Als kind bestookt iedereen jou met vragen waar je het correcte antwoord nog niet op kan verzinnen. Hoewel dat ongelukkig geformuleerd is. Want de vragen die men stelt, bestaan zelden met een doel. Als kind kan je je niet voorstellen dat iets niet relevant is, of kan je een gestelde vraag vaak niet naast je neerleggen.

Zelfs nu nog heb ik heb moeilijk om niet te antwoorden op een vraag, zelfs al stelde een vreemde die aan mij. Jarenlang antwoorden op vragen gesteld door ouders en familie, maar vooral op school, geven je het gevoel dat je moet antwoorden. En net die drang samen met het feit dat iedere vraag relevant zou moeten zijn, brengt mij ertoe te antwoorden en over de vraag na te denken. Hoewel ik dan meestal met een vrang gevoel zit als ik dan een antwoord van tussen mijn lippen pers. Het antwoord is niet weloverwogen of de denktijd die ik eraan gaf is niet evenredig met het gewicht van de vraag. Of de vergeten derde mogelijkheid, de vraag is irrelevant. Misschien zelfs door voorgenoemde redenen.

E?n van de vragen die ik mij nog herinner als kind gekregen te hebben was: "Laat je je later cremeren of begraven?". Wel, zelfs nu heb ik daar geen antwoord op. Maar nu weet ik wel dat ik daar geen antwoord op hoef te geven. Het is irrelevant, zeker gezien vanuit een persoon (en niet vanuit het feit dat je een 'staanplaats' moet betalen als je je laat begraven of dat je terug wordt opgegraven). Wat ik dan wel belangrijk vind is wat er tijdens dat afscheid gebeurt, de begrafenis zelf. Het is blijkbaar de bedoeling om de beleving van jezelf dan op een hoogtepunt te laten komen, dus lijkt muziek me wel gepast. En al heel wat nummers passeren de revue, maar ik vond nog niet direct iets dat'k dwingend genoeg vond om te laten spelen op mijn groot afscheidsfeest. Ook zou'k willen dat'k op zijn minst wat meer nalaat dat enkel dat feest. Maar dat zijn zaken die ik zelf moet voorbereiden en niet altijd up-to-date kan houden. (Wie schrijft er nu op voorhand zijn afscheidsbrieven als zijn afscheid misschien nog tientallen jaren veraf is?)
Andere relevante zaken die op zo'n afscheidsfeest moeten gebeuren zijn de beperkingen op de aanwezigen. Niemand krijgt van mij het excuus om wat ze zich in mijn leven komen misdoen zijn, dan mogen uithuilen en goedsnikken. Ik leef lang genoeg om vergiffenis te geven aan mensen die vrezen dat ze dat nodig hebben. Al zijn het maar die buren die per ongeluk de kat omverreden (om het dan maar met iets banaals aan te halen). Ik leef ook lang genoeg om niet zonder vijand rond te lopen, zeker omdat'k vol compromis zit en eens dat voldoende bleek, ik niet meer terugkrabbel.
Ik denk en vrees dat de lijst voor de afwezigen groter mag zijn dan deze voor de aanwezigen. Heel natuurlijk, de muizen mogen ook niet naar de omvergereden kat kijken.

"Death ... It?s the only thing we haven?t succeeded in completely vulgarizing." - Huxley

Hoewel dat intussen toch ook de slechte kant opgaat.

("Ik wil begraven worden op de zee", zei mijn nichtje. Waarop mijn tante antwoordde: "Als je je dat kan veroorloven, dan moet je dat doen".
Neen, neen, neen! Het kind heeft (nog) geen enkele band met de zee en geld zal die band niet kopen, hoewel het dan wel zo lijkt. En dat is dan wel weer (een vorm van) het vulgariseren van de dood. Het kind zal het antwoord hopelijk vergeten zijn, maar de les dat geld alles goed maakt, is toch overdreven. Ah, het is tijd dat'k er zelf verdien en niet meer uit de hoogte hoef te doen.)

Maar geen nood, als het WWW nog bestaat, zal er waarschijnlijk een poll bestaan waar je kan stemmen hoek zal moeten worden verdeeld (per opbod en in zakjes van 5gr).