Het is schattig hoe de blaadjes samengevouwen zijn tijdens de nacht.

 

Ergens grapte iemand dat deze plant mijn scherm zou overwoekeren. Wel, misschien best dat ik het aan de vensterbank zette. 

 

En het groeit ongelooflijk snel.

Vorige week is er een kleine lading nieuwe computers toegekomen op het werk. Het was nodig voor sommigen. Prehistorische modellen werden vervangen, er werd wat verschoven met goeie 'oude' en nieuwe.. En die stoelendans (of beter: computerdans) was me gunstig gezind. Ik werd ook in het nieuw gestoken! Alle recentste programma's en 'n heus mailprogramma (mja, ik zat om de een of andere reden met webmail te werken)!

 

 

Mij hoor je niet meer klagen. Alle nieuwe opties overlopen gaat wel nog een weekje duren denk'k.

De dagen gaan snel voorbij zo, met zo'n machine! Leve mac! Leve 21inch!

Het klinkt wat raar. En eigenlijk heeft het niets met mijn werk te maken. En ook dat klinkt uit de lucht gegrepen aangezien ik nog nooit niets over dat werk heb gezegd.

Maar is het niet absurd om plantjes te zetten op je bureau als je op een plantendienst werkt? Erger nog. Wat als je nu onderzoek deed op die planten? Of, om het in een nog mistiger sfeer te laten hangen, wat als je nu eens genetische manipulatie op de planten deed. Hoe komen de kamerplanten daar dan uit?

En wat als die kamerplanten dan ook nog eens half en half verwaarloosd zijn? Is dat dan om te verdoezelen dat we bezig zijn met het voorgenoemde, zodat we wat meer op een normaal kantoor zouden lijken? Of is dat simpelweg niet te vermijden en dralen we er maar wat omheen. (en wat is dan dat 'wat'?)

Lijken we nu wat menselijker omdat we planten verzorgen? Of is dit een soort surrogaat voor al onze gemiste menselijkheid, de fouten die we niet durven toegeven en het werk dat ons opslorpt? Is dit onze afleiding, ons groene geweten?

Of is het eerder een vervangkind dat je affectie kan geven, zelfs al wil het het niet? Dat je ook simpelweg kan wegsmijten als het dood is, zonder er echt emotioneel afhankelijk van te zijn? Is het de makkelijke manier van creeren, iets dat heel veel fascinatie bij je losbrengt, terwijl je er eigenlijk zelf weinig voor moet doen?  En eens die fascinatie voorbij is en we de planten vergeten terwijl ze lustig verder leven, is dat geen reden om die planten te houden? Hun makkelijkheid?

Hoe dan ook, ook ik plantte deze week 3 bolletjes in een klein potje, hopend dat het lang blijft leven en vaak verandert.

 

Ik werk als web developer voor een departement van UGent. En ik hou er van. Het stelt me in staat om met het 'hands on' principe (het wat?) te werken aan systemen die geen professionele toepassingen hoeven te zijn maar wel organisch perfecte wezens worden. Ik kan me niet voorstellen dat bedrijven zoals Infocon het zouden apprecieren dat een pipeline van php naar perl naar proxy naar php naar perl zou gaan enkel omdat dat telkens 'the right tool for the right job' is. Maar het stelt me wel in staat om werkende applicaties te maken die heel aanpasbaar zijn. Zonder dat ik alles opnieuw aan tests moet onderwerpen vooraleer het in productie kan worden gestoken. Het is werk dat enkel en alleen maar drijft op aanpasbaarheid.

Maar wat is dat 'hands on' principe nu?
Enkele maanden terug, toen ik nog een collega had, leende ik een boek uit dat 'Hackers' heet (laat a.u.b. alle hollywood stereotypen achterwege). Het boek begint over de MIT hackers in de jaren 50 en 60 die met slechts 4KB geheugen wonderen konden verrichten. Het gaat over naar de hardware hackers (waar ook Steve Wozniac van Apple bij hoort) en eindigt ergens bij de game hackers in de jaren 80 (met de historie van Sierra On-Line).
Het boek loopt over van de 'maak het zelf' mentaliteit die altijd rond hackers hangt. Iets dat heel sterk afhankelijk is van de vrijheid van informatie en de mogrlijkheid om er met je handen aan te kunnen (aha, vandaar 'hands on'!).

