Misschien ben ik totaal niet mee met het concept van een filmfestival maar toen ik de zaal binnenstapte om the machinist te bewonderen had ik een b-film of low-budget film verwacht. Niets van dit al. Al van de eerste seconde was het beeld ongelooflijk. Sterk visueel spectakel, characterbenadrukkend. Vanaf die eerste seconde waar het onscherpe beeld de verwarring en de schok van een zonet gepleegde moord benadrukken weet je dat het een grootste film zal worden. Ik hoopte al dat ik een mooie 5 zou kunnen aanduiden op mijn filmticket, de hoogste score.
Eerst herkende ik hem niet, maar het gezicht van de hoofdacteur kwam me zo ongelooflijk bekend voor. De blik, vooral zijn blik. Maar zijn uitgemergelde lichaam had ik nergens gezien. Ergens had ik het vooroordeel dat The Machinist te maken had met iets duits. Al was het maar dat het een Duitse film was (achteraf bleek het een Spaanse te zijn). Dus dacht ik bij mezelf:"Waar in Duitsland hebben ze zo'n skelet gevonden?" Uiteindelijk bleek het Christian Bale te zijn, beter bekend van zijn ongelooflijke rol in American Psycho en zijn rol als het jongentje in Empire of the Rising Sun. Vanaf het moment dat ik Bale herkende in de uitgemergelde Trevor Reznik werd het me duidelijk dat dit als een film van formaat was bedoeld. Wat later kwam Michael Ironside en de mooie Jennifer Jason Leigh (u herinnert ze zich wel als Alegra Geller met het opvallende kapsel in eXistenZ!) op het witte doek tevoorschijn en namen mijn verwachtingen een ietwat grotere proportie aan. Gelukkig ben ik traag van besef en bleef ik met m'n oorspronkelijke mood en context naar de film kijken. Die context was dat het een film was over het langzaam zichzelf verliezen, het wegdraaien in contextloss worden. Je eigen wereld binnenstappen en compleet verdwalen omdat je je vier muren niet telkens opnieuw herkend.
Uiteindelijk blijkt het plot van de film filterdun te zijn en wat snel naar voren gebracht. Je herkent snel de langzaam gegeven elementen en je kan het ploteinde voorspellen in minder dan een halfuur. Maar zelfs al weet je dit feit op voorhand dan mag ik je voorspellen dat je de film niet saai maar onverwachts aandachtopeisend zal vinden.
Naar het einde toe worden de verbanden voortdurend en langzaam ??n voor ??n mooi teruggehaald. De elementen krijgen eindelijk de correcte context. Maar dit doet er totaal niet toe. De film is industrieel duister, niet koel en doet ergens wat American Beauty achtig aan. Het is een sfeerfilm, een meesleepfilm vol verwarring en onbekende zaken die op het puntje van je tong liggen. Ik wou nog zeggen beklemmend maar uiteindelijk bedoel ik dat hij lang in je hoofd blijft hangen. Misschien kan ik mezelf ook eens voor een auto smijten omdat ik informatie nodig heb...