uit : Michael Cunninghem - De Uren (p62ev) (status) (azur)


Als enige mensen uit Clarissa's omgeving is Richard niet wezenlijk ge?nteresseerd in beroemdheden. Richard kent dat onderscheid echt niet. Volgens Clarissa is het een combinatie van een monumentaal ego en een soort wijsheid. Richard kan zich geen boeiender of waardevoller leven voorstellen dan dat door zijn kennissen en hemzelf wordt geleid, en daarom voelen mensen zich in zijn aanwezigheid dikwijls ge?xalteerd en groter dan ze zijn. Hij is niet een van die ego?sten die anderen kleineert. Hij is een tegengesteld soort ego?st, eerder gedreven door grootheid dan door hebzucht, en als hij vasthoudt aan een versie van jou die leuker is, vreemder, excentrieker en diepzinniger is dan je zelf denkt te zijn -in staat gedacht- is het vrijwel onmogelijk niet te geloven, tenminste niet in zijn aanwezigheid en nog een poos nadat je hem hebt verlaten, dat alleen hij je wezen doorziet, je feitelijke kwaliteiten weegt (wat niet allemaal flatteus hoeft te zijn -een zekere onhandige, kinderlijke brutaliteit hoort bij zijn stijl), en je meer dan anderen ten volle weet te waarderen. Pas als je hem een tijdje kent, begin je te begrijpen dat je in zijn ogen een in wezen fictief personage bent, dat hij je met nagenoeg onbegrensd talent voor tragedie en komedie heeft begiftigd, niet omdat het je ware aard is, maar omdat hij, Richard, in een wereld vol extreme en indrukwekkende figuren moet leven. Sommige mensen verbraken liever hun relatie met hem dan verder te figureren in het epische gedicht dat hij voortdurend in zijn hoofd cre?ert, het verhaal van zijn leven en hartstochten; anderen echter(onder wie Clarissa) genieten van de overdrijving die hij aan hun leven geeft, zijn er zelfs afhankelijk van geworden, zoals ze afhankelijk zijn van koffie om wakker te worden of van een paar borrels om een goede nachtrust te genieten.