En ook dat is wat er heerst op mijn werk. Als ik kan zien wat er achter de schermen gebeurt dan hoef ik niet te wachten tot er een update van TinyMCE komt om die hatelijke bug er uit te halen. Als ik weet hoe het Needleman-Wunsch algoritme werkt, dan kan ik dat zelf implementeren en er verbeteringen of modificaties aan toebrengen (zoals ik moest doen voor mijn eindwerk).

Op het werk kregen we een nieuwe vloer. Hij lag er toen ik terugkwam van ziek te zijn. Maar dat was het ook. Gepland was dat de bureau's, stoelen en kasten ook al terug op hun plaats zouden staan maandag. Maar op dinsdag was er dus nog niks.. Niet omdat de vloer nog niet droog was nee, omdat de elektriciteit nog onder handen moest worden genomen. En ons netwerk. En onze nieuwe (hoeveel terrabyte ook alweer?) server ge?nstalleerd moest worden. En onze macs kregen een harde schijf en ram bij.. En d?t nam tijd in beslag. Terwijl wij.. wel, wij kuisten wat tafels en kasten af.. wij keken wat op de vingers van de 'it'er'.. wij.. draaiden wat met onze vingers..



Gelukkig waren de 'werkmannen' weg vandaag en konden wij terug aan de slag.. Maar onze spullen.. die zitten nog in dozen.. want er is werk en werk. Dringend en minder dringend. Dus..

Morgen is het vrijdag. En ik voorzie dat er na het weekend nog zal verhuisd worden. Het is niet niks, zomaar even een paar bureau's verhuizen. En alle spullen uitpakken. Ik was er niet toen ze ingepakt werden.. en dus hoop ik mooi al m'n spulletjes terug te vinden.

Op de koop toe is m'n collega vandaag ziek. Aflossing van wacht, zo lijkt het wel.

Zoals ik al eens eerder zei, ik heb nieuw werk, hoewel'k fysiek nog steeds op steeds op dezelfde locatie ben. Of zelfs specifieker, ik werk nog steeds in dezelfde functie, enkel mijn werkgever veranderde. (Bye VIB, hoi UGent).
Deze transitie gebeurde allemaal achter de schermen, op het tekenen van het contract na. Alle voorgaande voordelen (of nadelen, maar wat ik niet heb of geen weet van heb, kan ik moeilijk als een nadeel beschouwen) blijven, met zelfs nog extra bonussen. Zo heb ik recht op wat meer verlof.
Gisteren was mijn eerste werkdag als UGent werknemer, en vandaag kwamen er problemen van een toch niet niet zo feilloze overschakeling. Iedere dag ben ik op mijn werk voor dag en dauw (lees: iedereen begint tussen 9 en 10 uur, ik sta reeds rond 7u15 aan de deur te kloppen) en moet ik alle beveiligingssystemen omzeilen. Meestal is dat geen probleem, ik 'badge' mezelf tweemaal in en ik ben binnen. Maar vandaag probeer ik mezelf in te badgen aan de binnendeur en ik hoor "tutut", wat meestal betekent dat je de dag voordien hebt vergeten uit te badgen (wat niet evident is). Maar nu zat ik toch redelijk vast. De kans dat er zich iemand zo vroeg zou laten zien, was miniem. Maar ik heet niet voor niets femeref (ik moet het geluk toch aan iets toeschrijven) want ik had nog maar net gevloekt of er kwam iemand de trappen af om mij binnen te laten.
Eens aan het tweede badge obstakel gekomen kreeg ik de zekerheid dat er iets grondig mis was. Ik raakte ook niet voorbij de receptie. Gelukkig ben ik zo smal, dat ik me doorheen de poortjes kon duwen om me toch aan mijn bureau te kunnen zetten.

Uren later en na wat onderzoek door het secretariaat, bleek iemand me gisteren verkeerdelijk te hebben afgelogd, aangezien ik er niet meer 'werkte' volgens de ene lijst, maar wel nog werk volgens een andere.

