In de loop der jaren evolueerde mijn muzieksmaak. Van betekenisloze muziek, alledaagse Radio2 hits tot mijn nu persoonlijk voor mij zingende bands en mensen. Ik was al altijd bang om een cd te kopen. Want het kopen zou inhouden dat ik de cd een volle 100% zou moeten appreci?ren, ieder nummer. Maar dat is zelden het geval, hoewel ik op dat moment na?ef genoeg was om mezelf te geloven. En, raar maar waar, ik vond effectief dergelijke cd's. Altijd heel voorzichtig naar de cd-winkel wetend wat ik zou kopen. Het was een klassieker zoals Paradise In Me van K's Choice een ongelooflijk veelzijdige, ruwe, rustige en grappige cd (ruw was vooral door de bekende hit Not An Addict en het minder bekende Iron Flower en White Kite Fauna; rustig is Song for Catherine; en Something's Wrong is een ideale afsluiter.. een verlangen naar een festival). Later kocht ik ook het perfecte OK Computer van Radiohead en Pieces of You van Jewel (die nu trouwens een te groot entourage heeft om nog aangenaam beluisterbaar te zijn - ik hield van 'r ontplooiing en 'r fouten in 'r muziek). Maar telkens lag er toch een serieus aantal maanden tussen al de aankopen. Ik had geen smaak die vastlag, geen genre om op terug te vallen. De ganse commercie van cd's (van andere zaken ook trouwens) kwam zo verwarrend en incompleet over. Maar wat doe je als echte 16 jarige, je aanvaardt dat dit slechts alles is wat men je kan bieden.