Ik probeer al een volledige week om te bloggen over mijn eerste werkweek, maar intussen is de tweede werkweek al bijna afgelopen. En dit zijn dan nog rustige weken. Doelloze weken waar'k al mijn verloren tijd probeer te vullen met al mijn opgestapelde literatuur. Wel, met al mijn opgestapelde vakliteratuur.

Het valt me op hoe snel ik alles als normaal beschouw. De busreis naar het werk, zonder frustratie want ik kan meestal ononderbroken van het appartement tot aan het werk raken, met een enkele bus. (Intussen ondervind ik het nadeel van een qwerty-klavier. Waar zijn de accenten?) Er zijn werken onderweg, aan de overpoort. De F. Scribelaan (tussen het museum en het S.M.A.K.) is afgesloten en de bussen moeten een alternatieve route nemen door de ledeganck, waarbij het enige grote probleem de oversteek van de citadellaan is. File allom, en alle bussen naar het station hebben altijd een goede 15minuten vertraging. Ik poogde deze week zelfs een bus vroeger te nemen, maar het kwartier vroeger vertrekken resulteerde uiteindelijk in slechts 5minuten tijdswinst.

Ik vraag me af of het gebrek aan frustratie oppervlakkigheid betekent. Oppervlakkigheid als in gedachtenloosheid. En gedachtenloosheid als in aanvaarding van de omgeving. Alsof er geen verbetering mogelijk is.