Een reden om eenzaamheid op te zoeken is om niet onderhevig te zijn aan een groepsmentaliteit. In den beginne van dit schooljaar lukte het me bijster goed. Maar ergens had ik communicatie nodig met de klasgenoten, mits je hoe dan ook je studies niet kan afmaken zonder ze nooit aan te spreken. Ooit lukt er een labo niet, ooit wordt er een groepswerk aangeboden en daar sta je dan. Overgeleverd aan de groep, in een redelijke onwetendheid over wie jij zou kiezen en hoe in hemelsnaam je die persoon overtuigt dat je best wel ok bent hoewel je niets met hen/m wil te maken hebben. Toch niet te erg, toch niet ongecontroleerd en onoverdacht.
'k Hou van groep, versta me niet verkeerd. Maar 'k hou niet van een groep die enkel op zichzelf bestaat en niet uit zichzelf wil treden. Dat overdekkende, dat comfortabele groepsgevoel dat toelaat jezelf te verbergen. Of het meestal onnodig maakt om buiten die groep iets te ondernemen.
Het jammere is nu, dat de schoolsituatie nu zodanig ge?volueerd is dat ik ergens 'bij een groep' hoor. 'k Ben West-Vlaming en hou van 'goeiendag' zeggen (van die andere goeiendag ook natuurlijk). Maar in steden is er altijd die begrijpelijke onverschilligheid daartegenover. Het is onmogelijk tegen ieder die regelmatig in je gezichtsveld rondloopt een hallo te smijten en het dan ook nog te menen. Dus men laat het maar, want het is onverschillig en ik begrijp het. Maar wat als je het toch doet? Mensen reageren raar op voortdurende aanwezigheid en vriendelijkheid.
Edit: De interactie was telkens wel ok, maar uiteindelijk kwam er niets constructiefs. En een opeenstapeling van veel klein slecht leidt tot verschrikkelijk.