Een mangafilm zoals je een mangafilm verwacht. En wat kan men er nu van verwachten? Zoals je al kon zien op de imdb site heeft een, en vooral deze, manga het vooral van de sterk bedoelde beelden en het flirten met dromen. In een maatschappij die voorbij de onze ligt, hier ergens in de onhaalbare toekomst, beheerst een Slechte Organisatie alle energie en alle distributie van energie om een stad te voeden en te beschermen die als laatste overblijft in een zee van puin, afval en verwoesting: de aarde zoals ze zou zijn in het jaar 2142. Gelukkig voedt de stad zich met de vervuiling, uit noodzaak, omdat alle andere aardse energiebronnen uitgeput zijn.

De Marr's zijn de mensen, het gepeupel volgens de stadmensen, die in de woestenij leven. Zoals blijkt uit de openingssc?ne van de film zijn ze zelfs het eten dat hen wordt gegeven niet waard. Het zijn arbeiders en punkers, rejects en outcasts, en worden dan ook zo voorgesteld. Aan hen zou de Aarde met blauwe lucht moeten toebehoren. Aldus de Held, die niets anders wil dan de blauwe lucht teruggeven. De lucht zoals hij ze liet tonen aan zijn eerste liefde. En zoals het iedere manga belieft draaien alle relaties van de film rond dat ene jeugdsentiment. Een typisch simpele uitwerking van acties en reacties, vergeven en doorzetting worden op je afgevuurd als subplot voor het uiterst simpele hoofdplot (S.O. moet kapot natuurlijk ;)). De Onrechtvaardigen en Bruten krijgen allemaal wat ze verdienen, de Slechte en de Goede zijn onnatuurlijk herkenbaar. De sterfscene met het beklemmende -de tijd staat stil- schreeuw van de Achtergeblevene. Zelfs de professor krijgt een anarchistisch uiterlijk mee net omdat hij de Verstotene is.
Maar behalve de versimpeling van de werkelijkheid, iets waar ik maar al te graag van droom, blijft het een fantastische prent. Je kan uren staren naar de openingssc?ne, waar je in een moto over een weg rijdt en je het (apocalyptische) landschap aanschouwt. En net die beelden deden me twijfelen of dit wel een tekenfilm was. Het was pas toen het eerste personage (en hoe kan het ook anders, een vrouw in nauw aansluitend pak) op het doek verscheen dat het overduidelijk een tekening was. Mochten de karakters evengoed zijn uitgewerkt als de achtergrond dan zou je best wel over een betere Final Fantasy kwaliteit kunnen spreken. Maar uiteindelijk is het niet storend. Alles is gemaakt om er bij weg te dromen, de grootsheid van de gebouwen, de uitgestrektheid van de landschappen, de boosaardigheid van de S.O. mensen, het ongelooflijke kunnen en geluk van de Held, ...
En doorheen de film bleef ik maar denken: "Nu weet ik terug waar ik m'n eerste basis voor rationaliteit haalde en nu besef ik waarom dit niet houdbaar bleef (en ook: all the children are insane, mede omdat er nu ergere zaken worden uitgezonden dan deze film, geen idee wat pok?mon uitricht maar het kan niet blijvend goed zijn)."