Vandaag wou ik vooral niet meer m'n usb-stick in-en uitpluggen, om die mee naar huis te nemen met random zaken die ik thuis wel eens nader wou uitchecken. Mezelf mailen deed ik de afgelopen tijd steeds vaker. Sowieso elke mail -enkel aan mij gericht- wordt geforward naar thuis. En dat ging wel. Maar mails zonder 'subject' zijn zo vervelend om te ordenen. En ok, ik kan m'n mails 'automatisch' in een mapje laten toekomen als ze van die of die zijn of dat of dat bevatten... Maar dan vergeet ik al wel eens een mapje te checken. Dus ik prefereer dat alles centraal toekomt en dat ik daarna wis of versleep wat ik zelf wil.
Mailen ging. Ik mailde mezelf linkjes door. Dat ging. Maar die linkjes bleven dan ook maar in een mailtje staan. Omdat... omdat een mailprogramma geen browser is. Twee verschillende programma's, en da's beu (om het eens op z'n Gents te zeggen), erg beu.
't Tegenstrijdige hierin is.. op het werk heb ik enkel webaccess. Heel vervelend soms, maar het went. Ik huiver wel telkens bij het idee dat ik zeker 3x zoveel moet klikken dan in een mailprogramma. Maar na enige tijd.. dan sta je daar niet elke keer meer bij stil (elke twee keer misschien). Daarbij komt overigens nog bij. Dat. Hm. Het webaccesmailen in firefox gebeurt. Fantastisch zult u denken. Wel inderdaad, heel goed. Het probleem is wel.. dat het surfen.. in firefox niet lukt. Enkel in explorer (*huil*) 5.2. Dus hier heb ik ook weer twee aparte 'programma's'. Eentje om te mailen (firefox) en eentje om te surfen (ie). De technische kant ervan ken ik niet.. helemaal niet.. iemand van de informaticadienst (de drukste mensen in het gebouw mag ik wel zeggen) kon me laten surfen met firefox, maar daardoor verdween m'n webaccess voor mail. En webaccess op ie werkt niet - en zou ik in geen 1000 jaar willen. En outlook.. of 'mail'. Hm. Misschien mag 'k het niet zeggen, maar 'men' (de druksten van het gebouw) heeft hier nog niet zo vaak een mac gezien. Dat kleine detail was ik vergeten te vermelden. Ik werk op mac (Panther). Zowel thuis als op het werk.
Eigenlijk wou ik met de deur in huis vallen. En vertellen dat ik (opnieuw.. (al herinner 'k me niet meer wanneer ik er ooit een had, en wat die was) een account op del.icio.us aangemaakt heb. Ik dacht. Ik dacht dat zal goed zijn. Ik bookmark iets.. en als 'k thuis kom, dan heb ik die bookmark ietsje dichter bij dan in 'n mailtje. Ik hoopte op verbetering. Maar tevergeefs.
Ergens las 'k ook al eens dat er firefox doorgeefbookmarks zouden bestaan. Maar dat idee liet ik maar achterwege.. Twee verschillende browsers, rembember?
In del.icio.us kreeg ik bij stap 2 van de registratie de vraag om een 'button' te downen om in m'n bovenbalk van explorer te zetten. Dat wou ik, ja! 1 klik en 't is gebookmarkt (hm. spelling)! Dat was niet buiten het feit gerekend.. dat dat enkel voor pc bestond. Maar ik gaf de moed nog niet op. Ik zocht en vond iets voor mac. Maar dat ging dan weer enkel op OX10.4. Iets anders crashte dan weer.
Ik denk dat ik de hoop maar opgeef. En verder uitkijk naar de up-to-date brengen van onze macs. Als dat er ooit van komt. Ik hoop het vanharte. En ik zou met graagte een eenvoudig verlanglijstje geven. Want soms heb ik de indruk dat ik op een pc werk, zo met die internet explorer open.

-'mail' of outlook (gewoon,.. een mailprogramma) - ho wat zal het handig zijn om dan attachements aan mails te hangen en meerdere bestemmelingen te selecteren.
-firefox, firefox, firefox, firefox!
-de nieuwe quark-versie
-indesign ook, al is het maar om eens 1 keer iets in te maken, om alle functies uit te testen
-het nieuwe cs boeltje van adobe (vanzelfsprekend)

Voor de rest is mac super en fantastisch. Er was een tijd waar ik daaraan twijfelde. In school, waar de imacs soms enkel 'gedeblokkeerd' konden worden door het stopcontact uit te trekken.

Iemand interesse in een laptop 17inch. Pc, acer? Ik heb er eentje over.
Ruilen voor een ibook 12(of13)inch?

*mompel*

Drukke metro. Erg drukke metro. Da's meestal zo, maar nu ietsje drukker omdat we lang moesten wachten eer er een metrostel aankwam. Dus in elk station waar we stoppen, staat ook nog eens een hele bende te wachten. Dus een extra-drukke morgen. Soit.

