. Anderzijds was ik zo erg nieuwsgierig naar de planeetbewoners.. dus ik stapte er voorzichtig naar toe.. Het lopen op 2 poten leek eigenlijk toch niet zo moeilijk.. Toch niet op deze planeet..



E?n van de planeetbewoners kwam naar me toe.. Het was.. oh, het was 'n andere kat.. Ze stelde me gerust.. het was allemaal maar een droom, en de planeetbewoners zijn erg lieve wezentjes, verzekerde ze me -terwijl ze haar pootje likte. Mrow.



Toen kwam er een ander wezentje op me af.. Ik meende het ook te herkennen.. Maar ik kende het als piepklein beestje, maar nu was het bijna even groot als mij.. In normale omstandigheden zou ik SsssRoww 'en! Ik zou springen, huppelen, rennen tot ik het te pakken kreeg.. Maar nu was het zo groot.. Ik had er 'n beetje schrik van..



Het vertelde me dat het 'lieveheersbeestje' genoemd werd en dat 'k geen schrik moest hebben van 'r.. want hier op deze planeet, was er maar 1 groot gevaar.. En daarvoor haalde ze er iemand anders bij..

Het leek me een gewone jongen.. Iemand zoals Mjemmeref.. maar dan met korter haar, 'n gekke muts en gekke kleren aan.. Hij toonde me z'n hoofd.. Er.. zat.. een.. gat.. in z'n hoofd! O jee! En hij was hol.. Arme jongen..
Toen plots kwamen 2 reuzen uit het niks tevoorschijn.. Ze waren wel 5 keer groter dan mij! Ze waren de planeetgoden, geloof ik.. Ze spraken niet,.. ze glimlachten gewoon..



Het wekkergeluid.. haalde me in 1 klap weg uit de droom. Mjemmeref moest naar school.. en ik dacht aan de planeetbewoners.. maar liep toch zoals elke morgen achter 'm aan.. Eten! Miaow! Eten! Honger!

Mjemmeref bleef staan. Hij keek naar de salontafel. "De sint!" riep hij naar Miorelei.. "De sint is langs geweest!". Miorelei kwam erbij staan, en met ons 3'tjes keken we.. naar een tafereel op de salontafel die me wel erg bekend voor kwam..



H?, maar wacht eens.. holle figuren.. figuren met 'n gat in hun hoofd.. d?t heb ik nog al eens meegemaakt.. Het gevaar waarover die jongen het had.. waren dan waarschijnlijk.. Mjemmeref en Miorelei.. zouden al deze planeetbewoners hetzelfde bizarre lot hebben?