Ja hoor, het lukte ons ook dit jaar. Ik mag weer fier met mijn overvolle arm zwaaien, want dit jaar werden onze armen feestelijk gedecoreerd met een bandje dat ons toegang bood tot de officiele opening van het filmfestival vlaanderen.
En het plezier op zo'n opening is altijd tweeledig: een openingsfilm en gratis champagne. Als net-werkende is champagne me natuurlijk dierbaar, ik drink er weinig. Hoewel men enigszins zou verwachten dat na een zwaar afstuderen de champagne rijkelijk zou hebben gevloeid. Wel, het moet nog vloeien. Het enige wat'k al deed was er al uitdelen.

Maar daar gaat deze post helemaal niet over, hoewel champagne natuurlijk heel wat extra dimensie toevoegt aan je leven. Het maakt mij bijvoorbeeld spraakzaam.

De openingsfilm was Parfume. Eerste indruk: "wow" en "stukken beter (gekozen) dan Omagh" (Ja, ik denk ook in ronde haakjes.) Ik vreesde ergens iets voor de film. Men maakte nogal wat reclame en kondigde overal aan dat hij goed zou zijn. Maar zaken zoals 60millioen euro en gebaseerd op een meesterlijk boek maken nu niet echt veel indruk op mij. Ik ben te lang student geweest waardoor de waarde van geld mij dreigt te ontgaan alsook de waarde van andermans samenvattingen.
Ik ben gelukkiglijk zo slim om alles over de film te negeren tot het moment van de opening zelf was aangebroken. De verrassing was compleet.
Maar naar wat'k had gezien vreesde ik iets in het genre van From Hell, een eindeloze zoektocht naar een reeds gekende moordenaar, met het middeleeuwse equivalent van wilde achtervolgingsscenes. Dat allemaal ingekleurd met het overdadige bloed en ingewanden van de slachtoffers. Die vrees was ongegrond.

Het verhaal speelt zich af in een tijd waar je nog 1 persoon kan zijn, zonder dat je een gave moet hebben om te leren leren of last hebt van multidisciplinariteit (of simpeler gezegd: je kan niet anders dan doen wat je kent en dat is dan ook het enige wat je zal kunnen en kennen). Het is net geen kastesysteem, maar je werd meestal geboren in hetzelfde concept als dat dat je had als sterft. En dat alles, al de goorheid, al de niet-aanvaarding en de norse aanvaarding van mekanders lot, al de negatie van eenieders miserie, een eindeloze spiraal van ongeluk waarvan ik ongelooflijk vind dat we er nu effectief aan uit zijn geraakt. Al wat de 18de eeuw was voor een plebs, al dat wordt fenomenaal weergegeven. De willekeur van de dood en het gebrek aan waarde voor een mensenleven. Als je de film ziet, dan besef je hoe mak, tam en luxueus we zijn geworden.

Maar naast al deze feiten houdt de film je ook vast, tot op het eind. De evolutie en simpliciteit van het hoofdpersonage (ik kan me niet voorstellen dat er nu nog zo'n simpele gedreven mensen bestaan) was een te verwachten element, samen met de moorden. Maar daar blijft het niet bij en daar was ik gelukkig om. Jammergenoeg is de conclusie van het verhaal niet iets dat je zomaar kan weggeven.


bron

Als laatste wil ik meegegeven dat als iemands levensdoel is bereikt, die persoon voor enkele simpele keuzes staat. Die keuzes bieden zich meestal onbezust aan en de ondervinder ervan knoeit meestal hopeloos. Maar hier, hier was de beslissing 1 vol wil, eenvoud en bijna dierlijk correct. Neen, het was instinctief de correcte reactie, hoewel de uitvoering van de beslissing uiteindelijk meerdere dagen in beslag nam.
Een aanrader. Een ongelooflijke aanrader.