Er wordt getrokken en geduwd. Iedereen MOET EN ZAL erin.. Nugoed, ik sta recht zoals altijd en hou me vast aan een paal. Doodnormaal hoor. Mensen stappen uit, en in. Ik blijf altijd redelijk stevig staan en als ze duwen, ga'k een beetje mee. (Om verbrijzeling van armen, benen of andere lichaamsonderdelen te vermijden.) En dan duw je zelf ook andere mensen. Maar dat gaat nu eenmaal elke dag zo! Vandaag deed 'k niks anders speciaal dan andere morgenen.. Een vrouw vroeg me om een meneer door te laten zodat die dichter bij haar zou kunnen staan en ik bewoog me 'n beetje (in de mate van het mogelijke) zodat die doorkon. Geloof ik toch. Misschien deed 'k dat niet met 'n glimlach.. en met m'n oortjes in.. maar goed.. meer moet je van mij niet verwachten rond half-kwart voor acht 'smorgens..

Bon. Halte verder. Halte verder. Mijn halte. Ik stap mee uit in het gedrum. Het is je eigenlijk gewoon je laten meedrijven met de mensen, samen uit die deuren geperst worden.. Dus daar duwt iedereen en niemand. Is het een gemeenschappelijke duw :)

Hm. Geen idee hoe het klinkt, deze beschrijving als je nog nooit of zelden op piekuren de metro neemt. Vorig jaar toen 'k hier begon keek 'k ook m'n ogen uit. Je 'gelooft' het waarschijnlijk niet als je 't niet zelf eens meemaakt. Maar het is alledaagse kost, en heel gewoon. :) echt :)

Nugoed.
Mijn halte en de gemeenschappelijke duw. Dan 4 ? 5 stappen zetten (ja, al zo ver!) met mensen die zich verwijderen van u en de rol-of gewone trappen opgaan.

Bij stap 5 voel ik een 'snok' aan m'n haar. Ik draai me om. Zie die vrouw (die me vroeg die meneer door te laten) en hoor ze me nog wat zeggen van 'dat was nu toch ni nodig'. Ik keek met 'n vragende blik naar haar .. Dit allemaal in 1 luttele seconde ofzo - terwijl iedereen doorstapte - ook ik - ook die vrouw..

Einde verhaal.
Ik snap het zelf niet.

Misschien was het haar eerste keer op de metro. Maar ze leek wel goed haar weg te kennen..
Ik dacht nog ff van erachter te lopen en te vragen wat haar bezielde.. Maar stapte maar door.. Teleurgesteld en kwaad en boos en..

slechtgehumeurd.

De weken vliegen voorbij en ik moet vaak denken aan een interview met Bart Peeters over roofbouw op je lichaam. Ik lig soms wakker over de vraag of mentaal jezelf ver drijven, waarmee ik bedoel dat je zo snel mogelijk een zo goed mogelijke oplossing voor een probleem zoekt ongeacht je vermoeidheid of je mood, in zekere zin roofbouw is op je lichaam. Je ziet het aan mensen als ze veel en lang werken. Net zoals de verkoopste van de Geraldo schoenwinkel hier niet ver vandaan. Ze ziet er in 3 jaar tijd nog steeds hetzelfde uit, maar efficienter, vlotter, geautomatiseerd maar vooral 10 jaar ouder, met een voortdurende trek van vermoeidheid rond 'r ogen.
Ik had vroeger een groot respect voor zo'n mensen. Nu heb ik zo mijn twijfels, maar die nemen bitterweinig weg van de bewondering.
Nog steeds vraag ik mij af of je volledig onderdompelen in een bepaalde wereld, geen ongelooflijke beperking is. Intussen kan ik er al deels een antwoord op geven dat jammergenoeg niets bedraagt tot een onverdeeld antwoord. Want door het rushen op zich blijf ik in een rush en doe ik ook veel meer. Spontaan, bijna zonder nadenken maar toch met veel gedachten. De spontaniteit is ook tweeledig, want de acties die ik doe, doe ik onoverwogen maar doordacht. Hoewel de doordachtheid er eerder komt als een reactie tegen een zekere luiheid. Ik ontzie me weinig en ik stel mij daarvragen bij.



