Vorige vrijdag was ik vermoeid. De dag ervoor was een late intense avond geworden en de ochtend die erop volgde kwam veel te vroeg. Maar mijn theorielessen lokten me naar school. De 3 uren labo in de namiddag ontnamen me mijn concentratieenergie en de volgende film begon pas om 22u30. In de domzaal van de vooruit dan nog. Ik wil maar zeggen: het ligt waarschijnlijk wel aan mij dat ik -voor de eerste maal ooit- bijna in slaap viel in een cinema.
Want alle elementen om er kwieks en aanwezig bij te lopen staken tegen. Honderden treden moet je beklimmen vooraleer je de domzaal kan betreden. Honderden treden om dan in ongemakkelijke, harde en dicht tegen elkaar geplaatste stoelen plaats te nemen. Maar we leggen er ons bij neer en wachten geduldig tot de zaal donker wordt en de muziek onze werkelijkheid laat wegebben.
Nu zat ik wel vol grote verwachtingen. Een prent over eenzaamheid, vanuit het zakenvrouwperspectief en 'r tegenpool, het clochardperspectief (en ik werd grandioos teleurgesteld - maar over die mening zou je beter niet lezen).
Chain was conceptueel een fotofilm. Iedere 5 ? 15 seconden kregen we een ander stilstaand filmbeeld voorgeschoteld. De muziek knalde de zaal in en de beat van de fuif ergens anders in het gebouw dreunde de film in mooie gelijke stukken. Het duurt een tijd vooraleer je verstaat wat de mensen aan het vertellen zijn. Zowel hun accent, de snelheid en de inhoud waren traag. Het accent van de zakenvrouw was die van 'r vertaler-met-intonatie-computertje en kwam in den beginne grappig over maar was niet meer om aan te horen halverwege de film. Niemand had veel te vertellen. Niets gebeurde er. Het landschap is de nietszeggendheid en de leegheid van supermarkten, parkings, motel- en hotelkamers, amusementsparken, autosnelwegen,... De tegenstelling tussen beiden is enorm. Terwijl de Japanse zakenvrouw nog gelooft in 'r bedrijf -en jawel- iedere dag de bedrijfsstatement leest en het soms uit eenzaamheid zingt, zwerft de andere vrouw van ene naar de andere markt en wisselt van betekenisloze jobs zoals wij wisselen van kousen. Uiteindelijk is de film heel positief deprimerend, ons laten beseffen van de nutteloosheid en de vergankelijkheid van ons doen en laten. Onze vergeten toekomstgerichtheid ontstaan uit onze afgestelde, destructieve, conforme levensstijl. Het is een aanklacht zonder het flitsende van de moderne film.
Je mag hem zien, maar je kan geen entertainment eisen.