Ik weet het.. het filmfestival is al ruim 2 weken voorbij, maar ik had nog enkele entries die gepost MOESTEN worden. Bij deze, over The Edukators die we de dag na The Raspberry Reich zagen. En we laten ons gelukkig niet ontmoedigen. Die avond stond een gelijkaardige film qua beschrijving op het programma. Het enige en grote verschil was dat de promotext geen melding maakte van 'expliciete sex' en dat was maar goed ook. Deze film scoorde voor mij de ongelooflijke 5, een maximumscore voor een festival film. Hoewel ik moet toegeven dat die 5 slechts werd gegeven in vergelijking met de voorgaande festival films (naar waar verdween dat festival van vorig toch?)
De film zelf werd oerslecht aangekondigd door Nic Balthazar die een interview afnam van de regisseur van de film. Het is niet te snappen waarom Nic de arme man voortdurend met 'grapjes' bestookte zoals Walter Grootaerts arme homo's bestookt met flauwe woordspellingen op z'n naam. Het was niet om aan te horen en bij iedere ontmoeting met Balthazar zakt m'n respect voor de man (herinner u de aankondiging van Apocalypse Now, waar hij de film als 'de betere oorlogsfilm die de gruwelen van de oorlog als de beste weergeeft' beschreef. Maar excuseer, dat heeft weinig met de film te maken mits je in het overgrote deel van de film niet eens de oorlog opmerkt).



Maar deze film hadden we allebei aangeduid in het focusknackboekje. Deze film moest en zou het filmfestival met grootsheid afsluiten. En hoewel de openingssc?ne overduidelijk een openingssc?ne was, heb ik weinig negatief commentaar op de film.
Ik zat ogenblikkelijk ?n het verhaal, en dat heeft niet enkel te maken hebben met de leeftijd, of de naar voren gebrachte leefstijl van de hoofdpersonages. De eerste momenten verwijzen bijna naar de puberse boosheid, de woede, de Rage (zoals ze het zoveel beter kunnen benadrukken in het Engels) die door je heen spoelt bij het ondergaan (zien!) van onrecht. Een betoging tegen armtierige omstandigheden waarin kinderen werken in Indonesi? en een oude gek die niet meer weet of hij al een kaartje kocht voor de tram. Uiteindelijk het product van onze onverschilligheid en de mogelijkheid om al wat kapot is ogenblikkelijk te vervangen. We zijn verwend maar voelen ons niet schuldig.
Een onoplettend moment en je knalt met je onverzekerde Opel Kadet tegen een SLR McLaren Mercedes. De gehaaste maar overrijke eigenaar verdwijnt zodra de papieren in orde raken. Plots heb je een berg schulden en je leven gaat op een halt voor een 8tal jaren. Je kan je huur niet meer betalen en gaat dan maar inwonen bij je vriend. Maar hoe, in hemelsnaam, kan je hiertegen een gevecht voeren. Hoe kan je, al was het slechts deels, wraak nemen voor deze ongelijkheid (in de theorie klinkt alles zo voorzien en zijn alle fouten die maakt je eigen schuld. Krijgen we, na onze fout te hebben gemaakt, te horen dat het nu tijd voor boetedoening is. Om ons berouw te kunnen tonen en deze fout nooit meer te maken).
'De Vette Jaren zijn Voorbij' is de boodschap die Jan en Peter achterlaten bij grootkapitalisten. Hun simpele methode, die niet enkel hun principes uitstraalt maar ze ook voortdurend op de proef stelt, is inbreken in hun luxe villa's, het meubilair verplaatsen (zonder te beschadigen) en hun boodschap achterlaten. Maar als ze in een dronken moment van pure vrijheid een impulsieve actie ondernemen, worden ze verplicht om een (jawel) de SLR McLaren bestuurder te ontvoeren. We zijn in deel twee van de film aanbeland (en verlaten de jeugdige en nachtelijke vrijheidsuitstapjes - het overtuigen van de vrienden is gedaan.. tijd voor de harde actie).
Een ongelooflijk ideaal berglandschap, volkloos en ruim, verschaft ons met een nieuw decor. De principes worden hier bijna gebroken als interne sociale spanningen naar een hoogtepunt worden gedreven. Maar geen nood, het zal wel een happy end kennen toch?
Afgesloten van de buitenwereld is het enigste wat men kan doen praten en algauw volg je de ene discussie na de andere. De pro's en contra's van het huidige systeem, de onhoudbaarheid van de sociale klassen die worden gecre?erd, de onverschilligheid van de groten, de onverschilligheid en onkunnen van al wie eronder staat. Het vergeten te denken en uiteindelijk het zaad van hun eigen sociale spanning, de vrij liefde.
"Het is niet hij die het geweer maakt, maar hij die ermee vuurt die wordt veroordeeld", is een waardige afsluitquote.