Ik zie en voel ook meer schoonheid wat erop wijst dat'k er niet apatisch door kom. Maar ook dat gebeurt onder een zekere controle, vooral omdat ik me bewust ben de gevoels- en emotieverandering. Vroeger kon ik me niet voorstellen wat mensen bedoelden met 'ik kijk graag naar een zonsondergang' (ik dacht toen: jij dwaze emo) maar nu kan ik me er wel in vinden, hoewel het mij zou verwonderen dat we hetzelfde denken (ik denk: zie, tussen het orange en het blauw zou grijs moeten zitten; zie de reflectie op de wolken, ze moeten zo gekromd zijn; en ook een zeker onbeschrijflijk gevoel dat ik bij gebrek aan woorden dan maar iets subliem zal noemen).

Maar ik merk ook dat het me afstompt, de rush. Want ik merk sommige zaken soms te laat op. Het voordeel is wel dat ik vroeger waarschijnlijk niet opmerkte.

Op een ander punt. Ik krijg binnenkort mijn eerste C4 maar ik heb gelukkig al ander werk op hetzelfde departement maar in een andere functie. Want een ingewikkelde promotie krijg ik toch?

Ik probeer al een volledige week om te bloggen over mijn eerste werkweek, maar intussen is de tweede werkweek al bijna afgelopen. En dit zijn dan nog rustige weken. Doelloze weken waar'k al mijn verloren tijd probeer te vullen met al mijn opgestapelde literatuur. Wel, met al mijn opgestapelde vakliteratuur.

Het valt me op hoe snel ik alles als normaal beschouw. De busreis naar het werk, zonder frustratie want ik kan meestal ononderbroken van het appartement tot aan het werk raken, met een enkele bus. (Intussen ondervind ik het nadeel van een qwerty-klavier. Waar zijn de accenten?) Er zijn werken onderweg, aan de overpoort. De F. Scribelaan (tussen het museum en het S.M.A.K.) is afgesloten en de bussen moeten een alternatieve route nemen door de ledeganck, waarbij het enige grote probleem de oversteek van de citadellaan is. File allom, en alle bussen naar het station hebben altijd een goede 15minuten vertraging. Ik poogde deze week zelfs een bus vroeger te nemen, maar het kwartier vroeger vertrekken resulteerde uiteindelijk in slechts 5minuten tijdswinst.

Ik vraag me af of het gebrek aan frustratie oppervlakkigheid betekent. Oppervlakkigheid als in gedachtenloosheid. En gedachtenloosheid als in aanvaarding van de omgeving. Alsof er geen verbetering mogelijk is.

Na het commentaar van Maarten op de naamkaartjespost, ging ik op zoek naar de waarheid achter de puntjes. Want stel dat'k doctereer, dan zit ik ofwel met een veredelde MS DOS opdracht als aanspreektitel ofwel met een geluidssignaal. En voor een mooie titel doen we het toch, niet? Eh ..

De eerste stop was bij de woordenlijst.org, maar die site maakt geen onderscheidt tussen beiden termen.

http://woordenlijst.org/zoek/?q=ing.&w=w
http://woordenlijst.org/zoek/?q=ir.&w=w

ing., (ingenieur), ongespecif.


Op wikipedia staat (voor Nederland):

Hebben alle afgestudeerden dezelfde graad, de titulaire afkortingen kunnen echter verschillend zijn en daarmee als zodanig herkenbaar: universitair geschoolde ingenieurs voeren de afkorting ir., maar Hogeschool-ingenieurs daarentegen de titel ing. Verklaring is dat deze verschillen historisch zo zijn ontstaan.

En voor België:

De titels 'Burgerlijk Ingenieur' en 'Bio-ingenieur' worden officieel afgekort tot ir. en 'Industrieel Ingenieur' tot ing.. Deze afkortingen zijn i.h.a. echter niet equivalent met de gelijkaardige Nederlandse afkortingen daar deze vaak een andere lading dekken.


Wel ja, maar hoe betrouwbaar is wikipedia? De ultieme macht is de vrt taaldienst! Een vriendin stuurde een mail en dit was dan het antwoord:

Geachte mevrouw,

'Ir.' is in Belgi? de afgekorte titel van een bio-ingenieur of burgerlijk ingenieur. Industrieel ingenieurs krijgen de afkorting 'ing.' Dat is een afspraak die zo gemaakt is tussen universiteiten en hogescholen om het studieonderscheid duidelijk te maken.

Vriendelijke groeten,

Sara Brouckaert
(i.o. Ruud Hendrickx)

Zo, dat weten we nu ook alweer. En dank u Marlies voor de moeite.

