De wekker liep deze morgen verdacht vroeg af. Niet uit pure gewoonte, maar eerder uit loyaliteit stapte ik samen met lorelei het bed uit. 't Is te zeggen, we maakte er een mooi gemidelde van, want zij sprong het bed uit net voor de wekker afliep en ik strompelde er een gezapige tijd later uit, wat een gemiddelde van stappen maakt, toch? Het viel me op dat'k steeds minder en minder een ochtend humeur heb. Misschien let lorelei wel extra op wat ze doet en zegt tijdens de morgen, of misschien word ik ongevoelig voor al die emotiedeiningen.
Enkele minuten later kwam ik tot de conclusie dat, als ik geen koffie maakte, ik eigenlijk reeds klaar was. Veel meer dan kleren aantrekken en een natte doek in m'n gezicht slaan, houdt opstaan niet in. Ik zocht nog wat rond in keuken op zoek naar een pepdrankje. Dat zou even doeltreffend moeten werken als koffie en misschien zou de extra caffe?ne of de zoetere samenstelling mij wel wakkerder maken dan ooit tevoren. Net als ik vroeger nooit ?cht het effect van koffie voelde maar op een dag plots wel, hoopte ik nu op een gelijkaardig effect. Dat vernieuwende, dat verbazende ebt altijd veel te snel weg. Maar het evensnel compenseren met een andere vernieuwende verbazing maakt weinig goed. Erger nog, het laat je de mogelijkheid tot koesteren van de herinnering vergeten.

Rond 6u deze morgen probeerden we een bus te nemen richting het station. Dat lukte, natuurlijk. 20 Minuten later zaten we al op de trein richting Brussel. Alle reiszenuwen die ik vroeger had, kreeg ik nu amper. Ik verbaas me iedere dag over de veranderingen. Ik verbaas me tevens over het gebrek aan onwennigheid die ik ondervind bij deze veranderingen. Wat natuurlijk enkel komt door het feit dat ik ze nu pas opmerk hoewel ze zich al een ruime tijd geleden hebben gevestigd.