De kortste weg naar school is niet noodzakelijk de meest aangename. Uiteindelijk blijken er heel wat - hoe benoem ik dat nu - pubers en kinderen te wonen in de richting die ik uit moet. M'n koptelefoon blijkt dan plots onhandig mits ik al mijn sensoren nodig heb om het onbewuste gevaar van me af te houden. Zelfs al is het maar het ontwijken van vliegende propjes of het vermijden dat ik op iemands gloednieuwe gsm met camerafunctie sta (en onverwacht op het net kom).(En als er iets ongelooflijker is dan het bezitten van een gsm dan is het een puber of jonger met een gsm met camerafunctie - ooit zal er ??n sneuvelen en zal 'k m'n nederlaag moeten toegeven, bedolven onder een berg puberlichamen. Of ik fantaseer wel over een ander wraak plot voor al de kinderlijke arrogantie en onbegrijpbare ouders.) Het is dan ook verre van aangenaam om tussen al die onbereikbaren te blijven zitten.
Wat ik dan wel begrijp is dat al die kleine mensen ongelooflijk veel lawaai maken. Dat zou ik ook gedaan hebben mocht de omgeving dat toestaan. Geen probleem daar.
En als laatste punt, zou ik een kind (max. 15 jaar) zijn joint afnemen als ik zie dat hij hem op de tram zou aansteken? Maar vooral, kan je zoiets durven?