De dag na gisteren.
*wat vroeger dan gisteren kunnen vertrekken
*op het zelfde moment als anders aangekomen aan het gent-st-pietersstation
*warm gehad
*de bus zonder airco opgesprongen
*gewacht
*gewacht
*zien dat er wat trams de uitrijdende bussen blokkeerden
*gewacht
*in de warme bus
*toch weer laat thuis gekomen
*hopen op veel beterschap - met het weer - ?n het openbaar vervoer

Wat kan je missen op een hete dag als vandaag? Een nog hetere treinrit?

*wachten op perron 2, zoals elke avond
*horen dat je trein 20 minuten vertraging heeft
*naar de tv-schermen kijken
*zien dat je maar 5 minuten vertraging hebt
*horen dat je naar perron 4 moet
*je murmen tussen een mensenmassa op de trap - omhoog
*je murmen tussen een mensenmassa op de trap - omlaag - naar perron 4
*halverwege te horen krijgen dat je terug naar perron 2 moet
*terug omhoog, weg van perron 4
*terug omlaag, naar perron 2
*de trein op
*een handige grote kartonnen bladwijzer uithalen om mee te waaien
*in Brussel Zuid, ondertussen met al 25 minuten vertraging een heel eind stilstaan
*traag voorbij dingen als Groot Bijgaarden, St Agata Berchem, Dilbeek, ..., Jette,..., Ternat,.. rijden en je afvragen of je geen toertje rond Brussel aan het doen bent.
*waaien
*te horen krijgen dat er een vermoedelijke vertraging van 50 minuten toch nog in Gent zal aankomen
*blijven waaien
*warm hebben
*heel warm hebben
*waaien
*uiteindeijk een goeie 20 minuten extra vertraging bij de vermoedelijke 50 voegen
*wachten op een bus
*die even heet is
*thuis komen
*moe zijn
*hopen dat er morgen geen bovenlijnen meer zullen breken en het nmbsnetwerk stand zal houden

Een (meestal goed) uur treinen per (werk)dag vraagt er om om nuttig te worden besteed. Het abonnement op de krant, genomen om de dagen tijdens het zoeken naar werk mee te beginnen, blijkt nu ook handig te zijn. Twee derden ligt ze op tijd in de brievenbus om de dag zelf mee te nemen en te lezen tijdens de heenrit. Twee derden, net iets te weinig om zich niet te ergeren.. Een (1dag-) oude krant lezen, 's morgens gaat me niet af. Dan lijkt het of de standaard een dag achter is met z'n nieuws. ("op zoek naar moordenaar Joe", terwijl de andere kranten "mededader opgepakt" koppen) - dus doe ik dat niet.
Boeken lezen is natuurlijk een andere goede optie. Sommige boeken vliegen*. Anderen niet. Maar wat moet ik dan? Stoppen? Opzij leggen? Of doorworstelen? Meestal stop ik. Luister 'k in de plaats wat muziek of tuur ik door het raampje...
In geen geval slapen. Al half-slaapwandelend van een trein moeten stappen is allesbehalve leuk om doen. Boeken, letters, uitzicht en muziek houden me trouwens voldoende wakker.



De heenrit verschilt met de terugrit door dat er in het 2de geval minder (maar natuurlijk nog steeds, het is immers spitsuur, weet je wel) druk is. Tijdens de terugrit kan ik dus evengoed wat meer plaats innemen, een tafeltje inpalmen en een pen bovenhalen. Anekdotes neerpennen zou me gefrustreerder maken dan ik soms al ben. Want ze zouden meestal gaan over lomp- en onbezonnenheid. Zelden overkomt me iets leuks tijdens de treinrit, buiten misschien enkele binnenpretjes...

Een lichtgewicht (mac) laptop met draadloze perfecte internetverbinding zou me nog eens wat zijn. Maar ik kies m'n leesboeken al zodanig dat ze niet te dik of te zwaar zijn, dat me dit ook wel een futuristische droom, of misschien wel nachtmerrie lijkt. Tegenwoordig laat ik zelfs m'n camera thuis...


*De boeken die al dan niet voorbij'vlogen' tot nu toe:
Annelies Verbeek - Slaap
Stephen King - De colorado kid
Jeffrey Eugenides - De zelfmoorden van de meisjes
Joseph Conrad - Hart der duisternis
24 - Operatie Hellgate
Haruki Murakami - After Dark
Saskia de Coster - Vrije val
Jef Geeraerts - De PG
en momenteel aan het doorworstelen (het lijkt me maar niet te boeien tot nu toe): Michael Dibdin - De rattenkoning