Het was vrijdag en na een lange schoolweek vol onverwachtse stress haastten we ons naar de cinema. Met het voorstel om naar Confituur te gaan kijken. Zeker geen probleem dus, mits m'n persoonlijke relatie met Lieven Debrauwer er één is van lopen en omvergelopen worden (meer hierover in een volgende entry over de opening van het filmfestival).
Maar toen we onderweg waren bedacht ik me dat de premiere van Alien vs Predator ook dezelfde avond was. Waarschijnlijk zou die wel niet doorgaan in Gent, maar toch, je kon nooit weten of ze hem al speelden. Ik hoopte er stilletjes op. Maar terwijl ik me herinnerde dat avp op de halloweennight zou worden uitgezonden, kroop de twijfel in m'n gedachten. En eens in Kinepolis zag ik (na goed duwen, onbeschoft 'klojo' articuleren en 'pardon' te roepen) dat hij pas op 3 november zou verschijnen. Geen nood, want ik zag de andere Alien en Predator films nog niet opnieuw sinds een lange tijd. En misschien vervalt het jeugdsentiment wel in afgrijnzen als ik ze deze week opnieuw bekijk.
Hoe dan ook, we raakten zonder probleem binnen in de met moeite gevulde zaal. Het nadeel van een vrijdagavond is dat die net na een schoolweek komt, en m'n gedachten waren nog volop bij AWK. Een hatelijk gegeven want ik weiger om me volop te laten gaan in al wat school aangaat totdat iemand me overtuigt dat het allemaal levensnoodzakelijk is. M'n mood was, ik vind er weinig woorden voor omdat m'n gedachten voortdurend wegdraaien, dwalend.



Maar nu mijn mening over Confituur: hij is goed. Niet fantastisch, niet ongelooflijk, maar hij straalt wel de typische sfeer uit die ik anders maar bij m'n grootmoeder kan krijgen. En op ??n of andere manier is het wel correct dat ieder oudje een 'persoonlijkheid' is. Ze zitten zo vast in hun dagelijks routines, in hun bestaan, dat het een ganse belevenis wordt om eruit te treden. Dat het een ganse omwenteling is, een wilstoer, om te beslissen.
Wat ik ondermeer fantastisch vond aan de film is dat Tuur helemaal niet overdreven wordt uitgewerkt. Hij is de oorzaak van het plot en komt enkel maar naar voor als de oorzaak. Hij straalt de oorzaak uit en daar moeten niet meer woorden aan vuil worden gemaakt.
Het is ook ongelooflijk hoe de details worden benadrukt. Niet zoveer de kleine zaken, maar het inzoomen op het mentaliteitsverschil. De overduidelijkheid van die kleine zaken die nu maar al te vaak wordt afgedaan als een trivialiteit, hier gelukkig op de voorgrond, want het is ook belangrijk. Een mooie complete schets zonder het de traagheid van een bejaarde mee te geven.
Anderzijds vond ik de film intriest. Ik was bijna vergeten hoe extra bekrompen de mensen in een klein dorp zijn. Totaal in tegenstelling met de verbondenheid die zo'n kleine groep heeft. Hoe leugens worden verwrongen tot een waarheid en hoe men zich dan achter extreme emoties kan verbergen. Iets wat ik als kind ook deed en iets dat ik ook herken in veel pubers van tegenwoordig. Zolang we maar onze mening kunnen doordringen, zonder enigszins een benul te hebben van gevolgen, wat de gevolgen ook zijn en zonder ook maar een geweten te hebben zelfs al kennen we de gevolgen. Tot we er echt niet meer onderuit kunnen en dan zijn tranen en berouw onze enige wapens om terug aanvaard te worden, om vergeving af te dwingen. Wat ben ik blij dat ik me daarop niet meer hoef te beroepen.
En hoewel de film muzikaal weinig voorstelde, cre?erde het middendeel een muzikale climax. Fantastisch!
'k Moet wel toegeven dat de film voor het merendeel van het publiek waarschijnlijk 'een gewone' film was, maar m'n bagage overtuigt mij toch van het tegendeel. Een ware koesterfilm om nooit oud te worden.

Ik wou nog meer vertellen maar de structuur van de tekst en woorden verplicht me om het hierbij te laten.