Vrijdag was het dan zover. De conclusie van twee jaar studeren. Eigenlijk best wel een zenuwslopende ervaring, of zo zou je toch verwachten. Maar het is zo verwonderlijk dat het het bijna niet meer is dat we op zo'n momenten een ongelooflijke bezinning doen. Hoewel'k dat gewoon bewustwording noem. En op die manier stap ik al een ganse zomer, waarschijnlijk zelfs al langer doorheen dit leven.
Want ik kom van ver, wat ook weer meestal het geval is, anders zouden we er nu niet op terugblikken. Maar na mij een jaar te haasten en mij te verwonderen wat voor werk ik zelfs in een haast gedaan krijg, hoewel'k mij dan weer half frustreer aan het niveau. Dat op zich niet slecht is, maar het viel me op dat om net wat beter te doen of zijn, je er inderdaad bijna exponentieel veel meer aandacht naar voren voor moet brengen.

Maar dit jaar was druk. Een eindwerk maken als summum van je kunnen is toch geen samenvatting van al wat je leerde in die vier jaar. Want tenslotte, als je eraan begint ben je nog maar pas uit het derde jaar gestapt. Je kan je niet eens volledig op je eindwerk concentreren door de aanwezigheid van het vierde jaar. Al dat afleidend werk, die test en die oefeningensessies die er nog tussenkomen en met hetzelfde gemak moeten afgewerkt worden. Ik vond het niet evident, maar leerde er wel mee leven. (Achteraf lijkt alles trouwens toch stukken makkelijker dan het leek, of omgekeerd, geen idee meer. Je spendeert geen aandacht aan herinneringen.)
Maar het eindwerk was een ongelooflijk leerrijke ervaring. Hoewel ik vermoed dat het afleggen van die weg mij gewoon teveel zelfvertrouwen geeft waardoor ik die uitspraak kan doen. Ik weet meer, maar het is altijd moeilijk om terug te keren naar het moment dat je dat allemaal niet wist. Ik voel me hoe dan ook meer vertrouwd met de omgevingen waarin ik heb gewerkt. En gelukkig was de weg niet zonder enig vorm van obstakel.

Het eerst obstakel was dat ik vorig jaar herexamens had waardoor het niet mogelijk was reeds een groot deel van de thesis af te werken voordat het schooljaar begon (zoals de meesten wel konden doen). Maar dit gaf me dan wel weer het (v)oordeel dat ik sneller moest werken en gebruik moest maken van iedere vrije 5 minuten die ik kon gebruiken. Lezen, lezen, leren en implementeren. Maar ik koos een moeilijker weg door te werken met een thesispartner. Hierdoor is meer synchronisatie nodig, meer samenspraak maar waar hoogstwaarschijnlijk een beter ontwerp uit voortvloeit. Tenzij je een slechte partner kiest voor die taken.
Het was het laatste jaar dat mijn promotor aanwezig zou zijn op hogent. Maar dat wist ik niet voor ik de thesis aanvaarde. Als student heb je natuurlijk geen idee wat 'feedback' precies inhoud en doe je maar wat. Je hoopt op feedback van je promotor als je zelf ook feedback geeft. Je mailt je logboek door waar heel in het kort je vooruitgang staat af te lezen. En aangezien je nooit echt specifieke vragen hebt, zet je je thesiswebsite in je msnnick in de hoop dat je promotor op de link zal klikken. Maar jah. Alles tevergeefs. Meer dan maandelijks een afspraak met snel wat goedkeurende woorden en een duw in de volgende goede richting kregen we niet.
Maar dat zijn niet zo'n grote obstakels. Want uiteindelijk zijn obstakels al die afschuwelijke zaken langs de rand van de weg als je je ogen niet op je doel houdt. Het enige grote obstakel was het eindwerk zelf, natuurlijk. Tegen wil en dank, en vechtend tegen de tijd probeerde ik alles te laten werken. De deadline kwam snel dichterbij en uiteindelijk werd er besloten om de thesis in de tweede zit te doen. Want de eigenlijke thesistekst schrijf je best niet in 10 dagen zonder enige vorm van controle. Maar wat bleek uiteindelijk? Ik had ook nogal wat herexamens en de thesissoftware was nog niet getest op het eigenlijke development platform. Dat zou de moeite worden. En in al die tijd, waar was mijn promotor naartoe? Simpelweg verdwenen. Ik mailde hem maar ik vertikte het om hem te bellen. Bellen zou betekenen dat'k weldegelijk contact zou hebben gekregen zonder dat er bewijs was van wat er werd gezegd. En dan klaag ik liever bij de ombudsdienst met een gebrek aan contact dan met een vaag telefoontje waarin alles en niets zou kunnen besproken zijn.
Hoe dan ook, de zomer vorderde (ja hoor, we zitten al in de zomer) en mijn thesissoftware raakte af. De documentatie werd geschreven en toen de thesis grotendels af was, begon ik mij zorgen te maken over ?n mijn vermiste promotor ?n over mijn intussen ook vermist geraakte thesispartner. Ook die mailde ik zonder ophouden, maar geen antwoord. We moesten op zijn minst toch een synchronisatie hebben voor wie wat besprak en wie wanneer zou komen tijdens de mondelinge thesisverdediging. Eind juli, stuurde ik mijn afgewerkte thesis naar mijn promotor, hopend op feedback. Want uiteindelijk kan je een thesis toch niet zonder samenspraak afgeven. Maar het bate niet. Ik kreeg geen antwoord. Om het allemaal nog wat ironischer te maken, kwam mijn promotor opdagen op school dezelfde dag dat'k ik mijn eerste examen had. Nog een kleine week voor de offici?le deadline. Maar i.p.v. dat hij mij komt opzoeken voor/na/tijdens het examen, klaagt hij bij andere docenten dat hij de thesis nog moest lezen. Ligt het nu aan mij, of klinkt dit alsof er geen "common sense" aanwezig is?
Dus 2 dagen later, weeral een examen, bel ik mijn thesispartner op (dank u studentensecretariaat voor het telefoonnummer) en krijg ik te horen dat hij gestopt is met de thesis. Wel ja, veel erger kan het toch niet? Vermiste promotor en een whatever-thesispartner. Het voordeel is wel dat ik nu eerst kan tijdens de mondelinge verdediging. Aangezien ik de enige zal zijn die er blijkbaar aanwezig zal zijn.

De examens gaan goed, ik stotter wat tijdens mijn presentatie, mijn slides werken niet fantastisch op de powerpoint van school maar ik krijg de mogelijkheid om een uitleg te doen over mijn promotor. Goed zo, maar niet voldoende als straf, me dunkt.

Maar eind goed, al goed. Ik kan Ir. of Ing. op mijn naamkaartje zetten. Want daarvoor doen we het, niet?